Shop till you drop

Twee yuppen voor de Albert Heijn:

Vrouw: “Ik heb zin om te shoppen!”

Man: “Oh ja? Waar dacht je dan aan?”

Vrouw: “Nou, een nieuwe bank of zo. Gewoon, iets leuks.”

Man: “Ja, waarom niet.”

Om de economie uit de huidige dip te halen, schijnen we met z’n allen nu júist heel veel te moeten gaan consumeren. Of in ieder geval vooral nutteloze dingen te kopen, ja echt!, zodat de economie niet nog meer krimpt. Dus dit stel voor de AH is alvast goed bezig. Oke, een bank is best nuttig natuurlijk, maar niet iets wat je zomaar ‘voor de leuk’ koopt, lijkt mij.

Aan mij heeft de economie niet zo veel, helaas. Ik koop de meeste van mijn spullen(kleding, meubels en nu ook kinderspullen) tweedehands, ik heb geen auto, ik heb geen koophuis, ik werk in de culturele sector, waar de lonen veelal bar slecht zijn (zo ook die van mij…). Nu krijg ik natuurlijk wel een kind, en dat kost, naar ik begrijp, bakken vol geld. Dus dat is dan mijn bijdrage aan de economie. Zo. Ook weer geregeld.

Zes eigenaardigheden

Ik heb voor het eerst van mijn leven een virtueel stokje toegewezen gekregen! En wel door Alejosa. En dit “stokje” houdt in: Schrijf Zes Eigenaardigheden Over Jezelf. Oke, hier komen ze. Hou je vast:

1. Ik poets altijd heeeeel erg lang mijn tanden. Minstens een kwartier. Het is voor mij een meditatieve bezigheid. Tijdens het tandenpoetsen droom ik weg, overdenk ik de dag of bedenk ik wat ik voor morgen op het program heb staan. Ik poets mijn tanden alleen ’s avonds, want ’s ochtends vind ik te veel gedoe. Het resultaat is er wel naar: ik heb namelijk GEEN gaatjes! Over anderhalve week moet ik wel weer naar de tandarts, en met mijn huidige snoepgedrag als zwangere, houd ik mijn hart vast…

2. Ik tel vaak letters in de woorden van de ondertiteling. Soms ook hele zinnen. Daar ben ik als kind ooit eens mee begonnen en nooit meer mee gestopt. Het moeten dan vaak ronde getallen zijn, waar ik op uit kom. Zo niet, dan tel ik door tot ik op een rond getal kom. 

3. Ik knak en kraak graag met mijn vingers, nek en tenen. Dit tot groot ongenoegen van M. en mijn vrienden. Ik vind het heerlijk en opluchtend.

4. Ik kan slecht tegen mijn verlies bij het spelen van spelletjes. Ik speel dan ook niet graag spelletjes, tenzij ik weet dat ik écht een kans heb om te winnen 🙂

5. Ik peuter graag in mijn neus. Ondanks ontelbare terecht wijzigingen van mijn ouders vroeger, kan ik het toch niet laten.

6. Ik laat vaak een bodempje drinken staan, door het hele huis (Gelukkig is ons huis niet zo groot, maar toch). Half kopje afgekoelde koffie hier, half kopje koude thee daar, en daar weer een half glas limo.  

Zo. Dat waren ze. Best nog lastig zeg, om na te gaan wat voor eigenaardigheden je hebt. De mensen in mijn directe omgeving kunnen vast veel betere en leukere rare dingen over mij vertellen. Maar doe hiermee wat je wilt.

Oh ja, dan moet je het stokje ook weer doorgeven natuurlijk. Goed, ik geef dit stokje door aan Tat en Saskia.

Nachtelijk bezoek OLVG

Toen ik in de nacht van vrijdag op zaterdag lag te rillen van de pijn, pakte M. de telefoon om toch maar de verloskundige te bellen, ook al was het half 3 ’s nachts. De verloskundige hoorde het verhaal aan, namelijk dat ik enorme krampen en pijn in mijn rechterzij had en daar niet van kon slapen. Ze zei dat het haar het beste leek om contact op te nemen met het ziekenhuis. Waarschijnlijk was het niks ernstigs, zeker omdat ik geen bloedverlies had, maar het was toch beter om het zekere voor het onzekere te nemen. Na enkele minuten belde ze terug, dat we nu bij de afdeling verloskunde terecht konden.

Dus snel raapten we wat spullen bij elkaar, probeerden zo kalm mogelijk te blijven, en gingen met de taxi naar het door ons al zo vaak bezochte OLVG. Daar aangekomen werden we opgevangen door een erg aardige arts die dienst had. Ondertussen voelde ik me wel al ietsje beter, maar echt gerust was ik er nog niet op.

De arts stelde wat vragen aan me, waar ik precies last van had en porde in mijn buik, terwijl ik een half uur op bed moest blijven liggen, zodat er een goed hartfilmpje van het kind gemaakt kon worden. Ze nam bloed af en urine mee, en toen moesten we wachten.

Daar zaten we dan opeens, met z’n twee-en, midden in de nacht op de afdeling verloskunde. Nu ja, met z’n drieën eigenlijk, want luid en duidelijk klonk het gekataklop van het hartje van de kleine in mijn buik!

