Huisje, kindje, beestje

Ongeveer een week voor mijn uitgerekende datum, liep ik, hoogzwanger, rond te kijken in een leeg huis. De makelaar van wie wij huren bleek opeens een groter huis voor ons in de aanbieding te hebben. We hadden ruim een jaar geleden al aangegeven dat we graag groter wilden wonen dan de 50 m2 (en dat is dan incliusief hal, badkamer en balkon) die we nu tot onze beschikking hadden. Een grotere woning had de makelaar op zich wel voor ons, maar steeds in een prijsklasse die ver buiten ons budget lag.

Tot week 39 in mijn zwangerschap. We hadden heel erg gehoopt ergens later dit jaar te kunnen verhuizen, zeker met de kleine op komst, maar nu diende zich opeens een huurhuis aan dat we konden betalen, groter was en ook nog eens in dezelfde straat! We hoefden er niet heel lang over na te denken en besloten er voor te gaan, want wanneer zou zo’n huis zich ooit weer aandienen?

Zo komt het dat wij nu, naast alle nieuwigheid van de kleine Zef in ons leven, druk bezig zijn met de voorbereidingen voor onze verhuizing volgende week. Het is niet de meest handige timing natuurlijk, 6 weken na de bevalling. Officieus zit ik nog in mijn kraamtijd namelijk en de korte nachten en constante zorg voor zo’n kleintje hakken er behoorlijk in. Maar gelukkig krijgen we veel hulp van vrienden en familie en is het huis zelf een heel fijn vooruitzicht. Eindelijk aparte kamers (ons huis nu is een grote ruimte), een balkon op het zuiden en het mooiste is wel, dit alles slechts 300 honderd meter verderop.

Nu begrijpt u misschien waarom ik niet zo veel stukjes schrijf op het moment. Ik kan best goed multitasken, maar typen terwijl ik Zef een flesje aan het geven ben en ondertussen de kat uit de diverse verhuisdozen probeer te halen, het blijft lastig.

Want ik heb zo goed gepoetst…

Zoals ik eerder in mijn eigenaardigheden aangaf, moest ik naar de tandarts. En mijn tandarts is niet zomaar de tandarts, mijn tandarts is iedere keer weer iemand anders. Hoe dat komt? Ik zit al sinds mijn 3e jaar bij de ACTA.  Hierdoor hebben door de jaren heen honderden studenten en hun docenten naar mijn gebit gekeken. Bovendien zijn mij allerlei poetsvaardigheden aangeleerd, waardoor het komt, denk ik, dat ik zo ontzettend lang mijn tanden poets. En ik flos ook nog elke avond! En dat is nog echt waar ook!

Nou, bij de controle (die dit keer door een blond meisje van jaar of 22 werd gedaan) bleek dat dat lange poetsen wederom zijn vruchten af had geworpen, want ik had nul komma nul gaatjes. Wel was mijn tandvlees wat ontstoken, maar dat is normaal bij zwangere vrouwen. En het bloedde niet, wat er weer op wees dat ik goed mijn gebit onderhoud.

Allemaal heel fijn dus. Het enige is, dat ik sinds ik naar de tandarts ben geweest, mijn tanden enorm gevoelig zijn… Of het komt door het polijsten, of het tandsteen weghalen. Ik weet het niet. Misschien ben ik, door mijn blijdschap over geen gaatjes, te veel los gegaan op het sinterklaassnoepgoed…

Alias de kat

 

Een intrigerende poster, in de buurt van het Rembrandtsplein. Een gedistingeerde kat, incluis bril en sjaaltje. Alias wie? Alias waarom? Is het een aankondiging voor een tentoonstelling? Voor een band? Voor een film? Zijn we hier op het spoor van een underground beweging? Alleen Alias weet het antwoord.

Shop till you drop

Twee yuppen voor de Albert Heijn:

Vrouw: “Ik heb zin om te shoppen!”

Man: “Oh ja? Waar dacht je dan aan?”

