Vandaag is het Halloween en vertrekken M. en ik eindelijk voor een zeer welverdiende vakantie naar het land van gnocchi, mysterieuze moorden, pizza en knoflook. Transsylvanië, hoor ik u zeggen? Nee, Bella Italia natuurlijk.
Als een Halloween treat, laat ik jullie voor nu achter met een speciale Halloween clip van mijn grote held (die overigens ook zeer veel aanhang heeft in Italië!), The Boss himself:
Hasta la pasta!
Vanmiddag is de korte jeugddocumentaire DJ BRAM op televisie. Gemaakt door mijn M., voordat hij het ongeluk kreeg. Om 16.40 uur op Ned.3/Z@pp/AVRO
Kleine Bram is over 10 jaar de nieuwe Tiësto. Mark my words. Ze komen zelfs uit dezelfde wijk in Breda!
In ieder geval. Mocht u in de gelegenheid zijn, gewoon even kijken. Dat is goed voor de kijkcijfers en daarmee voor M. 
Merel heeft een nieuw boek geschreven! En ze heeft hier een zeer kunstige promo-trailer voor gemaakt.
Helaas helaas kan ik zelf niet bij de boekpresentatie aanwezig zijn op de 31e, omdat M. en ik precies op dat moment in een trein richting Italië stappen. Ook zeer fijn, maar wel erg jammer natuurlijk.
Maar ik zou zeggen: kijken, kopen, lezen. Gewoon doen!
Omdat M. en ik niet getrouwd zijn en voorlopig ook niet van plan zijn om in het spreekwoordelijke huwelijksbootje te gaan stappen, gingen we naar het stadsdeel om ons nog ongeboren kind te laten erkennen.
Toen ik aan de, zéér chagerijnige, baliemedewerker had uitgelegd waar we voor kwamen, kreeg ik onderstaand bonnetje mee. Hmm, dacht ik, dat klinkt best ranzig: Ongeboren vrucht. We hebben het hier wel over ons kind, ja! Dat al tien vingers heeft, en tien tenen, en een gezicht, en nou ja, alles! Niet een of ander ééncellig wezen of vrucht of hoe je het ook noemen wilt.
Maar goed, ik zal het maar niet al te persoonlijk opvatten. Het kind is nu officieel erkend door de aanstaande vader, en daar gaat het om. En zo wordt het steeds ‘echter’ allemaal.
Er is een nieuwe You Tube rage aan het ontstaan: bij een muziekvideo wordt in plaats van de echte tekst, letterlijk gezongen wat je ziet in de videoclip. Het levert best wel grappige “literal versions” op. Zie deze clip van ”I Still Haven´t Found What I’m Looking For” van U2.
“I’m in a city. I hope those guys aren’t muggers. Now we’re in colour” etc. etc.
Mus, onze poes, is verkouden. Ik wist niet dat katten ook verkouden konden worden, eerlijk gezegd. Sinds een paar dagen niest ze de hele boel bij elkaar en heeft een loopneusje. Erg zielig, ook wel schattig en een beetje vies, allemaal tegelijkertijd. Aangezien we haar 1x per jaar braaf laten inenten tegen de niesziekte, kon ik me niet voorstellen dat ze daar nu al weer last van zou hebben.
Toch belde ik de dierenarts voor de zekerheid. Zij zei dat zolang er geen geel of groen snot (!?) uit haar neus komt en ze een lusteloze indruk maakt, het gewoon een verkoudheid is, die, net als bij mensen, over het algemeen vanzelf over gaat. Dus dat hoop ik dan maar.
Arme Mus. Ik vroeg haar of zij er nog iets over kwijt wilde, maar zoals je aan de foto kunt zien, had ze geen commentaar en mompelde ze nog iets van “Laat me met rust. Ik probeer hier te slapen.”
Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat ik mijn laatste bestraling had en daarmee mijn behandeling tegen borstkanker afrondde, na een traject van chemo, operatie en preventieve bestraling. Ik was toen 28.
Drie jaar. Heel kort geleden eigenlijk. In die jaren is er wel heel veel, voornamelijk positief, gebeurd. Ik ben van baan veranderd, en voel me daar veel beter bij, ook al ben ik er financieel op achteruit gegaan. Bovendien ben ik er steeds meer achter wie ik ben, waar mijn talenten liggen en wat ik daarmee wil in het leven. En één van de dingen die ik heeeel graag wilde, was moeder worden. Een fragment uit mijn nieuwsbrief, die ik aan vrienden en familie stuurde, van december 2005:
“Hoewel ik (halleluja!) niet in de overgang terecht ben gekomen- wat had gekund met de chemo. Zie daar weer het voordeel van jong zijn. Ik ben gelukkig gewoon nog steeds vruchtbaar, maar mag de komende 2 jaar geen kinderen krijgen…”
Ik heb er in de afgelopen jaren ook serieus rekening mee gehouden, dat ik misschien wel geen kinderen zou kunnen krijgen.