De resultaten van het bloed en de urine waren gelukkig snel bekend. Ook kreeg ik nog zowel een uit- als inwendige echo. Daar was het kind mooi op te zien. Ze zei dat het goed groeide, waar we heel blij mee waren. Al met al was er niks raars te zien of op te sporen. Ik had geen blindedarmontsteking, zwangerschapsvergiftiging, ontsluiting, harde buik of wat dan ook. En het hartfilmpje was ook helemaal in orde. De arts raadde me aan om een paracetamol te nemen en lekker naar bed te gaan.

Wat die krampen dan geweest zouden kunnen zijn? Dat wist ze niet te zeggen helaas. Zelf denk ik een combinatie van stress, obstipatie en een groeispurt.  

Niet veel later waren we thuis en viel ik al snel in slaap na een zeer enerverende nacht. Pfoe. Wat een gedoe weer. 

Kindje in mijn buik: zullen we een deal sluiten? Ik zal proberen een stuk rustiger aan te doen (zo ver dat voor mij als persoon mogelijk is…), en dan groei jij gewoon goed en gestaag door, totdat het tijd is om er uit te komen. Afgesproken? Afgesproken.

A day in the life van een zwangere ex-borstkankerpatiënte

Gisterochtend weer voor een tietencheck naar mijn chirurg geweest, the one and only Dr. Borgstein, die zonder te overdrijven, mijn leven gered heeft, 3 jaar geleden. Hij is dé man in Amsterdam (en omstreken) voor borstoperaties. Ondertussen ken ik al heel wat andere dames die ook door hem geopereerd zijn, en niemand is niét vol lof over hem. Niet alleen heeft hij ontzettend mooie littekens achter gelaten, hij is als chirurg ook nog behept met sociale vaardigheden. Een zeldzaamheid, zeker als ik soms de horror verhalen over andere chirurgen hoor…

Ik noem hem meestal liefkozend The Borg. Dat weet hij zelf natuurlijk niet. Maar ik voel toch zo onderhand wel een band met hem. De man die, naast M. en mijn radiotherapeut, eens in de zoveel tijd in mijn borsten mag knijpen en drukken. Een hele eer hoor! Gisteren dus ook weer. Nou, mijn tieten bleken, na zijn handmatige check, helemaal in orde te zijn gelukkig. In januari moet ik dan weer. Krijg deze extra check dus vanwege mijn zwangerschap. Toch altijd stressvol, zo’n bezoek aan het ziekenhuis. Maar gelukkig weer bij de Prinsengracht dit keer. Een oase van rust daar.

’s Middags ging ik weer aan het werk en daar zei een collega dat hij vond dat mijn buik zo groot was geworden in mijn vakantie, dat het wel leek of ik in verwachting ben van een tweeling. Nou, overdrijven is ook een vak, maar mijn buik is inderdaad de laatste weken flink gegroeid, dat is waar. En daarmee het kind, dat ik ook steeds meer voel trappen en bewegen. Weird…

’s Avonds bleek het kraampakket van de verzekering te zijn bezorgd. Ik dacht, wat vroeg, dat is toch pas in de 7e maand. Waarna ik me realiseerde: ik ben ruim 6 maanden, dus al bijna 7 maanden zwanger! Aaah! Er zit van alles in waarvan je denkt: hmm, ik schijn het nodig te hebben tijdens de bevalling/kraamtijd, maar waarom precies en wil ik het weten? Dikke pakken kraamverband, gaasjes, klemmetjes, tape. Nu ja, heel fijn dat ze zo’n pakket versturen in ieder geval. Dan zie ik tegen die tijd wel, hoe dat spul mij van pas gaat komen.

Italiaans uitzicht

Ik probeer nog zo veel mogelijk met mijn hoofd in Italië te blijven, want het ‘echte’ leven vind ik op het moment maar onoverzichtelijk, ingewikkeld en stressvol. Komt allemaal wel goed hoor, uiteindelijk en op de een of andere manier, maar ik baal er nu wel behoorlijk van…Kan er nu even niet meer over uitwijden helaas. Dat komt een andere keer zeker nog wel.

En omdat stress helemaal niet goed is als je zwanger bent, probeer ik me maar steeds ons uitzicht voor de geest te halen. Met als soundtrack heel veel kwetterende vogeltjes, de wind die door de olijf- en citroenbomen waait, het ruisen van de zee en af en toe één van ons die “He!” zegt, omdat er een olijf op ons hoofd valt, terwijl we aan het lezen zijn. Dit dus:

  uitzicht Finale Ligure

Mangiare

We zijn weer terug in het land.

Om van Italië af te kicken, hebben we gistermiddag, toen we thuis kwamen, eerst warm gegeten. Spaghetti met échte verse pesto Genovese die we meegenomen hadden. Mjam… En ’s avonds een pizza van onze échte Italiaanse pizzeria.

Hieronder wat foto’s uit Italië. Eerst zie je de etalage van het verse pastawinkeltje waar we onze gnocchi en pesto haalden. Daarna dus dan de fameuze gnocchi themselves! En dan nog een, toevallig, stilleven met de kleuren van de Italiaanse vlag, als bonus.

Maar met het Nederlandse eten is ook niks mis hoor. Ook alweer een heerlijk zilt harinkje gegeten en een echte bruine boterham met kaas. Hmm, best zin in eigenlijk, dus ik ga maar eens richting keuken.