En zo zette ik als Sinterklaas in het land was mijn schoen bij de kachel met een tekening en een wortel voor het paard en zong vervolgens hartstochtelijk enkele liedjes voor de goedheiligman.

Mijn kamer was op zolder en midden in mijn kamer zat een gigantische schoorsteen.  Daar moest Zwarte Piet dus doorheen om de pakjes in mijn schoen te doen. Berespannend vond ik het. De halve nacht lag ik wakker om te luisteren of ik wat hoorde en als ik dan iets hoorde, kroop ik  trillend en  zo ver ik kon onder de dekens.

’s Ochtends rende ik de twee trappen naar beneden om snel in mijn schoen te kijken en ja hoor, er lag een pakje. En ook het paard had braaf van de wortel gegeten.

Dan was er natuurlijk elk jaar de intocht. Die praktisch bij ons voor de deur langs kwam. Ik zal een jaar of drie zijn geweest, ongeveer zo oud als mijn Zef nu is, toen ik met mijn vader bij de intocht stond. Dit was de jaren 70 en toen was de intocht meer een soort carnavalsoptocht, als ik er aan terug denk. Veel rare outfits  en vreemde poppen die meeliepen. Dat jaar liepen er ook mensen in grote poppenpakken mee. Waarom? Geen idee, maar men dacht dat kinderen dat leuk vonden, blijkbaar.

In mijn herinnering waren die poppen minstens drie meter hoog met hele gemene gezichten. Waarschijnlijk waren ze hooguit twee meter groot. Hoe dan ook, ik vond ze dood- en doodeng. Ik schijn mijn vaders hand te hebben gepakt en de volgende legendarische woorden te hebben uitgesproken: “Klaar, papa, klaar!”

Toen ik niet meer in Sinterklaas geloofde, kwamen al mijn tekeningen tevoorschijn die ik door de jaren voor de Sint had gemaakt (m’n moeder is archivaris – dan krijg je dat) en vertelde mijn vader dat hij altijd aan de wortels van het paard had zitten knauwen voor het naar bed gaan. Een ontroerend beeld. Een man in zijn pyjama die in de keuken aan een dikke winterpeen zit de knauwen, zodat zijn dochter denkt dat het paard van de Sint is langs geweest.

Dit jaar maakt Zef voor het eerst echt bewust het Sinterklaasfeest mee. Hij kijkt met grote ogen naar het Sinterklaasjournaal en noemt Zwarte Pieten  “gekke poppetjes”.  Ik vind het ontzettend leuk om nu met mijn eigen kind dit Hollandse volksfeest te vieren. Sommige ouders zeggen: “Als je Sinterklaas viert, dan lieg je tegen je kind” of “Het is discriminatie, met die Zwarte Pieten” Ik ben het daar allemaal niet mee eens. Het is een mooi, oud, echt Hollandsch gebeuren, waar iedereen: jong, oud, arm, rijk, blank, beige, donker, links en rechts aan me kan doen. Zie hoe mijn ouders het als niet-Nederlanders hebben opgepikt en aan mij hebben overgedragen. Ik verheug me nu al op de vele tekeningen en wortels.

Dit weekend logeert Zef bij zijn tante, oom, neefjes en nichtjes in Dordrecht waar hij vandaag samen met hen naar de DE Sinterklaasintocht zal gaan kijken. We denken dat het drie kanten op kan gaan. Of hij vindt het fantastisch. Of doodeng en zegt ook iets van: “Klaar! Klaar!” Of, de derde optie, hij roept: “Die poppetjes hebben gekke pakjes aan!” Maar spannend is het sowieso. Ik ga zo maar eens voor de televisie zitten en kijken of ik mijn zoon zie.

Op die 5e mei speelden we ergens in de buurt van het Vondelpark. Mensen slenterden verveeld langs, toen er opeens een man met lang zwart haar en een baard bleef staan en instemmend knikte terwijl we onze covers erdoorheen ragden. Na een paar nummers sprak hij ons aan. Hij vond ons leuk en de bandnaam ook, mede omdat hij bevers op zijn t-shirt had staan. Hij speelde ook in een bandje. Als bassist. Misschien kenden we ze wel? Ze werden namelijk steeds vaker op de radio gedraaid. Bettie Serveert was hun naam. En hij vroeg ons of we een keer in hun voorprogramma wilden spelen. We kenden de band niet, maar vonden het een goed plan. Hij gaf ons zijn telefoonnummer.

En zo gebeurde het dat we enkele weken later in de bandbus van Bettie Serveert zaten, op weg naar Arnhem om daar in de Willemeen te gaan spelen. We hadden geen enkel eigen liedje, dus schreven we onderweg nog snel een nummer dat uit twee akkoorden bestond. Want het moest wel makkelijk te onthouden zijn.

