32 jaar, wel een beetje raar

En zo is het maar net!

Ja mensen, vandaag ben ik precies 32 lentes oud, of jong, het is maar hoe je het bekijkt. In ieder geval ben al 32 jaar op deze aardbol aanwezig. Hoera!

Vroeger vond ik mijn verjaardag heel belangrijk. Er kon mij niet genoeg gevierd, gedronken, gedanst, geproost en gefeliciteerd worden.

Maar nu kleine Zef in mijn leven is, merk ik dat mijn eigen verjaardag een stuk minder belangrijk geworden is. Hij is het belangrijkste namelijk! Tja, zo gaat dat dus. En zoals alle mensen met kinderen steeds al tegen me zeggen: alle cliches zijn waar. Daarom zijn het ook cliches!

Dat neemt niet weg dat vandaag een dag is om het leven te vieren. In het bijzonder mijn eigen leven. Want ik ben er nog (en dat had vier jaar geleden ook anders kunnen aflopen, toen er borstkanker bij mij geconstateerd werd…) en dat moet gevierd worden. Lang zal ik leven, in de gloria! Kan iemand mij wel even vertellen waar die gloria is?