Die Antwoord

Dit is echt zo weird en vaag en raarrrr en tegelijkertijd ontzettend goed en leuk en cool en hilarisch: een  Zuid-Afrikaanse hiphop/rap/electro trio genaamd Die Antwoord met het nummer Zef Side. Ja, zodoende trok het mijn bijzondere aandacht, begrijpt u, vanwege de titel met de naam van mijn zoon er in. Maar echt, kijk er even naar. Ik word hier in ieder geval blij van, deze absurditeit. Vooral het stukje helemaal aan het eind: “The anwser to what?”

Compositie voor sneeuw, merel en poes Mus.

Schroefje los

Vandaag wordt M. weer geopereerd. Uit zijn rechter enkel wordt een schroef gehaald waar hij heel veel last van heeft. Na vandaag wordt dat als het goed is: ’had’.

Wel gek. De vorige keer, na het ongeluk, wist hij niet dat hij in het ziekenhuis zou belanden, maar bleef hij er 3 weken. Nu is hij met de tram naar het ziekenhuis en mag hij aan het eind van de dag gewoon weer naar huis. Ik krijg straks een telefoontje en dan komen Zef en ik hem ophalen.

Ook heel raar: vorige keer dat M. in het ziekenhuis lag, was Zef slechts een rijstkorreltje in mijn buik. Nu is het een jongen van bijna 1.

M. sprak laatst iemand bij wie er ook een schroef uit zijn enkel was gehaald en die mocht hij houden. Maar, had de dokter tegen hem gezegd: “Nooit zomaar weg doen! Want het zijn dure schroeven en een dierenarts zal er heel blij mee zijn.”

Hoe dan ook. M. heeft vandaag een schroefje los.

De ups & downs van een bijna 1-jarige

Downs:

- Zef blijkt een vorm van astma te hebben. Volgens de huisarts kan hij hier overheen groeien. Vooralsnog moet hij een paar keer per dag aan de buisvormige inhaler, wat hij natuurlijk verschrikkelijk vindt en met huilen en friemelen gepaard gaat. Hoewel hij de inhaler soms ook aflikt. Dat zal dan wel betekenen dat hij er aan gewend aan het raken is.

- Van het weekend was Zef voor het eerst in zijn korte leven écht ziek met hoge koorts en zo. Heel zielig. Ook voor ons omdat hij net sinds een paar weken ein-de-lijk van de nachtvoeding af was, maar nu door de koorts om het uur hartverscheurend ging krijsen…Sinds gisteren gaat het weer wat beter gelukkig.

Ups:

- Alle meisjes op de creche zijn verliefd op Zef. Nee echt. Vanochtend wilde een meisje hem een kusje geven (haar vader zei daarbij “Dat wil ze nooit! Kusjes geven!”) en een ander meisje van de creche heeft het thuis alleen maar over hem.

- Zef is bijna 1 jaar oud!

Vermist

Soms verlies je mensen uit het oog en kom je ze jaren later, op een feestje, via via, of tegenwoordig via facebook, weer tegen. Soms komen er opeens nare berichten binnen over die uit het oog verloren mensen.

Mijn oud-klasgenoot en schoolvriend Christiaan Weststeijn blijkt namelijk vermist te zijn.

Ik had eigenlijk sinds ons eindexamen geen contact meer met hem, maar ik wist wel dat het al behoorlijk lang niet zo goed met hem ging. Kwam hem jaren geleden sporadisch nog wel eens in de stad tegen. Meestal heel blij en lief maar niet helemaal in deze werkelijkheid.

Nu blijkt hij dus verdwenen te zijn en zijn broers doen een dringende oproep om er aandacht aan te besteden zodat hij gevonden kan worden. Zie ook hun oproep op Hart van Nederland:

Dus mocht je ook maar iets weten, bel dan de politie in Den Helder via 0900 – 8844. Ik hoop ontzettend dat hij gevonden wordt.

Toos Werkeloos

Ha lieve lezers. Hierbij een vraag, of eigenlijk een verzoek, van huishoudelijke aard en wel de volgende:

Vanaf half februari ben ik namelijk weer werkzoekend, in between jobs, of te wel: Toos Werkeloos. En om al mijn opties optimaal te benutten, zet ik ook hier maar een oproep. Mijn verzoek is als volgt:

Mocht je iets horen over een leuke vacature per februari of zoek je zelf een fijne nieuwe collega: laat het me weten! Ik ben een aanwinst voor het team!

