Binnen picknick

Het plan was om te gaan picknicken, maar het weer was behoorlijk bar en boos, voor een voorjaarsdag in mei. Dus werd het een geweldig gezellig binnen-picknick-verjaardagsfeestje, thuis, met leuke mensen, mooie cadeaux en heerlijke hapjes. Deze hapjes waren door mijzelf klaar gemaakt, maar ook door andere mensen, waaronder mijn vader. Die zich uitgeleefd had op onderstaand kunstwerk, gemaakt van kippenleverpate! Hoe Joods kan je vader zijn. Het ziet er misschien nogal grauwig uit, maar dat hoort zo en het smaakte echt heerlijk.

En dan is morgen pas mijn daadwerkelijke verjaardag. Ik ben een gezegend mens. Met een koelkast vol met restjes.      

Van huwen komt spuwen

Wijn en huwelijken. Deze combinatie blijkt nogal zwaar te vallen bij mij.  Op een huwelijk is het feest en dus drink je een drankje. En nog een drankje, en nog een drankje, en nog een drankje. Want ja, de liefde moet uitbundig gevierd worden (en als echte Hollander: het is ook gratis…).

Enkele jaren geleden hadden we een huwelijksfeest waarbij we kampeerden naast de feestlocatie. Eenmaal in de tent bleek de wijn nogal zwaar te vallen en haalde ik net op tijd de tentopening. Mijn vriend riep nog “Niet tegen de tent aankotsen he!” Waarop ik gezegd schijn te hebben “Ach man, bemoei je er niet mee.” De volgende dag lag er precies om het hoekje van de tent een bergje bami. 

Zodoende vond ik mezelf gisteravond, na een huwelijksfeest inderdaad, hangend boven de wc, terwijl mijn maaginhoud er in een rotvaart weer uit kwam. Zonde van de wijn, dacht ik nog. 

Enkele kotssessies later, lag ik eindelijk in bed en viel in een comateuze slaap. Totdat ik plots even wakker schrok en toen schijn ik (ik weet hier zelf namelijk niets meer van, maar ik geloof mijn lief) de volgende legendarische woorden gezegd te hebben: “Ik denk niet dat ik vanavond naar het huwelijksfeest ga. Ik voel me niet zo goed.” Waarna ik weer in slaap viel. Ik neem me daarom vast voor om bij het volgende huwelijk alleen maar spa te drinken. Ben benieuwd of dat gaat lukken.

Margit’s 34ste verjaardag

Vandaag is het 20 mei en de verjaardag van Margit. Ze zou vandaag 34 zijn geworden, ware het niet dat ze op 3 augustus 2001 door een vreselijk verkeersongeluk om het leven kwam. Ik ben drie jaar jonger dan Margit maar nu ouder dan ze ooit geweest is. Toch zal ik altijd het jongere vriendinnetje blijven, voor mijn gevoel.

Zeven jaar geleden kon ik niet op het verjaardagsfeestje van Margit komen, omdat ik een date had. En aangezien ik in die tijd niet zo vaak dates had, ging de date voor. Margit begreep dit als geen ander, want daten deed ze graag. Ik zou misschien later nog langs gaan, maar hoewel de date best wel stom was (de jongen in kwestie bleek later zelfs een soort stalker te zijn!) kwam het er niet van. Niet wetend dat dit haar laatste verjaardagsfeestje zou zijn. Niet wetend dat het leven zo oneerlijk is.

Volgens mij sms-te ik Margit die avond nog dat ik haar vast snel zou zien. Dat was ook zo. Namelijk op mijn eigen verjaardag, slechts een week later. Maar ja, op je eigen feestje spreek je iedereen meestal heel kort, vanwege de drukte. Zij ging ook weer door, op naar het volgende feest. Want als Margit ergens van hield, was het wel feestjes, met veel mensen, fijne muziek, lekker dansen en veel drank.

Lieve Margit de Pargit, gefeliciteerd, waar je ook mag zijn. Heb je een mooie jurk aan? Ik drink er eentje op jou en draai een liedje van Prince. Ik was graag met je gaan dansen. In mijn hoofd hoor ik je praten: “Jezus, 34, wat ben ik een oud wijf geworden zeg!” Het zullen altijd rare dagen blijven, zo rond onze verjaardagen.      