Maar nu, drie jaar na mijn behandeling, ben ik 31 en ruim 5 maanden zwanger. Ik had het destijds niet gedacht. Wel vurig gehoopt. En ik ga het vieren door zo naar zwangerschapsyoga te gaan. Oh ja, en M. en ik gaan ook nog uit eten.
Ik hou helemaal niet van schoonmaken. Je wordt er altijd zo vies van.
Maar deze week kwam er opeens een schoonmaakwoede over me heen, waar ik geen weerstand aan kon bieden. Ik heb het balkon uitgemest, planten weggegooid, muren gesopt. Daarna ben ik over gegaan op de keuken. Afwassen (zeker niet mijn favoriete bezigheid, zoals trouwe lezers weten), de prullenbakdeksel geschrobd (moest al heeeel lang gebeuren…), het aanrecht aan kant. Tja, en als je toch bezig bent, meteen maar de wc gedaan. De douche schoonmaken ging mij dan net weer een beetje te ver…
Bij thuiskomst zag M. deze week steeds weer nieuwe vuilniszakken voor de deur staan. ”Wat goed, die zwangerschapshormonen!” riep hij blij verrast.
Ja, we genieten er maar van, zo lang het duurt. Want na de bevalling word ik gewoon weer mijn oude slonzige zelf. Gelukkig maar.
Ik wilde net naar bed gaan en was me rustig hierop aan het voorbereiden, zodat ik goed zou kunnen slapen. Met die zwangerschap slaap ik steeds lichter namelijk. Ook moet ik ’s nachts 100x plassen, heb ik vaak darmkrampen en een kat die me steeds komt wakker porren, dus echt lekker slapen doe ik niet echt. Bovendien moest ik vroeg op om te werken.
Ik had net mijn tanden gepoetst, toen ik loeiende sirenes hoorde en blauwe zwaailichten voorbij zag komen. Ik keek uit het raam en zag binnen de kortste keren twee brandweerwagens, politiemannen voorbij rennen en een wagen van de waterongevallendienst voor rijden. “Dit is foute boel” dacht ik. En ‘Waarom gebeurt dit nou weer voor onze deur?” Sinds het ongeluk van M. in juni merk ik namelijk dat ik slecht tegen sirenes en ongelukken kan.
Eigenlijk wilde ik het dus helemaal niet zien en weten, maar toch bleef ik uit het raam kijken, nieuwsgierig naar wat er nu eigenlijk aan de hand was. Ondertussen zag ik mijn overburen ook voor het raam of op het balkon staan en verzamelde zich buiten een flinke menigte op de kade. Ramptoerisme. Een raar fenomeen eigenlijk. Want waarom sta je daar? Om een gewond of dood iemand te zien? Om te weten wat er aan de hand is? Terwijl ik dit bedacht, vond ik het ook wel weer mooi geweest. Ik moest nu toch echt gaan slapen.
Dus nestelde ik mij met een boek en een warme kruik in bed en probeerde te ontspannen. Niet al te lang daarna hoorde ik dat het steeds rustiger werd op straat en viel ik al snel in slaap.
Hoewel ik het dus eigenlijk niet wilde weten, won mijn nieuwsgierigheid het en checkte ik vanochtend toch diverse sites om er achter te komen wat er nu was gebeurd. Helaas was het inderdaad foute boel, zoals ik al dacht. Een Schotse toerist heeft voor onze deur het leven gelaten. Gatverdamme. Zijn vakantie is letterlijk in het water gevallen.
En voor ons wordt het hoog tijd om te verhuizen. Er gebeuren te veel rare dingen bij ons in de buurt en voor de deur.
Schaamteloze promotie, niet voor mezelf , maar voor de documentaire van vriendin Juul.
Namelijk: vanavond op Nederland 2, van 22.50-24.30 uur, de geweldige documentaire Nestblijvers van Juul Bovenberg.
Wat zijn Nestblijvers, hoor ik u vragen? Wel, dat zijn volwassenen die niet uit het ouderlijk huis zijn weg gegaan. En zodoende in het nest zijn gebleven. Je moet er zelf toch niet aan denken!
Het is een erg mooie film over de kleine dingen in het leven en de keuzes die men maakt, bewust of onbewust.
Kijken dus!
