I’m On Fire

Het is alweer drie dagen geleden dat ik bij het concert van Bruce was (wij fans mogen hem gewoon Bruce noemen, dat is natuurlijk logisch). Ik ben er altijd zo vol van, dat het me een paar dagen kost om mijn indrukken op een rijtje te krijgen.

Het was sowieso fantastisch. Dit was de 8e (!!) keer dat ik naar Bruce Springsteen ging en ik kan mij niet heugen dat daar een teleurstellend concert bij zat.  Zelfs niet toen hij vorig jaar herstellende was van de griep.

Het was vooral heel fijn dat het dit keer zo dichtbij was! In de Amsterdam Arena! Vriendin V., mijn trouwe Bruce bondgenoot, en ik, zijn nog nooit zo relaxed naar een Bruce concert gegaan. Metro in, metro uit, stukje lopen, je bent er. We voelden ons erg volwassen concertgangers, want 5 jaar geleden zaten we nog uren voor een stadion zodat we in de ‘pit’ konden komen. Het was natuurlijk wel jammer dat we nu niet in de pit waren, want dan had ik de man en de E-street Band ook daadwerkelijk kunnen zien, en niet alleen horen. Want tja, ik ben niet echt lang en zo op het veld zag ik eigenlijk helemaal niks. Maar lang leve de video schermen! (zie bijgevoegde telefoon foto)

Wat opviel was dat het publiek veel jonger en hipper was dan meestal bij zijn concerten, waar de houthakkersblouse vaak de standaard outfit is. Tja, Amsterdam he 😉

Bruce had er duidelijk ook zin in. Hij was ontspannen, deed heel veel verzoeknummers en legde veelvuldig contact met het publiek. Wat ik altijd zo bijzonder vind aan zijn concerten, is dat je het gevoel hebt dat hij dit speciaal voor jou doet, ook al ben je 1 van 40.000 mensen in het stadion. Alsof een oude vriend op bezoek komt en liedjes voor je zingt, zo voelt het.

We zongen, we dansten, we genoten, we lachten, we waren ontroerd. Het was weer een onvergetelijke avond van mijn jeugdheld. Nu weer terug naar het echte leven.

Advertenties