Prima ballerina

Vanochtend heb ik, na 16 jaar, weer aan klassiek ballet gedaan. Ja, neem die zin maar even goed in u op. Zes-tien jaar. Dat is een heel mensenleven.

Als heel klein meisje zat ik op ballet en wilde ik later het aller-liefst ballerina worden. Prachtige pakjes aan, je haar strak in een knot en heel veel dansen, dat leek me wel wat. Mijn naam had ik ook vast mee en het Zwanenmeer heb ik talloze keren gezien. 

Daarna zat ik op jazz ballet, want dat was veel stoerder. Maar op een gegeven moment was ook jazz ballet niet leuk meer. Ik weet eigenlijk niet meer waarom, maar ik kwam er wel steeds meer achter dat het heel hard werken was, dat dansen. En zo gingen er jaren voorbij, zonder dat ik aan ballet deed of er ooit aan dacht om het weer op te pakken.

Totdat ik enkele maanden geleden bij een dansstudio kwam te werken. Elke week zag ik de meisjes (en spaarzame jongens) in hun pakjes door de studio zwieren en de kleine ballerina in mij kwam weer tot leven. Dat wilde ik ook! Dus kocht ik vorige week balletschoenen en stond ik vanochtend vroeg aan de barre pas de bourres, pliés, relevés en développés te doen.

Het was allemaal wel erg ver bij mij weggezakt,  want ja, 16 jaar,  dat is best lang geleden, zeg nou zelf. Dus het duurde wel even voor ik er weer een beetje in zat. Aan de andere kant was het leuk om te merken dat ik niet de aller-slechtste was, bij deze beginners les klassiek ballet. Wat ik wel teleurstellend vond, was dat iedereen echt bloedje serieus was. Er werd nauwelijks gelachen en iedereen keek strak voor zich uit. Hoort dat bij klassiek ballet? Onze gay balletdocent deed wel zijn best om een fijne sfeer te creëren, maar had last van zijn rug en er duidelijk ook niet ontzettend veel zin in.  

En nu ben ik echt totaal gevloerd en kan ik morgen waarschijnlijk niet lopen van de spierpijn. Maar mijn droom om ballerina te worden is weer even tot leven gekomen. Bovendien ben ik behoorlijk trots op mezelf dat ik, na ernstig ziek te zijn geweest, de energie, kracht en het uithoudingsvermogen (weer) heb om dit soort dingen te doen. Applausje voor mezelf!!!

Nu kijken of het me volgende week weer gaat lukken om op zaterdag om 9 uur op te staan om bij de les te zijn. Pfoe… 

Bril

Sinds kort heb ik een nieuwe bril. Dat was nodig want met mijn vorige bril moest ik de tv steeds dichter- en dichterbij schuiven wilde ik uberhaupt nog iets kunnen zien. Bij het uitzoeken van mijn nieuwe bril, koos ik uiteindelijk voor een mannenmontuur want al die damesmodelletjes vond ik zo ontzettend klein en truttig. Ben erg blij met mijn bril, vooral omdat ik weer wat meer zie, maar begrijp wel dat het nogal een heftig montuur is. Zoals de opticien zei: De nerdenlook komt weer helemaal terug dit seizoen. (Volgens mij is deze look tijdloos, maar goed) De reacties op mijn bril zijn dan ook zeer wisselend. Van “Goh, grappig zeg” tot “Ja, een zwart montuur inderdaad.”

Nu had iemand op mijn werk het tijdschrift Gala laten slingeren (nee, ik heb ‘m niet zelf gekocht. En dan nog!) en in een verloren uurtje bladerde ik ‘m door. En daar zag ik opeens een foto van Carice van Houten, met mijn bril!

Zo zie je maar weer, soms heb ik zelf niet eens door, hoe ontzettend hip ik ben. Voor bewijs, zie bijgevoegde foto’s. Heb geprobeerd net zo nonchalant en stijlvol te kijken als Carice. Bij mij is dat natuurlijk het beste gelukt.