Medisch weekje

Eerst naar de verloskundige. Daar bleek de kleine goed te zijn gegroeid en hebben we het hartje weer gehoord. Heel bijzonder en bizar, zo’n razendsnel tikkend geluid, dat dan een levend wezentje vertegenwoordigt dat in mij leeft. Vrij surrealistisch en emotioneel. Verder waren mijn bloeduitslagen in orde. Ik bleek noch HIV noch Hepatitis B te hebben. Toch handig om te weten.

Daarna ging M. naar het ziekenhuis voor check-up van zijn benen. Er werden foto’s gemaakt en daarna had hij een afspraak met de chirurg. Zijn onderbenen zijn goed aan elkaar aan het groeien, gelukkig. Zo goed, dat hij vanaf nu 100 % mag gaan belasten! Dat houdt in, veelal zonder krukken echte stappen zetten. Het is nog een beetje ongemakkelijk, maar langzaamaan begint het weer op lopen te lijken. Hoewel de fysiotherapeut vorige week dan wel weer zei dat fietsen nog wel drie maanden zou kunnen gaan duren…Dus voorlopig zit M. nog op de scoot mobiel. Maar, vooruitgang is er in ieder geval.

En ten slotte had ik gisteren een controle bij mijn chirurg in verband met mijn borstkanker verleden. Omdat ik zwanger ben, kan mijn jaarlijkse mammografie en MRI-scan niet doorgaan, dus heb ik gedurende mijn zwangerschap ‘handmatige controles’ om mijn borsten goed in de gaten te kunnen houden tijdens alle hormonale veranderingen etc. De chirurg voelde gelukkig niks abnormaals en eigenlijk stonden we binnen 5 minuten al weer buiten. Heel gek. Sowieso waren we in het Prinsengracht ziekenhuis in plaats van het OLVG aan het Oosterpark, en dat is echt een wéreld van verschil. Wat een rust daar. In plaats van de gebruikelijke drie uur wachten tot we aan de beurt waren, middenin de hectiek van spoedgevallen en dergelijke, was het dit keer slechts een half uur. Zowel de chirurg als zijn assistente waren extreem ontspannen en vroegen geïnteresseerd hoe het met de zwangerschap ging. Over 3 maanden moet ik terug voor controle, gelukkig weer aan de Prinsengracht. 

Al met al zijn we alledrie dus, voor nu, weer in orde bevonden. Daar proost ik op met een non-alcoholisch drankje. Lechajem!

Lekkere trek

Sinds ik zwanger ben, heb ik echt heeel veeel zin in vlees. En eieren. Nu ben ik absoluut geen vegetariër en at ik regelmatig vleesch (het liefst en voornamelijk biologisch) maar mijn hang naar vlees is behoorlijk toegenomen de laatste weken. Gisteren zijn M. en ik daarom bij Nam Kee op de Zeedijk gaan eten, alwaar we een heerlijke grote schaal met Peking eend hebben verorberd. Mjammie. Nu betekent mijn vleeszucht misschien wel dat de kleine een jongetje is.

Maar, daarnaast heb ik ook heel veel zin in extreme zoetigheid, zoals chocoladetaart, donuts en roze koeken. Terwijl ik voorheen juist meer van de hartige trek was en meestal niet meer dan één koekje eet. M. is er vorige week ’s avonds zelfs op zijn scoot mobiel op uit gegaan om voor mij soesjes te gaan kopen. Dus die zoetigheid betekent dan misschien wel dat het een meisje wordt.

Weet je, ik denk dat het één van de twee zal zijn, een jongen óf een meisje. Dat voel je als aanstaande moeder op de een of andere manier aan. Heel gek is dat.

Wandeling

Op mijn werk werd een accoustisch onderzoek uitgevoerd, naar aanleiding van klachten over geluidsoverlast van de buren. Dit hield in dat er twee mannetjes kwamen met gigantische versterkers, die ze in het pand neer hadden gezet, waar vervolgens een geluid uit kwam dat ongeveer klonk alsof er vijf vliegtuigen tegelijkertijd vlak boven je hoofd overvliegen…Een letterlijk oorverdovend lawaai dus.