Vrouw: “Nou, een nieuwe bank of zo. Gewoon, iets leuks.”

Man: “Ja, waarom niet.”

Om de economie uit de huidige dip te halen, schijnen we met z’n allen nu júist heel veel te moeten gaan consumeren. Of in ieder geval vooral nutteloze dingen te kopen, ja echt!, zodat de economie niet nog meer krimpt. Dus dit stel voor de AH is alvast goed bezig. Oke, een bank is best nuttig natuurlijk, maar niet iets wat je zomaar ‘voor de leuk’ koopt, lijkt mij.

Aan mij heeft de economie niet zo veel, helaas. Ik koop de meeste van mijn spullen(kleding, meubels en nu ook kinderspullen) tweedehands, ik heb geen auto, ik heb geen koophuis, ik werk in de culturele sector, waar de lonen veelal bar slecht zijn (zo ook die van mij…). Nu krijg ik natuurlijk wel een kind, en dat kost, naar ik begrijp, bakken vol geld. Dus dat is dan mijn bijdrage aan de economie. Zo. Ook weer geregeld.

Zes eigenaardigheden

Ik heb voor het eerst van mijn leven een virtueel stokje toegewezen gekregen! En wel door Alejosa. En dit “stokje” houdt in: Schrijf Zes Eigenaardigheden Over Jezelf. Oke, hier komen ze. Hou je vast:

1. Ik poets altijd heeeeel erg lang mijn tanden. Minstens een kwartier. Het is voor mij een meditatieve bezigheid. Tijdens het tandenpoetsen droom ik weg, overdenk ik de dag of bedenk ik wat ik voor morgen op het program heb staan. Ik poets mijn tanden alleen ’s avonds, want ’s ochtends vind ik te veel gedoe. Het resultaat is er wel naar: ik heb namelijk GEEN gaatjes! Over anderhalve week moet ik wel weer naar de tandarts, en met mijn huidige snoepgedrag als zwangere, houd ik mijn hart vast…

2. Ik tel vaak letters in de woorden van de ondertiteling. Soms ook hele zinnen. Daar ben ik als kind ooit eens mee begonnen en nooit meer mee gestopt. Het moeten dan vaak ronde getallen zijn, waar ik op uit kom. Zo niet, dan tel ik door tot ik op een rond getal kom. 

3. Ik knak en kraak graag met mijn vingers, nek en tenen. Dit tot groot ongenoegen van M. en mijn vrienden. Ik vind het heerlijk en opluchtend.

4. Ik kan slecht tegen mijn verlies bij het spelen van spelletjes. Ik speel dan ook niet graag spelletjes, tenzij ik weet dat ik écht een kans heb om te winnen :-)

5. Ik peuter graag in mijn neus. Ondanks ontelbare terecht wijzigingen van mijn ouders vroeger, kan ik het toch niet laten.

6. Ik laat vaak een bodempje drinken staan, door het hele huis (Gelukkig is ons huis niet zo groot, maar toch). Half kopje afgekoelde koffie hier, half kopje koude thee daar, en daar weer een half glas limo.  

Zo. Dat waren ze. Best nog lastig zeg, om na te gaan wat voor eigenaardigheden je hebt. De mensen in mijn directe omgeving kunnen vast veel betere en leukere rare dingen over mij vertellen. Maar doe hiermee wat je wilt.

Oh ja, dan moet je het stokje ook weer doorgeven natuurlijk. Goed, ik geef dit stokje door aan Tat en Saskia.

Italiaans uitzicht

Ik probeer nog zo veel mogelijk met mijn hoofd in Italië te blijven, want het ‘echte’ leven vind ik op het moment maar onoverzichtelijk, ingewikkeld en stressvol. Komt allemaal wel goed hoor, uiteindelijk en op de een of andere manier, maar ik baal er nu wel behoorlijk van…Kan er nu even niet meer over uitwijden helaas. Dat komt een andere keer zeker nog wel.

