Oy vey, ik groei!

Howdy!

Na het stukje van Merel gelezen te hebben, realiseerde ik me dat ik hier al weer veel te lang geen foto van Zefje geplaatst heb. Dus bij deze. Hoewel deze foto ook al weer een maand oud is, zag ik net bij het uploaden. Zef is namelijk over een paar weken alweer een half jaar!

En het is bijna niet bij te houden hoe snel die jongen groeit en verandert. Sinds een paar dagen probeert hij te kruipen, wat meer neer komt op zijn kontje omhoog duwen en tegelijkertijd zijn gezicht in de grond duwen. Het ziet er erg grappig uit, maar het frustreert hem zelf enorm, waarna er door meneer flink gepiept en gekreund wordt. Boos, dat iets niet de eerste keer meteen al gelukt is. Soms lijkt hij zijn moeder wel…

Eten & hormonen

Hier een filmpje over een interessant onderzoek, dat gaat over hoe onze smaak mede door onze hormonen wordt bepaald. En op een gegeven moment zie je in het filmpje een leuke zwangere vrouw een kopje thee drinken. Dat ben ik! 

Was zelf bijna helemaal vergeten dat ik hieraan mee had gedaan, enkele maanden geleden, toen ik nog zwanger was van ons kleintje. Moest destijds een uurtje in een kappersstoel zitten en thee drinken. Kreeg er een klein bedrag voor, dat ik toen, hoe toepasselijk, meteen heb opgemaakt aan lekker eten – het was rond kerst dat dit werd opgenomen namelijk. Voor wie geinteresseerd is in smaakbeleving en tevens wil zien hoe ik er uit zie: 

Yes Man & band “Munchausen By Proxy”

Vorige week de film “Yes Man” op DVD gekeken, met Jim Carrey die dus, zoals de titel al wel enigszins aangeeft, op alles “Ja” moet zeggen. Was eigenlijk best een leuke film.  Met name actrice Zooey Deschanel stal wat mij betreft de show, als ‘love-interest’ van Jim Carrey. Ze speelt namelijk in de film in een fictieve band (en ik heb een zwak voor fictieve filmbands, zoals u weet) genaamd “Munchausen By Proxy”. En die band is super cool!  

Ten eerste is er de naam van de band: Munchausen By Proxy. Dat is een aandoening. En niet zo’n leuke. Namelijk, volgens wikipedia, “een psychiatrisch syndroom waarbij iemand herhaaldelijk medische hulp zoekt voor bewust gefingeerde stoornissen of ziektes bij een derde.” Niet echt een naam die je aan je band zou geven dus, maar daarom des te grappiger.

Verder zijn de bandleden allemaal uitgedost in fantastische glitteroutfits en hebben ze geweldig slechte songteksten, zoals “Don’t call me after 11. You can call me at 9 or 10, but just don’t call me after 11″ of zoiets.

Naast Zooey D. blijkt deze fictieve band uit de echt bestaande drie-vrouws-formatie Von Iva uit San Francisco te bestaan. Ik ben instant fan, van zowel MbP en Von Iva!

Kijk en oordeel zelf maar even:

London Calling

Alweer een week terug na drie dagen Londen. How time flies. Het was geweldig daar! Wat is Londen toch een fantastische stad. Vond het vooral heel fijn om weer even “Swaan” te zijn en niet alleen “Mama Swaan”. Korte samenvatting:

Londen + eten: Wat zijn er toch onnoemlijk veel lekkere, ‘organic’, en orginele eettentjes in Londen!  Heerlijke pizza met gegrilde groente gegeten en ook de moderne versie van fish & chips (namelijk: keuze uit de soorten vis en met salade!). Vriendin J. wist, als inwoner van London, gelukkig ”the places to be.” En zo kwam ik er weer eens achter dat ik toch een echte ”Foodie” ben, zoals dat heet.  

Londen + mode: Amsterdam is niks vergeleken bij de überhippe types die Londen bevolken. De ene creatieve outfit na de andere zag ik voorbij komen lopen. Soms enorm ’over the top’, soms zo uit een modeblad weg gelopen. Vriendin J. en ik verbaasden ons over de vele zwarte leggings, die ondanks de zengende hitte , steevast onder een jurkje gedragen werden. Heb zelf supercoole blauwe leren hakjes gekocht, met in de hak een plastic boompje! Hoe cool is dat!

Londen + muziek: Bruce, Bruce, Bruce! What can I say? Het was bloody hot en benauwd, die zondag in Hyde Park en dat was zowel voor Bruce als voor het publiek zwaar. We hadden dan ook het idee dat Bruce het een beetje op de automatische piloot deed. Maar dan nog is dat 90% beter dan een gemiddeld concert. Hij begon met “London Calling”, klaagde halverwege over de vele trapjes naar het podium (waardoor hij uitriep: “Give me an elevator, I’m fucking 60!”) en het eindigde zoals altijd in een groot Bruce-saamhorigheids-feest.