Na een paar minuten deze herrie aangehoord te hebben, dacht ik, dit kan vast niet goed zijn, al deze harde decibellen, voor mijn ongeboren kindje, daar in mijn buik. Dus besloot ik een rondje te gaan lopen totdat het onderzoek klaar zou zijn.

Nu werk ik midden in de Jordaan en was het nog vroeg in de ochtend. Zodoende wandelde ik over vrijwel uitgestorven en stille grachten, met af en toe geluiden van spelende kinderen, bedrijvige mensen en vogeltjes.

Ik dronk een kopje koffie en las de krant en dacht: Wat fijn, deze ontspanning. Terwijl ik eigenlijk aan het werk had moeten zijn. In het café waar ik zat, bleek ik naast een soort mental coach te zitten. Hij voerde uitgebreide gesprekken aan de telefoon die er over gingen dat “je batterij opladen” niet hetzelfde was als “er doorheen zitten.” Aan het eind van het gesprek zei hij steeds: “Zal ik wat ik net zei misschien even voor je op papier zetten? Zodat je het nog even na kunt lezen? Dat is wel een goed idee he.” Help, dacht ik.

Op de terugweg naar mijn werk kwam ik de moeder van een vriendin tegen, die ik erg lang niet had gezien of gesproken. Ik vertelde over mijn zwangerschap en ze vond het fantastisch, zeker omdat ongeveer het laatste wat ze van me wist, was dat ik borstkanker had gehad. “Nou,” zei ze, ” dat is toch geweldig dat je zwanger bent! Dan was je nog niet klaar op deze wereld.”

En dat vond ik nou nog eens een mooie uitspraak. Precies, ik was gewoon nog niet klaar. Vandaar.

Flight of the Conchords: Bowie Song

Ik was al een tijdje fan van Flight of the Conchords “the fourth best folk parody band from New Zealand.” Maar na het zien van de eerste twee afleveringen van hun HBO serie op Pluk de Nacht, afgelopen zaterdag, kan ik er weer geen genoeg van krijgen.

Vind hun live optredens soms wat sterker dan de serie die er van gemaakt is. Daarom hier hun geweldige “Bowie” nummer. “B-b-b-b-bowie! Is it cold out there Bowie? In outer space, Bowie?”

Swaan’s Hoofd op Pluk de Nacht

Vanavond is de laatste avond van Pluk de Nacht op het Stenen Hoofd! Daarom hier integraal mijn 2e column van de Daily Pluk (zie www.plukdenacht.nl ), Swaan’s Hoofd:

Wegens het feit dat ik in vreugdevolle verwachting ben, maak ik dit jaar een alcoholloze Pluk mee. En dat is behoorlijk anders dan anders, kan ik je vertellen. Steeds afwisselend tussen sapjes en spa, bekijk ik het geheel nu met een zeer nuchtere blik.

 

De naam van het festival is, zoals jullie allen weten, Pluk de NACHT. En dat betekent dus, dat ‘het’ gebeurt, nadat het donker wordt. Het film kijken, het drinken, het dansen, het feesten, het ‘je ne sais quoi’. Tegen de tijd dat het feest echter los barst, sta ik zo te tollen op mijn benen van de moeheid, dat ik maak dat ik snel thuis kom om heerlijk te slapen. Bovendien is het ook niet altijd een pretje om steeds maar je dronken vrienden en bekenden aan te moeten horen, in hun eindeloze gezwam en onsamenhangendheid, terwijl je zelf broodje nuchter bent.

 

 

Maar er zitten ook voordelen aan nuchter Pluk mee maken. Ik heb namelijk de volgende dag geen kater en dat is wel een verademing. Ik heb geen hoofdpijn, geen bierpoep, geen algehele malaise. Ik weet ook alles nog van de avond ervoor (wat niet iedereen, die mij in dronken vertrouwen heeft genomen, misschien leuk vindt…) en kan redelijk fris weer aan een nieuwe dag beginnen.

