Nacht van de Glamrock

Voor mijn verjaardag, ongeveer een maand geleden, kreeg ik van enkele vrienden kaartjes voor de NACHT VAN DE GLAMROCK in Paradiso, voor mij en M. Ik was hier erg blij mee, vooral omdat ik weet dat deze vrienden zelf niet enorme glamrock-liefhebbers zijn over het algemeen, maar dus wel hadden bedacht dat ik het zou waarderen.

Zelf ben ik te jong om de Glamrock periode te hebben meegemaakt maar het is muziek die mij altijd heeft aangesproken. De combinatie van mooie en lekkere muziek met veel glitter en glamour raakt iets in mij, wat mij zowel blij als melancholisch maakt. Lekker rocken met een knipoog, uitbundig (ver)kleden, veel make-up, hoge gillende noten, snoeiende gitaren. Dat zijn nou nog eens dingen waar je me wakker voor kunt maken. Dat begrepen mijn vrienden maar al te goed.

Zodoende ruilde ik mijn dienst, haalde mijn plateauzolen uit het vet en verheugde me op dinsdag de 24e. Maar toen gebeurde zaterdag het ongeluk. En kon lieve M. begrijpelijkerwijs niet mee.

Eerst wilde ik niet gaan. Maar bedacht me vervolgens dat afleiding ook belangrijk is, juist nu. Dus vroeg ik vriendin E. mee (die het cadeau o.a. gegeven had) en togen we naar Paradiso.

Wat als eerste opviel, was dat wij een stuk jonger waren dan de rest van het publiek. De gemiddelde leeftijd lag echt tussen de 45 en 50 jaar. Met onze 30-something waren wij de jonge blommen van het bal. Verder veel nette heren en nette dames die naarmate de avond vorderde steeds meer uit hun dak gingen. Paradiso zat op deze dinsdagavond bomvol en vanaf het allereerste begin zat de sfeer er goed in. Iedereen zong met elk nummer uit volle borst mee, danste, sjanste (we hadden flink wat bekijks van de nette heren) en was opvallend aardig.

De band speelde strak en de diverse Nederlandse artiesten die de nummers zongen, waren ontzettend goed op dreef en genoten van het enthousiaste publiek. Enkele hoogtepunten van de avond: Loes Luca die “Can The Can” van Suzi Quatro zong, misschien zelfs beter dan Suzi zelf (zoals Rick de Leeuw, die de presentatie deed, zei) en later “Crodocile Rock” met een Elton John-bril op; Jim de Groot met zijn vertolking van “Walk On The Wilde Side” waarbij hij een dansje deed met enkele mensen uit het publiek, Tjeerd Bomhof (van Voicst) die met zijn arm in een mitella (hij schijnt zijn elleboog gebroken te hebben- de hele zaal zei “Aaaah” toen hij op kwam) over het podium zwierde en als jongste van het stel de zaal totaal op z’n kop zette.

E. en ik hadden een erg leuke avond en hopen dat als wij in de 40 of 50 zijn, we ook nog steeds zo uit ons dak kunnen gaan als het aanwezige publiek. Ik werd er blij van, en dat kon ik wel even gebruiken. ‘Cause I love rock ’n roll, put another dime in the jukebox baby! 

Advertenties

2 thoughts on “Nacht van de Glamrock”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s