Een gewone dag, maar ook weer niet.

Het is alweer de 17e oktober. Dat is een dag die bij mij voor drie dingen staat:

• het Cinekid festival, dat altijd rond deze tijd plaats vindt (namelijk de herfstvakantie). Het geweldige kindermedia festival waar ik een paar jaar heb gewerkt en waar M nu. aan het werk is en vanmiddag zelfs zijn jeugddocu in premiere gaat!
• de verjaardag van vriendin L. die vandaag de Jezus leeftijd heeft bereikt! Gefeliciteerd! Tot vanavond!
• en de dag dat mijn behandeling tegen borstkanker klaar was, en wel op 17 oktober 2005.

Vandaag is een totaal andere dag van 4 jaar geleden. Vandaag heb ik doorgebracht met mijn zoon. We zijn gaan wandelen, naar de boekwinkel geweest, en hebben ergens wat gedronken. Bij thuiskomst is Zef in bad geweest en heeft hij een boterham gegeten. En nu ligt hij (eindelijk) te slapen. Ik ben kapot, maar ook heel blij dat ik er nog ben en deze bijzondere dag met mijn zoon (blijft nog steeds raar om te zeggen ) heb doorgebracht. Helaas moet ik m zo wakker maken want we gaan dus naar Cinekid. Naar de premiere van zijn pappa, en natuurlijk even pronken met de kleine. Wat ik zeg, het is gewoon een zaterdag. Maar dan anders.

Recessionasta, c’est moi

In deze tijden van recessie moet je creatief met je middelen omgaan. Vandaar dat een vriendin van een vriendin een NLP organiseerde. Een NLP, hoor ik u vragen? Wat is dat dan. Nou, gewoon, een Naked Lady Party natuurlijk. En dat heeft niks met seks of erotiek te maken. Nee, dat houdt in dat je kleding mee neemt die je niet meer draagt maar wel nog prima is, of kleding die je maar niet weg kan doen, of kleding die te klein is of te heet gewassen. En dan doe je de gordijnen dicht (had de gastvrouw in kwestie speciaal voor de gelegenheid opgehangen) en dan ga je door al die kleding heen, alsof het de Doldwaze dagen van de Bijenkorf zijn.

Zo stonden we op een zondagmiddag opeens met een kamer vol lichtelijk hysterische vrouwen (Men Not Allowed!, natuurlijk), in ons ondergoed, kleding passend en dringend voor de spiegel om te kijken hoe het stond. Het 5 jarige dochtertje van een van de dames krioelde tussen de bergen kleding en vermaakte zich met oversized hemdjes en een pruik.

Uiteindelijk ging ik met meer kleding weg, dan ik gekomen was. Allemaal stuk voor stuk leuke dingen, die ik misschien anders wel gekocht zou hebben. En een heel voldaan gevoel. Want ik had er geen cent aan uitgegeven. Crisis, schmises.

Het leek mij wel weer tijd voor wat foto’s van Zef, die alweer bijna 8 maanden oud is! Bij deze:

Rock ‘n roll kent geen leeftijden

Vandaag staat in het teken van de krasse knarren. Zowel dood als levend.

Het is natuurlijk de sterfdag van André Hazes. Arme André. Vijf jaar geleden alweer zong hij voor het laatst live.

En vandaag is Julio Iglesias jarig. Hij wordt 56. En er dan nog zo fris uit zien. Hoe doét hij t toch.

Maar de allerallerbelangrijkste krasse knar van vandaag is The Boss! Of te wel, mijn grote held Bruce S.  Hij bereikt vandaag namelijk de gedenkwaardige leeftijd, van *ahum* 60!!! 

Bruce: Happy Birthday baby! Keep on rockin’. En nou ja, hieperdepiep en zo. En lang zal hij leven. En meer van dat soort dingen. Als ik op mijn 60-ste zo fit en energiek ben als Bruce nog is, nou, daar teken ik voor. Amen.

PMS I guess

Was deze week chagerijnig en onrustig. Het ziet er namelijk misschien naar uit dat ik toch eerder weer naar werk zal moeten gaan zoeken dan ik dacht. En daar heb ik noch zin in noch echt de energie voor.