Na een bak bami en biertjes in de kleedkamer samen met de Betties, betraden we later die avond, stijf van de zenuwen, het podium en al na het eerste nummer begon de zaal te joelen. Dit was niet waar ze voor gekomen waren. ‘Wat een kutmuziek!” schreeuwde iemand uit het publiek. Ik keek nog meer dan anders naar de grond terwijl ik speelde en was blij toen het eindelijk afgelopen was. De Betties staken ons een hart onder de riem en zeiden dat het hartstikke goed was gegaan. Met een biertje in ons hand, keken we vervolgens vol ontzag naar het optreden van Bettie Serveert. We voelden ons heel stoer en heel erg rock ‘n roll. We werden die nacht keurig met de bandbus weer thuis gebracht door de lieve leden van Bettie.

Afgelopen zaterdag stond ik in Paradiso bij het 20-jarig verjaardagsfeestje van Bettie Serveert, waar ze integraal hun eerste album Palomine speelden. Het voorprogramma hadden we gemist maar het bleken hele jonge jongens te zijn geweest. Zo rond de 15, 16 jaar oud.

Wat een fijne band! Aardige mensen en mooie liedjes met filosofische Nederlandstalige teksten en folky muziek. Ik zeg: in de gaten houden deze PIET.

Hij zat op een grote stoel tussen ons in met een bak popcorn op zijn schoot. Het licht ging uit en Zef zei: ‘Donker!”
Toen de film vertoond werd zei hij: “Grote visie!” (grote televisie). Daarna volgde nog allerlei commentaar op wat er op het scherm te zien was: “Varken. Beer! Honing eten!”

Na 10 minuten had hij het wel zo’n beetje gezien maar door de popcorn (Zef: “Lekkere koek”) te blijven voeren,
hield hij het iets langer uit. Daarna klom hij van zijn stoel en ging in de rij achter ons zitten (het was rustig in de zaal, want vroeg) en naar ons roepen.

Later die week fietste ik met Zef door de stad en hij vroeg naar papa. Ik zei dat papa aan het werk was en vertelde dat papa voor zijn werk films maakt. ”Mimi” zei Zef.
Nou bedoelt Zef als hij mimi zegt meestal pinguins (dat is weer een heel ander verhaal). Ik vroeg wat hij daarmee bedoelde.
“Mimi” zei Zef, “Mimi de pooh?”

In zijn vaders schoenen

‘Verkoop je ook slipjes?’ roept een van de mannen me toe.

Ik lach, schud mijn hoofd en zeg ‘Nee, helaas.’

‘Vijftig euro voor een slipje!’ roept de man me na, terwijl ik  de brug over de Amstel op fiets.

Het werd een mooie Koninginnedag, ook al was ons afgeplakte plekje ingepikt door anderen (grrr), verkocht ik veel van mijn spullen niet (helaas) en heb ik mijn omzet meteen weer uitgegeven aan andere spullen en bier (zo hoort het ook).

Volgend jaar weer en dan misschien toch 50 euro voor slipjes gaan vragen om 7.00 uur ‘s ochtends. Er schijnt vraag naar te zijn.

“Eh nee,” antwoord ik.

“Een half bloed?”

“Nou eh, mijn vader is Russisch” zeg ik snel. Dat is niet waar, maar ik heb geen zin om mijn ingewikkelde achtergrond uit te leggen. En mijn Joodse roots vallen ook niet altijd in goede aarde.

“Aha. Ja, ik wil niet discrimineren hoor, maar half bloed mensen zijn anders dan blonde Nederlanders. “

Dit is denk ik als een compliment bedoeld. Dat wij, de donkerharige multiculti mensen aardiger zijn dan de gemiddelde botte, Hollandse kaaskop.

Ik lach vriendelijk en zeg:  “En ze zijn ook zo lang he! Die Nederlanders!”

De Turkse taxi chauffeur reageert hier niet op.

Het is even stil. Dan zeg ik: “En mijn moeder is Engels, dus ik ben ook een allochtoon.”

“Ja, ja.” Stilte. “Wat een wind he?” De Turkse taxi chauffeur gaat weer ouderwets verder over het weer.

Terwijl Zef een zandtaartje voor me bakt, verbaas ik me erover dat we altijd weer andere mensen tegen komen op dezelfde plek.
Elke keer weer zijn er andere kinderen met andere ouders bij de zandbak aanwezig.
Elke keer weer kijken wij (de ouders) elkaar beleefd doch vriendelijk aan, terwijl we elkaars kinderen observeren.
En wordt standaard ‘hoe oud is jouw kind’-gesprek gevoerd. En zeg je elkaar weer gedag op het moment dat er een echt gesprek dreigt plaats te vinden, omdat onze bloedjes van kinderen honger hebben/moe zijn/elkaar geslagen hebben (doorhalen wat niet van toepassing is). Zo begin je elke keer weer opnieuw aan het zandbakavontuur.

