De kreupele en de manke

We zitten (weer) helemaal in het zorg circuit. Gisteren kwam voor het eerst de Alfahulp, zoals dat heet, langs. Is een andere naam voor thuiszorg in de huishouding. Aangezien M. nauwelijks kan lopen of staan, en ik door mijn lymfkliertoilet (een leuk woord voor galgje! betekent dat mijn lymfen in mijn oksel zijn weggehaald toen ik borstkanker bleek te hebben) niet zwaar mag tillen, kregen we een extra indicatie. En zodoende kwam er een fris jong meisje langs om de boel eens flink te zuigen en te soppen.

Raar hoe dat gaat. Want ook al mag ik geen zwaar huishoudelijk werk doen, echt invalide ben ik natuurlijk niet. Dus voelde ik me schuldig dat ik niets deed, terwijl zij op plekken aan het dweilen en boenen was waar wij in de 4 en een half jaar dat we er wonen nog nooit waren geweest! Dus vouwde ik de was op en deed ik boodschappen. Maar toen ik de volle boodschappentas in het bakje voorop mijn fiets wilde zetten, maakte ik een rare beweging en schoot het onder in m’n rug. Auw. De straf voor overmoedig zijn.

Mijn rug is niet zo erg als het klinkt hoor, en het zal vast snel over gaan.  Maar nu zijn we nóg meer jut en jul dan we al waren! Allebei kreunen we ’s nachts bij het omdraaien. En niet van plezier.

Advertenties

2 thoughts on “De kreupele en de manke”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s