Daarnaast pas ik 7 maanden na de bevalling van Zef nog steeds de meeste van mijn broeken niet en heb ik me vandaag (serieus) 6x omgekleed omdat wat ik aan had niet lekker zat of toch niet de gewenste kledingcombi opleverde die ik voor ogen had.
Zucht. Al met al zit ik even letterlijk en figuurlijk niet lekker in mijn vel.
Daar zijn wat mij betreft drie oplossingen voor.
1: Sporten. Maar daar heb ik geen zin in en voornamelijk ook geen tijd voor. Was van plan om te gaan zwemmen maar het zwembad bleek niet open op de tijden dat ik wilde en kon. Nog een zucht.
2: Met vriend(in)en hierover praten, vervolgens zuipen en dansen. Dansen! Wat is dat ook al weer? Jemig, al sinds mensenheugnis niet meer gedaan…
3: Heel hard muziek draaien en dan meezingen en dansen. Toch weer dat dansen.
Oh ja, ik moet ook nog ongesteld worden. Daar zal het allemaal wel door komen (nou niet dat van mijn baan dan). Nogmaals diepe zucht. Soms zou ik heel even (een week per maand) een man willen zijn. Want die vrouwelijke hormonen, wat moét je er ook mee.

Slappe lach

Voor mijn verjaardag had ik van vriendin M. kaartjes gekregen voor Ronald Goedemondt in de Kleine Komedie. Dat kwam zo. Enkele dagen nadat Zef geboren was, keken M. (mannelijke M. in dit geval) en ik voor het eerst weer naar de televisie en daar was de voorstelling “Spek” te zien van Ronald Goedemondt.  Het zal een combinatie van hormonen, moeheid, euforie, blijdschap en echt leuke grappen zijn geweest, maar M. en ik kregen enorm de slappe lach. Echt tranen met tuiten en buikpijn van het lachen. Het was een mooi moment. Een onvergetelijk moment.

Vandaar dat ik kaartjes voor de voorstelling “Dedication” van vriendin M. kreeg. En zo zaten lief M. en ik opeens in de Kleine Komedie op een dinsdagavond, nadat we Zef aan vriendin C. hadden toevertrouwd. Ronald was goed op dreef en af en toe heb ik echt hard gelachen. Wat ik mij dan vooral afvraag tijdens zo’n voorstelling, is of de mensen lachen omdat ze hem zo raar vinden? Met zijn gekke gedachten. Of omdat ze dingen herkennen. Want ik vind hem helemaal niet raar. Juist heel normaal en herkenbaar.   

Soms kakte de voorstelling wel wat in en merkte ik dat mijn gedachten afdwaalden. Maar de boog kan dan ook niet altijd gespannen staan. Ook ging hij soms zo snel dat er geen tijd was om een gedachte of grap echt even te laten bezinken. Dat vond ik wel jammer. Maar gelukkig is er youtube. Nog geen fragmenten van “Dedication” helaas, maar wel van “Spek”.

Een nieuw seizoen, een nieuwe fase

Radiostilte de afgelopen weken want we waren op vakantie. Voor het eerst met z´n 3-en. We bleven gewoon in eigen land, eigen provincie zelfs, want dat is goed voor de crisis- je eigen economie spekken- en hadden enorme mazzel met het heerlijke weer. Het was bijzonder fijn. Bij terugkomst voelde ik wel meteen de herfst in aantocht. Het licht was anders, het weer, de bladeren aan de bomen. De zomer is nu echt voorbij. Deze week ook weer vol aan de slag. En hoe. Ik aan het werk, M. binnenkort ook voor een klus op kantoor en daarom ging Zef gisteren voor het eerst naar de creche!

Ik vond het best wel spannend. Het is toch het begin van het ‘loslaten’ van je kind. Wat hielp, voor mijn eigen gemoedsrust, was dat Zef terecht kon bij de creche leidster waar ik ook bij heb gezeten, 31 jaar geleden. Erg bijzonder natuurlijk. Het was dan ook voor het eerst dat ze een kind van een kind op de creche heeft. 

We brachten Zef samen naar de creche, ik ging daarna naar mijn werk, en M. bleef er bij. Na niet al te lange tijd, kreeg ik een smsje van M. dat Zef het allemaal prachtig vond. Hij had goed gedronken, was zonder een kick gaan slapen en lachte naar iedereen. Vandaag was dag 2 en het leek echt of Zef er naar uit keek om te gaan. Ik bleef weer even maar Zef vermaakte zich wel, dus ging ik maar. Leidster T. zou me bellen als er iets was. In de uren er na dwaalde ik doelloos door de stad. Dronk een koffie hier, shopte wat daar. Steeds mijn telefoon goed in de gaten houdend. Maar er werd niet gebeld. Toen het tijd was om hem op te halen, lag Zef vrolijk kirrend op de grond, met stukjes nectarine in zijn mondhoek. De creche is een groot succes dus. Volgende week weer. Als hij het kon, zou Zef “Joepie!De creche is leuk” zeggen. Voor nu houdt hij het op “Gggghhhkkrrrr!Aaahpffff.”  En dat mag ook wel eens gezegd worden.