 

Een ander grappig voordeel, maar soms ook nadeel, is dat ik, sinds ik zwanger ben, ontzettend veel ruik. Tot in details komen bepaalde geuren op me af. Soms lekkere geuren, soms geuren waarvan ik bijna over mijn nek ga. Na een paar dagen ruiken, kan ik je vertellen dat de ultieme geur van Pluk een combinatie is van (nat) zand, (nat) gras, bier, natuurlijke houtvuurtjes (deze geur blijft ook het langst in je kleding hangen), pizza, oma’s soep én, the secret ingredient, crêpes. Richting de uitgang komen daar de minder aangename geuren van de toiletten bij en bij de ingang is er toch écht heel sterk de geur van rucola, die daar waarschijnlijk langs het hek groeit.

 

Zoals ik al zei, het is een hele andere ervaring, een Pluk-editie zonder alcohol. Maar ik vermaak me prima. En ik kan het bovendien navertellen.

 

Groot Nieuws over een klein wezentje

And now for something completely different.

De laatste weken en maanden zijn, om me zwak uit te drukken, behoorlijk hectisch geweest. Niet alleen kreeg M. een ongeluk, en stond alles op z’n kop. Ondertussen was er nog iets anders gaande, iets heel bijzonders, iets fantastisch, iets onvoorstelbaars, iets bizars, iets moois. Iets wat ik jullie, lieve lezers, nu bekend ga maken. Namelijk….(tromgeroffel): IK BEN ZWANGER!

M. en ik worden papa en mama. Als bewijs hier de 2 (!!) sticks die ik gebruikte als test. Na de eerste, (die toch vrij duidelijk was! erg handig, die digitale sticks tegenwoordig) geloofde ik het eigenlijk nog niet.

Dus nog één gehaald. En die gaf hetzelfde aan. Maar dan wat abstracter (toch raar, die streepjes):

Misschien dat ik het zo moeilijk kon geloven, omdat zwanger zijn niet geheel vanzelfsprekend is voor mij. Na mijn behandelingen voor borstkanker (chemo, operatie en bestralingen) drie jaar geleden, was het niet zeker of ik nog kinderen zou kunnen krijgen. Maar dat is dan weer het voordeel van op jonge leeftijd kanker krijgen, ik bleef gelukkig vruchtbaar. En na 2 jaar wachten met het krijgen van kindjes, aangezien de kans dat de kanker weer terugkomt in de eerste 2 jaar het grootst is, kregen we een “Go” van de doktoren. Wat heel raar was. Je moet toch vertrouwen in de toekomst en je lichaam hebben, voor zo’n onderneming. En door alles wat ons overkomen was (ik borstkanker, M. in hetzelfde jaar een melanoom), bleek dit makkelijker gezegd dan gedaan. 

Maar ondanks alles blijkt dat onze lichamen het gewoon nog prima doen, want ik was eigenlijk verbazingwekkend snel zwanger! Het leven en het lichaam zijn toch wonderbaarlijk dingen.

Ik ben nu ruim 13 weken zwanger en voel me steeds beter. De eerste drie maanden was ik echt totaal gevloerd en extreem moe. Niet misselijk gelukkig. Die moeheid kan ook komen door alles stress van het ongeluk van M., wat er dus ook nog bij kwam. Ondertussen ben ik nog steeds bang dat er iets mis zal gaan. Doordat M. en ik zo veel hebben meegemaakt de laatste jaren, en met recentelijk zijn ongeluk, is het moeilijk voor ons om te geloven dat dingen nu wel gaan zoals wij willen dat het gaat. Dat is ons trauma.

Maar ik ben ook blij dat het grote nieuws nu (na een dikke drie maanden) de wereld in kan. Aangezien ik op het moment bijna alleen maar kan praten en nadenken over zwanger zijn en ik mijn broeken nu al niet meer dicht krijg. Het leven is best mooi.

Als die afwas nu eens af was.