Het was al met al een fantastisch weekend. Het enige jammere was, dat ik er te  laat achter kwam dat op 30 juni Spinal Tap themselves in Wembley speelde! Hoe had ik dat, als Spinal Tap-kenner, kunnen missen? Ach ja. Na voor het eerst twee nachten bij Zefje weg te zijn geweest, kwam ik maandagmiddag thuis en lachte kleine Zef mij breeduit vanuit zijn bedje toe. Dat is toch veel leuker dan een stelletje ouwe ‘nep-rockers’ in strakke leggings en getoupeerd haar…Toch?

“La Roux” to you too

Lekker dansnummer, leuke 80’s/90’s clip, aparte zangeres. Ik zeg, dé nieuwe zomerhit van 2009:

Op de een of andere manier doet de clip t niet…Hmm. Maar als je op het geheel linker icoontje klikt, onderaan, dan krijg je m in ieder geval wel! Voor de doorzetters!

Tussen de bedrijven door

Hallo hallo, ik leef nog hoor! Zeer druk met leven zelfs. En met mijn nieuwe baan, en met Zef, en met het combineren van die twee. En er ook nog een sociaal leven en een goede relatie op na proberen te houden. Het is allemaal niet niks.

Heb daarnaast heus allemaal stukjes in mijn hoofd voor dit blog, maar op de een of andere manier kom ik er maar niet toe om ze op te schrijven. 

Daarom even een korte update wat betreft mijn leven, voor wie dit weten wil:

-Zef groeit als kool! Kan bovendien heeeeeeel erg lief lachen en brabbelen en doet pogingen om van zijn buik naar zijn rug te rollen! We zijn apetrots op hem.

-Had laatst mijn jaarlijkse mammografie (nu pas na 2 jaar, omdat ik vorig jaar zwanger was, dus het was extra spannend…) en die was in orde! Hoera! Door de zwangerschap is mijn borstweefsel losser geworden en daardoor zijn de foto’s nu beter te beoordelen, dan een paar jaar geleden. Zo ben ik vast de enige vrouw die blij is dat haar borsten wat zijn uitgezakt na de zwangerschap!?

-Volgend weekend ga ik op bezoek bij vriendin J. in Londen EN ga ik met haar naar Hyde Park, alwaar……….Bruce Springsteen optreedt!! Als groot Bruce-fan was ik niet naar Pinkpop afgereisd, want ik vond het te ver en te veel gedoe, ook met Zef en zo. Maar toen ik Bruce op tv zag, had ik toch behoorlijk veel spijt dat ik niet was gegaan. En toen belde vriendin J. dat ze een kaartje over had voor Bruce in Londen en of ik mee wilde! Daar hoefde ik, denk ik, maar 2 seconden over na te denken. Wel spannend,  want voor het eerst een weekend weg van Zefje. Gelukkig is hij dan in de deskundige handen van pappa M.

Goed. Dat was een vluchtige update, voor de geinteresseerden onder u. Dan ga ik nu weer aan het werk. Ik zou zeggen, doe hetzelfde.

32 jaar, wel een beetje raar

En zo is het maar net!

Ja mensen, vandaag ben ik precies 32 lentes oud, of jong, het is maar hoe je het bekijkt. In ieder geval ben al 32 jaar op deze aardbol aanwezig. Hoera!

Vroeger vond ik mijn verjaardag heel belangrijk. Er kon mij niet genoeg gevierd, gedronken, gedanst, geproost en gefeliciteerd worden.

Maar nu kleine Zef in mijn leven is, merk ik dat mijn eigen verjaardag een stuk minder belangrijk geworden is. Hij is het belangrijkste namelijk! Tja, zo gaat dat dus. En zoals alle mensen met kinderen steeds al tegen me zeggen: alle cliches zijn waar. Daarom zijn het ook cliches!

Dat neemt niet weg dat vandaag een dag is om het leven te vieren. In het bijzonder mijn eigen leven. Want ik ben er nog (en dat had vier jaar geleden ook anders kunnen aflopen, toen er borstkanker bij mij geconstateerd werd…) en dat moet gevierd worden. Lang zal ik leven, in de gloria! Kan iemand mij wel even vertellen waar die gloria is?

Allemaal nieuw

Nu beloofde ik laatst, bij mijn 1e jubileum, dat ik meer zou schrijven, maar zoals u merkt, komt het er in de praktijk toch wat minder van dan ik had gehoopt. Maar daar heb ik een goed excuus voor. Namelijk het feit dat ik sinds vorige week een nieuwe baan heb! Een tijdelijke functie helaas, maar voor de komende drie maanden ben ik in ieder geval weer onder de pannen. En daar ben ik heel blij mee, want ik raakte er behoorlijk gestressed van, dat zoeken. 

