Als die afwas nu eens af was.

Om te zeggen dat ik niet van afwassen hou, is een behoorlijk understatement. De afwas en ik, het is gewoon niet zo’n goede combinatie. Ik doe alle andere huishoudelijke klussen zó veel liever dan de afwas. Boodschappen, de was doen en ook ophangen, opruimen, het bed opmaken etc. Allemaal geen probleem. Maar die afwas…

Zo kwam het dat een gigantische afwas mij al een week lang vuil aan het aanstaren was. Elke keer als ik de keuken in liep, was daar weer die confrontatie. Het was ondertussen een afwas geworden waar je geen U maar Majesteit tegen zegt, en ik had de neiging om hoe groter de afwas werd, deze steeds meer te negeren. Alleen wat ik nodig had, waste ik af, de rest liet ik links liggen.

Mijn M. weet dat ik niet van afwassen hou en voor het ongeluk was hij dan ook meestal degene die de afwas uiteindelijk deed. Maar aangezien M. nog steeds twee gebroken onderbenen heeft en dus niet al te lang kan staan, is afwassen niet iets wat hem gemakkelijk af gaat op het moment.

Totdat ik gisteravond moe thuis kwam, na mijn werk. M. zat op de bank en zei: “Heb je al in de keuken gekeken?” Ik liep terug en zag een leeg aanrecht en blinkende pannen. “He? Hoe heb je dat nu weer voor elkaar gekregen?” riep ik uit. Bleek dat hij met zijn looprek een stoel naar de keuken heeft weten te krijgen en al zittend een UUR LANG de afwas heeft gedaan. Dat is nou echte liefde.