En omdat stress helemaal niet goed is als je zwanger bent, probeer ik me maar steeds ons uitzicht voor de geest te halen. Met als soundtrack heel veel kwetterende vogeltjes, de wind die door de olijf- en citroenbomen waait, het ruisen van de zee en af en toe één van ons die “He!” zegt, omdat er een olijf op ons hoofd valt, terwijl we aan het lezen zijn. Dit dus:

  

Prego

Buonasera! Hier een teken van leven vanuit het zeer pittoreske Finale Ligure, aan de Italiaanse bloemen riviera. We zitten nu in een koffiebar/internetgebeuren/broodjeszaak/meezingcafé (er wordt nu uit volle borst meegezongen met de jukebox, ik vermoed Italiaanse schlagers…).

Het is hier bijzonder fijn. Het weer (ja, daar moet je natuurlijk als eerste over berichten) was nogal regenachtig tot nu toe, maar het is niet koud, de omgeving is prachtig en in ons appartementje bovenop de berg hebben we een ansichtkaart-achtig uitzicht op een baai met kerkjes en olijf- en citroenbomen. Het paradijs dus.

Mijn buik wordt met de dag groter en M. loopt met de dag beter. Wat wil je nog meer?
En als afsluiting nu een heel erg belangrijke zin uit ons boekje Italiaans. We gebruiken ‘m vrijwel dagelijks: Potrebbe montare le diapositive?
Ciao!

Ongeluk voor de deur

Ik wilde net naar bed gaan en was me rustig hierop aan het voorbereiden, zodat ik goed zou kunnen slapen. Met die zwangerschap slaap ik steeds lichter namelijk. Ook moet ik ’s nachts 100x plassen, heb ik vaak darmkrampen en een kat die me steeds komt wakker porren, dus echt lekker slapen doe ik niet echt. Bovendien moest ik vroeg op om te werken.

Ik had net mijn tanden gepoetst, toen ik loeiende sirenes hoorde en blauwe zwaailichten voorbij zag komen. Ik keek uit het raam en zag binnen de kortste keren twee brandweerwagens, politiemannen voorbij rennen en een wagen van de waterongevallendienst voor rijden. “Dit is foute boel” dacht ik. En ‘Waarom gebeurt dit nou weer voor onze deur?” Sinds het ongeluk van M. in juni merk ik namelijk dat ik slecht tegen sirenes en ongelukken kan.

Eigenlijk wilde ik het dus helemaal niet zien en weten, maar toch bleef ik uit het raam kijken, nieuwsgierig naar wat er nu eigenlijk aan de hand was. Ondertussen zag ik mijn overburen ook voor het raam of op het balkon staan en verzamelde zich buiten een flinke menigte op de kade. Ramptoerisme. Een raar fenomeen eigenlijk. Want waarom sta je daar? Om een gewond of dood iemand te zien? Om te weten wat er aan de hand is? Terwijl ik dit bedacht, vond ik het ook wel weer mooi geweest. Ik moest nu toch echt gaan slapen.

Dus nestelde ik mij met een boek en een warme kruik in bed en probeerde te ontspannen. Niet al te lang daarna hoorde ik dat het steeds rustiger werd op straat en viel ik al snel in slaap.

Hoewel ik het dus eigenlijk niet wilde weten, won mijn nieuwsgierigheid het en checkte ik vanochtend toch diverse sites om er achter te komen wat er nu was gebeurd. Helaas was het inderdaad foute boel, zoals ik al dacht. Een Schotse toerist heeft voor onze deur het leven gelaten. Gatverdamme. Zijn vakantie is letterlijk in het water gevallen.

En voor ons wordt het hoog tijd om te verhuizen. Er gebeuren te veel rare dingen bij ons in de buurt en voor de deur.

