2009 is het nieuwe 2008!

Ik hou niet zo van lijstjes en “De top 10 van…” is ook niet aan mij besteedt. Maar een soort van persoonlijk jaaroverzicht, daar ben ik niet vies van. En wat een jaar was dat zeg, 2008. Pfoe he.

In november 2007 zegde ik mijn redelijk stabiele, maar voor mij niet meer uitdagende, baan op, zonder iets nieuws te hebben. Op 1 januari 2008 solliciteerde ik naar een nieuw, simpel maar overzichtelijk, baantje, en op 14 januari kon ik al aan de slag. Mijn plan was om me naast dit baantje meer op schrijven te gaan richten, iets wat ik al heel lang wilde doen, maar waar ik steeds maar geen tijd of rust voor kon vinden.

In april begon ik met dit weblog, als uitprobeersel, als speeltuin, als uitlaatklep, als stok achter de deur. Niet wetend wat er allemaal wel niet zou gebeuren in dit jaar en hoe fijn het zou zijn om mij uit te kunnen leven op mijn eigen plek op het web.

In juni waren mijn lief M. en ik dol- en dolgelukkig, toen we er achter kwamen dat ik echt (na 3 tests wisten we het eindelijk zeker…) zwanger bleek te zijn! We hadden er op gehoopt, maar wisten niet of het ook echt zou lukken, na mijn chemobehandelingen tegen borstkanker, 3 jaar geleden. Helaas kwam er heel snel weer een beproeving op ons pad, toen M. eind juni door een roekeloze automobilist werd aangereden terwijl hij lopend een trambaan overstak. Ik was net 6 weken zwanger toen M. 3 weken in het ziekenhuis lag met 2 gebroken benen, een gebroken neus en een losse splinter in zijn arm. 

We zijn nu een dik half jaar verder en wat we gehoopt hadden, is gelukkig uitgekomen: ik waggel nu rond met een steeds dikker wordende buik waarin een kind er flink op los schopt, en M. kan door zijn tomeloze inzet weer lopen en fietsen en sinds 2 weken ook rennen (op de loopband van de fysio, maar toch!). Ik ben nu met zwangerschapsverlof, maar door diverse omstandigheden weet ik niet of ik na mijn verlof nog een baan zal hebbben. Dus in 2009 zal ik weer op zoek moeten gaan naar nieuw werk.   

Hoe dan ook, we gaan met frisse moed het nieuwe jaar in en hopelijk gebeuren er dan niet al te veel vervelende en heftige dingen. Oh ja, dan moet ik een kind gaan baren en worden we ouders…Mwah, niet echt een “life changing event”, toch? 

Lieve (mee)lezers, wat fijn dat jullie allemaal steeds weer op mijn blog kwamen en komen kijken! Dat doet me zeer goed. Dank! Tot in het nieuwe jaar.nieuwjaarswens 2008 Namens M, Kruimeltje in mijn buik en Mus de kat:

 

[Bijschrift bij foto: ik wilde de tekst eigenlijk op mijn buik schrijven maar was bang dat het er nooit meer af zou gaan. Dus vandaar dit knullige blaadje.]

Advertenties

De kat op de kerstrollade binden

Zo, kerst 2008 is weer voorbij. Het was een drukke week waarin ik ook nog mijn laatste werkdag voor mijn zwangerschapsverlof had. Best gek.

Eerste kerstdag waren M. en ik voor het eerst gewoon thuis met z’n tweeën. Nou ja, dat klopt niet helemaal natuurlijk, want onze poes Mus was er ook én natuurlijk kleine Kruimel in mijn buik. Ik heb een heerlijk maal gemaakt met onder andere biologische runderrollade, waar Mus ook wel zin in had, zoals je aan de foto kunt zien. Het ziet er misschien een beetje vies bruinig uit, maar de rollade, inclusief de saus waren erg lekker. december-2008-053

Nu op naar Oud&Nieuw en dan zal ik me daarna pas echt realiseren dat ik met verlof ben en hoeveel er nog moet gebeuren voordat de kleine er is! Aaah…Eerst nog  maar eens een stukje kerststol. Hmm.

Waarom mag een man niet huilen?

Ken je dat? Dat je wakker wordt met een liedje in je hoofd en géén idee hebt waar dat liedje in godsnaam vandaan is gekomen? En voornamelijk ook hoe je er weer vanaf moet komen…

Het is een bekend fenoneem natuurlijk. Kinderen voor kinderen heeft er ook een nummer over gemaakt, kan ik mij herinneren, wat ongeveer zo ging: “Ik word altijd wakker met een liedje in mijn hoofd.”

Zo werd ik vanochtend wakker met het volgende in mijn hoofd: “Een man mag niet huilen. Ook al heeft hij verdriet.” Ik ken dit nummer eigenlijk nauwelijks en herhaal dus steeds deze twee zinnen in mijn hoofd. Ik heb werkelijk waar geen idee hoe en waarom juist dít nummer in mijn hoofd omhoog is geborreld. Na die twee zinnen denk ik ook steeds weer: Wat een onzin! Natuurlijk mag een man wel huilen! Toe maar jongen, huil maar, gooi het eruit.