Zef is alweer een half jaar oud!

 Hierperpiep, Zef is vandaag precies 6 maanden oud! Cliché (maar clichés zijn nou eenmaal waar), maar wat gaat dat toch snel! Nog 6 maanden en hij is 1 jaar oud. Heel gek idee.

En wat is hij in die 6 maanden al een ventje geworden, met zijn eigen karakter, voorkeuren en aanwezigheid. Ons lieve, vrolijke wondertje.

Ik heb een aardbei op m'n hoofd!

My first Pluk de Nacht

Jaaaa mensen, jullie hebben het vast al ergens gelezen of gehoord (want de media heeft Pluk behoorlijk opgepikt!) , maar het is weer zo ver: onze vrienden van het Pluk de Nacht Openlucht filmfestival zijn voor de 6e keer neergestreken op het Stenen Hoofd te Amsterdam! Sinds afgelopen donderdag kun je daar terecht om gratis bijzondere en bizarre films te zien in de openlucht, heerlijke pizza & crepes te eten, bier te drinken, in de zon te zitten, kunst te bekijken, leuke mensen te ontmoeten en lekker te dansen. Voor ieder wat wils eigenlijk. Ook voor de kleinsten onder ons.

Donderdag zijn we dan ook met het hele gezin naar de opening geweest. Weer heel anders dan alle andere Pluk edities, want dit was Zef zijn eerste filmfestival! Nu ja, waarbij hij lijfelijk aanwezig was, want in mijn buik was hij vorig jaar ook bij Pluk, Cinekid en het IDFA. Maar goed.

Zef vond zijn eerste Pluk ervaring fantastisch en hij keek zijn ogen uit. Er waren veel bekenden die hem nog niet hadden gezien, dus hij kreeg erg veel aandacht, wat hij allemaal prima vond. We hadden gedacht dat hij uiteindelijk wel in de wagen in slaap zou vallen. Maar nee hoor, meneer wilde alles mee maken. Pas toen M. met hem in de bus terug ging, viel Zefje in een diepe slaap. Het is wat zo’n eerste filmfestival. En er zullen nog vele volgen.

Communicatie overdosis

Er is vanaf vandaag een site waarop je het getwitter van bekende Nederlanders kunt volgen. Twitteren. Aan mij is het niet besteed. Ik vind bellen, mailen, sms-en en bloggen wel genoeg communicatie eerlijk gezegd. Nu ben ik sowieso niet van de gadgets of nieuwe snufjes. Ik draai nog graag vinyl en cassettebandjes, bel het liefst via de vaste telefoon en ben totaal niet van plan om een iPhone aan te schaffen.

Maar goed. Het is natuurlijk de ultieme vorm van exhibitionisme gecombineerd met voyeurisme. Mensen willen graag vertellen waar ze mee bezig zijn en anderen zijn maar al te benieuwd wat anderen (en dan met name bekende mensen) aan het doen zijn. Dus ergens snap ik dat getwitter heus wel. Want ik ben ook nieuwsgierig. Zodoende volgde ik  vandaag enkele twitterende vrienden. Maar er blijkt geen touw aan vast te knopen als je niet weet waar mensen op reageren. Bovendien is het zo ‘random’.  Belangrijke informatie wordt afgewisseld met berichten als “ik eet nu een lekkere boterham met kaas”. Ja, ja. Daarom haakte ik al snel af. En wat een tijd kost dat, al dat getwitter bij houden! Ik heb wel wat beters te doen.

Twitter, pffff, geef mij maar bloggen. Waar ik overigens ook jaren na de hype mee begon, dus misschien twitter ik over een jaar net zo enthousiast mee. Ik kan het me niet voorstellen, eerlijk gezegd. Heb daar ook helemaal geen tijd voor en ook geen zin in!

Als ik zou twitteren, dan zou er bij mij het volgende op komen te staan:

-Gisteren heeft Zef voor het eerst van zijn prille leven stukjes banaan gegeten! Hij vond het erg lekker! We zijn trots.  (hoeveel tekens heb je eigenlijk op twitter…)

-Vandaag is de sterfdag van lieve Margit en ook van mijn lieve tante B. 3 augustus is altijd een rare dag…

- Zo klaar met werken. Bloemen kopen.