Nu vraag je je natuurlijk af wat ik dan eigenlijk zoek in een baan? Nou, dit zijn mijn eisen: het liefst in Amsterdam (en omstreken), voor 3 dagen per week. Wat ik te bieden heb: heel veel ervaring wat betreft organisatie, co-ordinatie en productie in de culturele sector. Zoek het liefst iets wat met kunst&cultuur te maken heeft, maar sta ook open voor andere suggesties: bijv. milieu en sowieso alles wat met ‘groen’ leven te maken heeft, of schrijfklussen en/of webredactie werk.

Want eigenlijk wil ik veel en veel meer schrijven, vandaar ook deze blog. Dus zoek je een nieuwe columnist of redacteur: I’m your girl. Uitgevers mogen mij ook schaamteloos benaderen natuurlijk.

Je kunt me bereiken door hier een bericht achter te laten. Dank voor uw aandacht en ook alvast voor het meedenken.

Einde huishoudelijke mededeling.

Born To Add

Zit ziekig thuis en wat doe je dan? You tube-en. Kwam op dit geweldige filmpje via vriendin V, die net als ik een groot Bruce fan is. Het is een combinatie van een parodie op Bruce Springsteen maar meteen ook een een eerbetoon en een compilatie.

Dus, voor alle Sesamstraat en Bruce S. fans out there: “Baby we were born to add”! Let op de weergaloze saxofoon solo.

2010 is het nieuwe 2009

2009, het was me wel weer een jaar. Moeder geworden, Zefje in ons leven, verhuisd, een (tijdelijke) nieuwe baan  en ondertussen de nasleep van het ongeluk van M.

Hopelijk wordt volgend jaar wat rustiger. Hoe dan ook, als iedereen maar gezond is. Dat is het allerbelangrijkste! En dat wens ik jullie, lieve lezers, ook toe! Gelukkig nieuwjaar allemaal! Zoals je ziet kijkt Zef kijkt er al naar uit, dat nieuwe decennium.

Controle

Van de week moest ik weer voor een tietencheck naar Dr. Borgstein (a.k.a. the Borg).  Handmatig (dat betekent dat hij alleen voelt) dit keer. Dus geen foto’s of wat dan ook. Meestal ben ik wel zenuwachtig en kan ik in ieder geval moeilijk in slaap komen en heb ik de volgende dag last van m’n maag.

Maar dit keer niks van dat alles. Want dit keer was ik meer met Zef bezig dan met mezelf. Zef had namelijk de dag er voor de 2e Mexicaanse grippriek gekregen en bleek die woensdagochtend 38.8 graden koorts te hebben. Wat nu? We besloten dat hij niet naar de creche ging en dat M. thuis zou blijven.

En dus ging ik, voor het eerst sinds 4 jaar, ALLEEN naar een controle afspraak. Al de honderden keren hiervoor had ik altijd iemand meegenomen. Want straks zou er iets zijn, en dan zat ik daar, alleen. Zoals die allereerste keer, bijna 5 jaar geleden, toen bleek dat die knobbel in mijn tiet toch niet goedaardig was.

Ik sprong op de fiets en kwam een beetje te laat aan op de Prinsengracht. Gelukkig was ik heel snel aan de beurt (want dat is het voordeel van de depandance van het OLVG op de Prinsengracht: geen lange wachttijden!) en Dr. Borgstein was als immer zijn vriendelijke zelf. Hij vroeg hoe het met de kleine was, checkte mijn bombonella’s en zei dat het goed was, waarna ik een nieuwe afspraak maakte voor volgend jaar en we elkaar fijne dagen wensten. En binnen 5 minuten stond ik weer buiten, in de kou, alleen. En dat was prima. Een kleine overwinning op mezelf en op de gebeurtenissen van (in 2010) 5 jaar geleden.

Ik belde naar huis om te vertellen dat alles goed was gegaan. M. zei dat Zef zijn koorts was gedaald en dat ze samen gezellig sufjes op de bank zaten. Met een goed gevoel fietste ik naar mijn werk, waar ik mijn collega’s op kerstkransjes trakteerde. Vanwege de goede controle. En ook, zonder dat zij het wisten maar ik wel, vanwege de overwinning van het alleen gaan.

Happy Hannukah!

Vandaag begint Hanukkah (Chanoekah), zeg maar het Joodse lichtfeest en tevens de enige Joodse feestdag die wij thuis vierden. Vandaar dit filmpje van Adam Sandler: “Put on your yammukah (=keppeltje)and celebrate Hannukah!” Oj vee.