Dé ja vu

Het is raar om nu elke dag mijn lieve M. in het ziekenhuis op te zoeken waar ik zelf patiënt ben (geweest). Lopend door de lange gang naar de lift, passeer ik de diverse poliklinieken en komen er steeds weer allerlei flardes van herinneringen naar boven. Kijkend naar de mensen die her en der zitten te wachten, denk ik aan hoe ontelbaar vaak wij daar hebben gezeten, bij de poli oncologie of chirurgie, met de stress gierend door ons lijf. Wachtend op een uitslag van een MRI, wachtend op hoe de chemo dit keer was aangeslagen, wachtend op een bloedonderzoek. Altijd met M. trouw aan mijn zij.

Nu hij in het ziekenhuis ligt, ervaar ik hoe het voor hem moet zijn geweest, toen ik daar lag, drie jaar geleden. En hij maakt mee hoe het voor mij was. Ik kan je vertellen, het is aan beide zijden onzettend eenzaam. Ik ga er alleen heen en kom alleen thuis, in een leeg huis. Hij ligt dan wel op een kamer met drie andere mannen, maar echte leuke, vlotte types zitten daar niet bij. Het is er ontzettend warm en benauwd en van privacy kun je natuurlijk al helemaal niet spreken. Zelfs als hij onder de douche gaat, moet er meestal iemand mee aangezien hij noch kan lopen of staan, doordat allebei zijn onderbenen gebroken zijn. 

Ondertussen voel ik me een zombie. Ik werk, ga daarna naar het ziekenhuis, kom thuis, eet wat, kijk slechte tv, ga slapen. Of ik ga eerst naar het ziekenhuis en daarna werken. Uit meer bestaat mijn leven niet op het moment. M. en ik hebben bovendien het gevoel dat door zijn ongeluk onze hele ‘kankergeschiedenis’ juist weer enorm naar boven komt. Ook vanwege dit ziekenhuis, dat we zo goed kennen.

Ondertussen tel ik heus wel mijn zegeningen, en het voornaamste is: we zijn er nog allebei. Daar gaat het nu om. En het komt vast allemaal goed. Maar ik baal, baal, baal, dat ons leven weer in de wacht wordt gezet, zoals dat drie jaar geleden ook gebeurde.

Advertenties

2 thoughts on “Dé ja vu”

  1. Het beknellende gevoel dat je afhankelijk van dat ziekenhuis bent geeft ook een machteloos gevoel. Het onderstreept nogmaals duidelijk dat je je leven niet (helemaal) in eigen hand hebt.

    Ik wens jullie beiden moed en energie.

    Ellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s