Om te zeggen dat ik niet van afwassen hou, is een behoorlijk understatement. De afwas en ik, het is gewoon niet zo’n goede combinatie. Ik doe alle andere huishoudelijke klussen zó veel liever dan de afwas. Boodschappen, de was doen en ook ophangen, opruimen, het bed opmaken etc. Allemaal geen probleem. Maar die afwas…

Zo kwam het dat een gigantische afwas mij al een week lang vuil aan het aanstaren was. Elke keer als ik de keuken in liep, was daar weer die confrontatie. Het was ondertussen een afwas geworden waar je geen U maar Majesteit tegen zegt, en ik had de neiging om hoe groter de afwas werd, deze steeds meer te negeren. Alleen wat ik nodig had, waste ik af, de rest liet ik links liggen.

Mijn M. weet dat ik niet van afwassen hou en voor het ongeluk was hij dan ook meestal degene die de afwas uiteindelijk deed. Maar aangezien M. nog steeds twee gebroken onderbenen heeft en dus niet al te lang kan staan, is afwassen niet iets wat hem gemakkelijk af gaat op het moment.

Totdat ik gisteravond moe thuis kwam, na mijn werk. M. zat op de bank en zei: “Heb je al in de keuken gekeken?” Ik liep terug en zag een leeg aanrecht en blinkende pannen. “He? Hoe heb je dat nu weer voor elkaar gekregen?” riep ik uit. Bleek dat hij met zijn looprek een stoel naar de keuken heeft weten te krijgen en al zittend een UUR LANG de afwas heeft gedaan. Dat is nou echte liefde.

Zomergast Tom H.

Altijd weer bijzondere televisie, Zomergasten. Zoals Zomergast Tom Holkenborg, alias Junkie XL, gisteren zei:”In Amerika snappen mijn vrienden dit niet. Dat ik drie uur lang op nationale televisie ben, zonder commercial break of wat dan ook! En dat mensen daar dan echt naar kijken.”

In het begin van een uitzending Zomergasten denk ik vaak, ik weet niet of ik hier drie uur naar ga kijken hoor. Ik doe ondertussen wel de afwas of iets dergelijks. Maar gisteren zat ik toch weer aan de buis gekluisterd. Mooie, interessante en mij bekende fragmenten kwamen voorbij en Tom bleek een gepassioneerde man met een filosofische inslag. Ik heb gelachen en gehuild en de avond vloog voorbij.   

Alleen zijn gebruik van het woord “soortement” begon mij een beetje op te vallen, aangezien het bijna in elke zin die hij uitsprak voor kwam. Maar het is hem vergeven. Bedankt voor de mooie ouderwetse televisie avond.

Never A Dull Moment in huize M. en S.

Echt, het is tijd voor die real-life soap over M. en mij. Ons leven is een aaneenschakeling van bizarre gebeurtenissen en toevalligheden, waar het Nederlandse volk vast met smart op zit te wachten.

Eergisteren bijvoorbeeld, wilde ik iets uit een keukenkastje pakken, toen de thermoskan die boven op de kast stond, met een rotvaart naar beneden viel en récht op mijn neus terecht kwam. Ik schrok me het apenzuur en zat vervolgens 10 minuten lang beduusd op de bank. M. had daar toch een ice-pack voor zijn dikke enkels liggen, dus die heb ik op mijn gezicht gelegd om zwelling te voorkomen. Aangezien ik mijn bril op had, heeft deze de val van de kan enigszins opgevangen, anders was het ding misschien ín mijn oog terecht gekomen…Aan de andere kant heb ik nu een schram op mijn neus, precies waar de bril op mijn neus stond en vind ik het best zielig voor mezelf. Maar ik ben vooral héél erg blij dat ik mijn neus niet gebroken heb. Anders zaten we thuis met twéé gebroken neuzen, en dat gaat toch een beetje te ver, vind je ook niet?

En dit is slechts zomaar een dag uit ons leven. Dus lieve lezer, die soap wordt bere-interessant, zoals u nu begrijpt.