Alsof je er zelf voor kiest, zo’n scoot mobiel

Schreef ik eerder dat een scoot mobiel een babe magnet is, moet ik daar nu helaas aan toevoegen dat zo’n mobiel ook veel agressie, onbegrip en rare opmerkingen opwekt. Misschien omdat over het algemeen oude en/of dikke mensen in scoot mobiels door het leven gaan, en het blijkbaar raar is om een jong, fris iemand als M. er in te zien zitten. Ik weet het niet. Maar het is echt verbazingwekkend hoe veel rare blikken, vreemde opmerkingen, dubbel takes en ongemakkelijk lachen je te verduren krijgt. Dan fiets ik er natuurlijk ook nog naast met mijn nu toch wel duidelijk zichtbare zwangere buik. En dan snappen mensen het helemaal niet meer. Wat doet zo’n meisje bij zo’n gehandicapte jongen? Zou ze echt van hem zwanger zijn? Soms zie je deze gedachtes bijna letterlijk boven de hoofden van mensen hangen. 

Afgelopen vrijdagavond reden we naar huis en moesten we een hoge brug over. Ik op de fiets, M. op de scoot. M. gaf mij een duwtje met zijn hand op mijn onderrug, aangezien ik het niet helemaal dreigde te halen, toen een jongen achter ons riep:

“Ja hoor, lekker makkelijk, zo met je karretje je vriendin duwen.”

Wij negeerden hem en reden door, maar terwijl we door reden, werd ik er steeds bozer over.

Waarom, echt, dat zou ik ontzettend graag willen weten, waarom roepen mensen dit je toe? Ik snap het niet. Alsof je er voor kiest om in zo’n scoot mobiel te zitten? Want dat is zo razend gezellig. En dan kun je lekker makkelijk makkelijk mensen een duwtje geven, maar verder zit je natuurlijk voornamelijk voor de lol in zo’n invalidenwagentje…

En wat die jongen riep, was niet op een vriendelijk toon. Nee, de jongen vond het duidelijk raar wat hij zag. Dat kan. Dat mag. Maar waarom moet je daar dan ook nog iets over zeggen? Op dit soort momenten word ik echt moedeloos van de mensheid en zijn zogenaamde ‘beschaving.’

11 september, 7 jaar geleden

Het is zo’n “Waar was jij toen je het hoorde?” dag vandaag.

Zeven jaar geleden liep ik stage bij een kleine filmproductiemaatschappij. Het gekke is, dat ik vanuit mijn huidige huis uitzicht heb op het pand waar ik stage liep. Terwijl ik destijds totaal aan de andere kant van de stad woonde.

Het was lekker weer die dag. We waren slechts met z’n tweeën op kantoor en ik had een lekke band. Omdat het een rustige dag was, besloot ik mijn band te gaan plakken in de tuin. Totdat de telefoon ging. Het was M. Hij zei dat ik de televisie aan moest zetten. Die hadden we niet (best gek eigenlijk voor een filmproductiemaatschappij, bedenk ik me nu! Ja, er was wel een tv, waar je video’s op kon kijken (het was 2001 he!) maar geen kabelaansluiting, zoiets was het). Dus zetten we de radio aan. Daarop hoorden we de alarmerende berichten.

Ik belde mijn vader, die Amerikaan is, om het te vertellen. Het bleek dat hij al voor CNN zat. Op het moment dat ik hem aan de telefoon had, boorde het tweede vliegtuig zich in de toren. “Dit is geen ongeluk, dit is een aanslag” zei mijn vader, want tot dan toe ging iedereen er van uit dat het per ongeluk was. Dat kun je je nu ook niet meer voorstellen eigenlijk.

Er heerste een hele rare sfeer in de stad, op weg naar huis. En eenmaal thuis gekomen zaten M. en ik de hele avond voor de televisie, naar alle afschuwelijke beelden te kijken. Ik kan me herinneren dat ik voornamelijk dacht aan mijn vriendin Margit, die een kleine maand daarvoor overleden was, en dat ik het heel raar vond dat zij niet wist wat er was gebeurd.