Hallo, hier zwaait uw kind

Zo. Was even een paar dagen uitwaaien in het Noord Hollandse. Met dank aan Merel en familie. Dat was enorm fijn, relaxed en nodig, na alle stress van de laatste maanden. En we waren ook even weg om te vieren dat we vorige week de 20 weken echo hebben gehad, en bij ons kind alles er op er aan zit! Tenminste, zo ver ze dat kunnen zien op zo’n echo. Echte garanties heb je niet natuurlijk. Maar twee armen, twee benen, een romp, een hoofd en een intacte ruggengraat vind ik al prachtig. 

M. en ik weten nu ook welk geslacht ons kind heeft, want we hadden besloten dat we dat wilden weten. Ik dacht vroeger altijd dat ik dat ab-so-luut niet zou willen weten, want dat is ‘jammer.’ Maar er zijn al zo veel verrassingen en onzekerheden in ons leven, dat we het eigenlijk wel een geruststellend idee vonden om te weten waar we aan toe zijn, qua geslacht. Nu dacht je zeker dat ik het ging vertellen, maar dat doe ik lekker niet. Ik ga het zo lang mogelijk spannend houden. Totdat ik het écht niet meer voor me kan houden. Binnenkort dus  😉

Wel hierbij een fotootje van ons kind dat naar ons zwaait. Blijft bizar en science fiction, zo’n echo.  

De hobby van Robbie

Ik moest om dit bericht heel hard lachen, terwijl het eigenlijk ontzettend treurig is. Arme Robbie. Heb je eindelijk weer een leuk meisje in je leven, wat stabiliteit en liefde. Want het ging al een tijd niet zo goed met je, had ik zo het idee. Wordt je volledig in beslag genomen door je nieuwe hobby en aliens en zo paranoia dat ze er vandoor gaat.

Robbie, hallo jongen, ben je daar nog? Earth calling Robbie? Misschien is het een goed plan om weer even terug te komen op aarde, want Earth Girls Are Easy.

Alsof je er zelf voor kiest, zo’n scoot mobiel

Schreef ik eerder dat een scoot mobiel een babe magnet is, moet ik daar nu helaas aan toevoegen dat zo’n mobiel ook veel agressie, onbegrip en rare opmerkingen opwekt. Misschien omdat over het algemeen oude en/of dikke mensen in scoot mobiels door het leven gaan, en het blijkbaar raar is om een jong, fris iemand als M. er in te zien zitten. Ik weet het niet. Maar het is echt verbazingwekkend hoe veel rare blikken, vreemde opmerkingen, dubbel takes en ongemakkelijk lachen je te verduren krijgt. Dan fiets ik er natuurlijk ook nog naast met mijn nu toch wel duidelijk zichtbare zwangere buik. En dan snappen mensen het helemaal niet meer. Wat doet zo’n meisje bij zo’n gehandicapte jongen? Zou ze echt van hem zwanger zijn? Soms zie je deze gedachtes bijna letterlijk boven de hoofden van mensen hangen. 

Afgelopen vrijdagavond reden we naar huis en moesten we een hoge brug over. Ik op de fiets, M. op de scoot. M. gaf mij een duwtje met zijn hand op mijn onderrug, aangezien ik het niet helemaal dreigde te halen, toen een jongen achter ons riep:

“Ja hoor, lekker makkelijk, zo met je karretje je vriendin duwen.”

Wij negeerden hem en reden door, maar terwijl we door reden, werd ik er steeds bozer over.

Waarom, echt, dat zou ik ontzettend graag willen weten, waarom roepen mensen dit je toe? Ik snap het niet. Alsof je er voor kiest om in zo’n scoot mobiel te zitten? Want dat is zo razend gezellig. En dan kun je lekker makkelijk makkelijk mensen een duwtje geven, maar verder zit je natuurlijk voornamelijk voor de lol in zo’n invalidenwagentje…

En wat die jongen riep, was niet op een vriendelijk toon. Nee, de jongen vond het duidelijk raar wat hij zag. Dat kan. Dat mag. Maar waarom moet je daar dan ook nog iets over zeggen? Op dit soort momenten word ik echt moedeloos van de mensheid en zijn zogenaamde ‘beschaving.’

De hoer en de lantarenpaal

Ik voelde me al de hele dag helemaal niet lekker. Flinke darmkrampen, zweten en misselijk. Ik zat op m’n werk, maar omdat we in shifts werken kon ik niet eerder weg. En steeds dacht ik ook “Eigenlijk gaat het nu wel weer.” Ik heb mijn hele zwangerschap namelijk al behoorlijk last van mijn darmen, dat hoort er bij mij blijkbaar bij.  

Uiteindelijk was het 4 uur en werd mijn shift overgenomen. Opgelucht stapte ik op mijn fiets. Al fietsend werd ik echter overvallen door zo’n grote golf van misselijkheid, dat ik, aangekomen op de Singel, het niet langer in kon houden. Ik stopte abrupt bij een lantarenpaal en leegde, met mijn fiets aan de hand, tot twee keer toe mijn maaginhoud. Op mijn broek en schoen zaten stukjes banaan.

Eenmaal uitgekotst, richtte ik me op en keek ik naar de overkant van de straat. Daar stond een hoer in het souterrain te wachten op klandizie, met op het raam een bordje “Suzy’s Massage Salon”

“Sorry mevrouw, heeft u misschien een glaasje water voor mij?” vroeg ik haar.

