For life is quite absurd

Het echte leven heeft besloten dan ook meteen ontzettend hard binnen te komen. En wel in de nacht van zaterdag op zondag -na de wedstrijd waar ik verder geen woord aan vuil wil maken- werd mijn lief namelijk door een auto aangereden.

Allereerst: hij leeft, is helemaal bij, maakt nog steeds foute grapjes en het valt allemaal mee als je bedenkt hoe veel erger het had kunnen zijn. Maar de werkelijkheid is ook dat hij nu met twee gebroken onderbenen (één met een pin er in, en één met twee pinnen die er uit steken) en een gebroken neus in het ziekenhuis ligt.

De doktoren zeggen dat hij gewoon weer zal kunnen gaan lopen, maar dat de revalidatie wel een half jaar in beslag zal gaan nemen. Tja. Na alles wat we samen de laatste jaren hebben meegemaakt (ik borstkanker en hij een melanoom) kan dit er ook nog wel bij. Door deze gebeurtenissen zijn we wel heel goed geworden in crisis situaties. Of dat iets positiefs is, weet ik even niet, maar hierdoor weten we wel snel hoofd- en bijzaken van elkaar te scheiden.

Lief en ik zien het allebei zo: deze botbreuken zijn geen enge ziekte, we hoeven niet weer te wachten of snijranden schoon zijn of dat een chemo aanslaat of iets dergelijks en revalideren is een vrij duidelijk traject. Klote is het allemaal wel natuurlijk. 

But, always look on the bright side of life! Toen vriendin M. mij wakker belde om te vertellen wat er aan de hand was en dat m’n lief waarschijnlijk allebei zijn benen gebroken had, was het eerste wat ik dacht “Gelukkig wonen we in een huis met een lift!”