Het was erg fijn om vorige week weer aan het werk te gaan, maar ook behoorlijk wennen, moet ik zeggen. Voor het eerst sinds vijf maanden weer aan de slag, maar nu met kleine Zef er bij, in mijn hoofd. Omdat we nog geen kinderopvang hebben en M. ook niet aan het werk is op het moment, kan hij thuis bij Zef zijn. Waardoor ik met een gerust hart weg kon gaan, Zef bij zijn pappa achter latend. Maar die eerste week hakte er in. Ik was kapot van drie dagen achter elkaar werken- voor het eerst sinds heel lang. En van Zef missen. M. was moe van drie dagen Zef achter elkaar. En dan komen daar ook nog de korte nachten en het chronische slaapgebrek bij, met zo’n kleintje. Pfoe. 

Het zijn soms ook wel heel veel nieuwe dingen bij elkaar. Ik ben ‘nieuw’ moeder sinds 15 weken, we hebben een nieuw huis sinds twee maanden en dan heb ik nu ook nog een nieuwe baan. Er is weinig vertrouwds waar ik op mijn gemak in kan gaan hangen. En dat kost me allemaal heel veel energie. Gelukkig zijn M. en onze poes Mus de stabiele factoren in het geheel. Vooral Mus weet met haar kattenloomheid een rust over te brengen die ongekend is. Misschien moet ik, om rust te krijgen, me meer gaan gedragen als Mus. Beetje slapen, beetje eten, beetje rondhangen, beetje voor me uit staren. Heel zen. Het lijkt me heerlijk. Ik neem me voor om dit door te voeren, in alle nieuwe facetten in mijn leven. Miauw.

Groeien

Het gaat alweer beter met Zef, qua huilen. Dank voor alle tips en harten onder de riem. Toch erg fijn, als nieuwbakken onzekere moeder. Zef vindt de Baby Bjorn inderdaad nu heel prettig (veel leuker dan de kinderwagen) omdat hij dan naar alles kan kijken. En dat doet hij erg graag, kijken.

Vandaag weer naar het consultatiebureau, onder andere voor de tweede prik. Zef was goed gegroeid en de arts vond dat hij erg sterk is en bovendien bijzonder helder uit zijn ogen kijkt. Zie, dat is nou mijn zoon! Ook kan hij al heel goed op zijn buik liggen en zijn hoofd optillen en rondkijken. Zie foto, waar het Lloyd Hotel uit zijn hoofd groeit en Zef het gras inspecteert. Ja, ik ben een trotse moeder, zoals u misschien wel begrijpt.

Cry baby

Echt, ik hou zielsveel van Zef. Ik heb alles voor ‘m over. Hij is mijn kind. Ik zou mijn leven geven voor die kleine jongen. Maar soms. Soms wil ik ‘m zo ontzettend graag achter het behang plakken…

Als hij weer eens krijsend in zijn wieg ligt en het voor de zoveelste dag achtereen niet lukt om te gaan douchen. Als hij een slechte nacht heeft gehad en ook overdag niet echt wilt slapen. Of als ik denk, hij is nu rustig, hij heeft gegeten, geboerd en een schone luier, dus we kunnen gaan wandelen en boodschappen doen. Eerst gaat het goed, hij wordt door het rijden in slaap gewiegd. We komen bij het winkelcentrum aan en alles lijkt goed te gaan. Tot ik ergens stil sta. Dan schrikt hij wakker en zet meneer zijn keel open en is het hek van de dam. Gillen, schreeuwen en piepen alsof hij mishandeld wordt. Soms haal ik ‘m even uit de wagen om ‘m te kalmeren, maar meestal wordt het daarna alleen maar erger. Dan maar weer geen boodschappen gehaald vandaag. Met een krijsende Zef probeer ik zo snel mogelijk thuis te komen, terwijl ik de meewarige blikken van de mensen die ik passeer probeer te ontwijken. Het zit natuurlijk in mijn hoofd, maar ik zie ze altijd denken: “Die vrouw gaat niet goed met haar kind om. Je laat zo’n kind toch niet huilen!”

En wat ik me dan afvraag: waarom ben ik altijd de enige met een huilend kind in de wagen? Waarom zie ik nooit andere moeders met huilende babies? Hoe doen die mensen dat toch? Hoe lukt het hen toch om ’s ochtends de deur uit te komen, iedereen gewassen en aangekleed en ook nog eens kalm te blijven? Het is mij een raadsel.

Terwijl ik dit schrijf, ligt Zef natuurlijk poeslief in de box te spelen. Lachen en kirrend. Want hij kan ondertussen al ontzettend goed lachen, waardoor je hem meteen alles weer vergeeft.  En wat ik zeg, ik hou met heel mijn hart van die jongen, maar soms. Soms zou ik willen dat hij inclusief volumeknop uit mijn buik was gekomen. Een knop met “mute” als optie.

Zef in de box