“Ja hoor. Ben je zwanger of zo?” vroeg ze met een licht Duits accent. Eenmaal dichterbij gekomen bleek ze best wel oud te zijn, deze Suzy. Met geblondeerd haar, hoog opgetoupeerd en donkere potloodstrepen in plaats van wenkbrauwen.

“Ehm ja, maar dit is eerder een buikgriepje of zo, want ik ben de 3 maanden al voorbij.”

“Nou, ik heb vier kinderen, en ik ben er alle vier de keren flink ziek van geweest hoor. Het is niet niks, zo’n zwangerschap.”

Ze liep naar achter en haalde het water. Ik dronk wat slokjes en dacht aan waar ze dit glas allemaal voor zou gebruiken waarna ik meteen dacht dat ik dit niet wilde weten. Ondertussen zei ze “Ik zou maar snel lekker naar huis gaan.”

“Ja, daar was ik ook mee bezig, maar dat ging dus even mis” antwoordde ik, nog een beetje zwakjes, terwijl ik het glas terug gaf. “Nou, heel erg bedankt he!” riep ik, weer op mijn fiets stappend.

Ze zwaaide me moederlijk uit.

Geluk

M. is jarig. Hoera in de gloria! Hieper de piep hoi!

Ik heb hem ondere de CD “Aardige jongens”, van de heren Boeijen, Hofstede en Vrienten gegeven. Onze jeugdhelden. En het is echt een zeer fijn album, moet ik zeggen. Heel ontroerend, erg muzikaal, lekkere achtergrondkoortjes (go Henny!), fijne basloopjes (nogmaals, go Henny!). Mooie Nederlandse poezië van onze ouwe rotten.

Vooral het nummer “Geluk” van Frank Boeijen roert mij tot tranen toe. Oke, ik ben door mijn zwangerschap hormonaal natuurlijk niet helemaal in balans. Maar het refrein “Geen grotere pijn, Dan Geluk” gaat door merg en been, vooral omdat het gezongen wordt door die diepe stem van Frank. Als ik er achter kom hoe ik het nummer op deze site krijg, krijgen jullie het ook te horen. Tot die tijd zou ik zeggen: koop deze mooie CD.

11 september, 7 jaar geleden

Het is zo’n “Waar was jij toen je het hoorde?” dag vandaag.

Zeven jaar geleden liep ik stage bij een kleine filmproductiemaatschappij. Het gekke is, dat ik vanuit mijn huidige huis uitzicht heb op het pand waar ik stage liep. Terwijl ik destijds totaal aan de andere kant van de stad woonde.

Het was lekker weer die dag. We waren slechts met z’n tweeën op kantoor en ik had een lekke band. Omdat het een rustige dag was, besloot ik mijn band te gaan plakken in de tuin. Totdat de telefoon ging. Het was M. Hij zei dat ik de televisie aan moest zetten. Die hadden we niet (best gek eigenlijk voor een filmproductiemaatschappij, bedenk ik me nu! Ja, er was wel een tv, waar je video’s op kon kijken (het was 2001 he!) maar geen kabelaansluiting, zoiets was het). Dus zetten we de radio aan. Daarop hoorden we de alarmerende berichten.

Ik belde mijn vader, die Amerikaan is, om het te vertellen. Het bleek dat hij al voor CNN zat. Op het moment dat ik hem aan de telefoon had, boorde het tweede vliegtuig zich in de toren. “Dit is geen ongeluk, dit is een aanslag” zei mijn vader, want tot dan toe ging iedereen er van uit dat het per ongeluk was. Dat kun je je nu ook niet meer voorstellen eigenlijk.

Er heerste een hele rare sfeer in de stad, op weg naar huis. En eenmaal thuis gekomen zaten M. en ik de hele avond voor de televisie, naar alle afschuwelijke beelden te kijken. Ik kan me herinneren dat ik voornamelijk dacht aan mijn vriendin Margit, die een kleine maand daarvoor overleden was, en dat ik het heel raar vond dat zij niet wist wat er was gebeurd.

Aftermath

Na de lichamelijke controles, komt altijd, genadeloos, de geestelijke dip. Door alle opgebouwde spanning en stress, door verwachtingen, door angst, door het dagelijks leven dat zich aan je opdringt met alle gedoe en rompslomp. De klap komt altijd er na.

We zijn weer voor even goed gekeurd, door de specialisten, maar dat betekent niet dat het allemaal even makkelijk is. Hoe vaak zeggen we wel niet tegen elkaar: We hebben écht zo’n raar leven!

Afgelopen vrijdag was M. bij de revalidatie arts van zijn advocaat. Die schrok van hoeveel vocht er nog in zijn benen zit, waar M. dan ook weer van schrok. Vervolgens zijn we daar weer dan het hele weekend mee bezig. Vooral omdat die arts zei “Als je er nú niet iets aan doet, heb je hier de rest van je leven last van!”

Nu ging ik gelukkig vanochtend naar mijn fysiotherapeute, die gespecialiseerd is in de lymfen en lymfoedeem en kon ik aan haar vragen wat M. moest doen. Nu mag hij ook bij haar langs komen.

Wat ik zeg, we hebben een raar leven. En dan groeit er ook nog een levend wezentje in mijn buik! Raarrrr.