Omars Schuld was geselecteerd voor het Eurodok filmfestival van het Noorse film instituut en beleefde daarmee zijn internationale première. En wij mochten daarbij zijn, met z’n tweeën. Dus ook een luxe weekend lang uitslapen en elke avond uit eten. Terwijl Zef zich ondertussen prima vermaakte bij opa en oma.

Na de prijsuitreiking van het festival (Omars Schuld was genomineerd, maar een Zweedse film had gewonnen – we hadden niet anders verwacht) glibberden we door de slecht verlichte straten van Oslo naar het visrestaurant waar we eerder op de avond gereserveerd hadden, via de telefoon. In ons 100% Oslo boekje stond dat dit de plek was, waar je moest zijn voor vis van het seizoen.

Bij binnenkomst bleek het een behoorlijk chique restaurant te zijn, vol met zakenmensen en een groot bassin met levende kreeften. We werden hartelijk ontvangen door een blonde dame die ons uitgebreid het menu van de dag voordroeg, waar we ondanks haar goede Engelse uitspraak nauwelijks wat van onthielden. Eerst maar eens wijn.

In Noorwegen zijn er dus geen euro’s maar is de munteenheid de Noorse kroon. Die moet je ongeveer door acht delen en dan weet je wat het bedrag in euro’s is. Dat doe je dus niet de hele tijd, omdat het een gedoe is, maar als je het wel doet, kom je er achter dat alles een aanzienlijk stuk duurder is dan in Nederland.

We bekeken de wijnkaart en kozen voor een klein flesje wijn, want voor de prijs van een hele fles kon je bijna een easyjet vliegticket naar Londen kopen. En besloten dat we zin hadden in die kreeft. Kreeft bleek in het Noors ‘hummer’ te heten en je had twee soorten in dit restaurant: de Amerikaanse en de Noorse. Onze ober bleek een charmante Noor te zijn die eerst zei dat we een uitstekende wijn hadden gekozen en daarna zei dat kreeft er inderdaad goed bij paste. “Die is goed in zijn vak” zei ik tegen M. “Hij is gewoon aardig” zei M.

We vroegen wat het verschil was tussen de Amerikaanse en de Noorse, want bij de Noorse kreeft stond er geen prijs op het menu. Het had een eerste aanwijzing kunnen zijn. Onze lieftallige Noorse ober zei dat de Noorse kreeften een stuk groter waren en per ons verkocht werden. Maar dat de kreeften nu in het seizoen waren en dat ze flink groot konden zijn. Dus dat we het beste een Noorse kreeft konden nemen en die dan samen konden delen. En dat het echt niet zo veel scheelde qua prijs met de Amerikaanse kreeft. “Zie je, hij denkt met ons mee” zei M. Ik knikte. We gingen voor de Noorse kreeft.

Onze ober had gelijk, het was een flinke joekel die ‘hummer’. Er zaten heerlijke sausjes bij en we stortten ons vol overgave op het beest, met al het gereedschap dat we er bij krijgen. Na een klein half uur, lag er een slagveld van wat eens een schaaldier was op ons bord en zat het witte linnen tafelkleed vol vetvlekken. Het was heerlijk. Maar we waren nu moe, rozig en vol wilden terug naar ons hotel na een lange avond, dus we vroegen onze aardige ober om de rekening.

De rekening kwam en we deden wat we eigenlijk niet hadden moeten doen: we rekenden uit hoeveel dit diner ons had gekost, in euro’s. “Oh het valt nog best mee” zei M. Toen viel er een stilte. “Wat is er?” vroeg ik.
“Ehm, ik dacht dat het vierhonderd nog wat  kronen was,” zei M “maar eh…er staat ook een 1 voor.”

Ik ga niet verklappen voor welk belachelijk bedrag we een kleine fles wijn en een Noorse hummer hebben gegeten, maar laten we zeggen, dat we ook een aanbetaling voor ‘hummer de auto’ hadden kunnen doen. Of een televisie hadden kunnen kopen. Of nieuwe designerschoenen. Maar ach, het was verder een redelijk goedkoop weekend geweest, omdat onze vlucht en verblijf vergoed werden als gasten van het festival.

Zo glibberden we giechelend over de sneeuw terug naar ons hotel. Die ober bleek inderdaad goed in zijn vak te zijn.

Huh?

Het geval wil namelijk dat ik jarig ben op 27 mei en momenteel bij de Roode Bioscoop werk, waar ik de Blauwe Maandagen programmeer, een avond voor vers talent.

Ik denk dat het moment daar is, dat ik binnenkort mijn eerste Nicci French ga lezen.  Want ik ben nu wel ontzettend nieuwsgierig geworden naar dit boek. En dit boek naar mij, blijkbaar.