Daarom heb ik besloten dat mijn motto van vandaag, op deze kortste dag van het jaar!, de volgende is: mannen mogen gewoon huilen!  Wel onder de volgende voorwaarden: in een hoekje, alleen als niemand het ziet, en zonder geluid graag. 😉

Bye bye scoot

Vandaag is een memorabele en heuglijke dag in huize M. en S.: de scoot mobiel is namelijk vanochtend opgehaald! Na 5 maanden afhankelijk te zijn geweest van een gemotoriseerde leren bureaustoel op wielen (want dat is feitelijk hoe zo’n ding er uit ziet) is het mooi geweest. Vanaf nu gaat M. fietsend door het leven. Nu ja, op de fiets dus.

Niet dat het nu helemaal klaar is, want aan zijn verdere revalidatie werkt hij nog steeds heel hard, met drie keer per week een fikse training bij de fysiotherapeut, die behoorlijk pittig en zwaar  is. Maar we zijn al weer een heel eind op weg. En dat is mooi, want ik ben ook een eind op weg, qua zwangerschap dan, waardoor ik steeds veeleisender begin te worden. M. kan nu snel op de fiets springen om óf wel van mij en mijn eisen weg te vluchten of te zorgen dat ze ingewilligd worden. Het is aan hem.

Aanspraak

Nog maar een week werken en dan gaat mijn zwangerschapsverlof in. Vanwege de feestdagen heb ik namelijk eerder vrij. Ik kan echt niet wachten… Er was veel stress op mijn werk de laatste tijd, waar ik weinig aan kon doen, en dat zorgde voor gedoe. Gedoe waar ik niet op zat te wachten, gezien mijn zwangere toestand.

Ik voel ook steeds meer dat ik klaar ben om me terug te trekken, mijn nestje te bouwen en me mentaal en lichamelijk voor te bereiden op het kleine wezentje dat in ons leven gaat komen. Wat ik nog steeds een zeer bizar idee vind. Ik voel Kruimeltje (onze benaming voor de kleine totdat deze het levenslicht ziet) schoppen, porren en friemelen in mijn buik en dat is een fijn en geruststellend gevoel. Maar om dan te bedenken dat dat een  mensje is, die dat doet…M. en ik kijken elkaar vaak in verwondering aan, als mijn buik weer eens op en neer beweegt.

Maar als ik verlof heb, heb ik ook meteen minder aanspraak, en dat vind ik wel weer jammer. Dus ik dacht, als ik nou zo veel mogelijk stukjes probeer te schrijven tijdens mijn verlof, komen jullie, lieve lezers, dan regelmatig langs? En laat vooral een berichtje achter. Ik zal dan proberen het niet ALLEEN maar over zwangerschap en aanverwante zaken te hebben.

UPDATE: Het is echt goed dat ik niet meer ga werken binnenkort, want mensen beginnen rare dingen aan me te vragen op m’n werk, nu ik zwanger ben. Zo kwam er net iemand naar me toe, die zei dat een collega van hem ook zwanger is en gisteren plotseling bloed verloor en of ik wist wat er aan de hand zou kunnen zijn! Ja hallo, ik ben toch geen arts! Dat zei ik dan ook. Dat ze haar verloskundige maar moest bellen en dat ik geen enge verhalen wilde horen. Kom op zeg.

Stressbestendig

Wat een rotwoord is dat eigenlijk. En wat betekent stressbestendig nu helemaal? Dat je een muur op kunt trekken tegen de rest van de wereld? En is dat dan bewonderenswaardig? 

Vroeger was ik er trots op dat ik tegen stress kon. Ja hoor, stress, geen probleem, kan ik aan, kom maar op. Mij krijg je niet gek. En dat was ook vaak echt wel zo. Ik gedijde onder de stress, ik steeg tot grote hoogtes. 

Tegenwoordig heb ik het idee dat de stress die op mijn pad komt en is gekomen (in vele soorten, maten en van klein tot groot de laatste jaren helaas…) bij mij eerder naar binnen toe slaat, waardoor het uiterlijk lijkt of ik het aan kan, maar van binnen sta ik op springen.  

Ik vind het een interessant gegeven, want van collega’s hoor ik dat altijd zo rustig over kom en niet in paniek raak. En daar ben ik dan echt oprecht verbaasd over, omdat ik thuis me echt rot kan zitten piekeren en panieken, over ALLES.  Moet daar toch eens aan gaan werken dan, om die paniek te laten zien. Maar hoe doe je dat als je altijd gewend bent geweest om stressbestendig te zijn? Lastig.

Voedselbank

Vanwege de decembermaand is er nu in de media aan de ene kant veel aandacht voor luxe, cadeaus en uitgebreid eten. Aan de andere kant is dit juist de tijd van het jaar dat er ook veel aandacht besteed wordt aan de minder bedeelden. Waarbij de voedselbanken steeds veel aandacht krijgen.

En daar wil het even over hebben. Fantastisch dat ze er zijn hoor, de voedselbanken. Voor een bepaalde groep mensen vast bittere noodzaak. Maar toch hou ik ook steeds het gevoel dat heel veel mensen die zo’n pakket krijgen gewoon nooit geleerd hebben met minder geld om te gaan. Laat staan met eten.

Zoals van de week bijvoorbeeld bij het programma “Herman helpt.” Herman den Blijker ging op pad met drie mensen die eten krijgen via de voedselbanken. Die mensen bleken echt geen idee te hebben hoe ze het meeste konden halen uit de weinig middelen die ze voor handen hadden. Eén mevrouw gooide de stronken van broccoli weg, terwijl je daar, zoals Herman zei, prima nog een soepje van kunt maken, dat je vervolgens in kunt vriezen. “Invriezen?” vroeg deze mevrouw vertwijfeld. Daar was ze nog niet op gekomen. Een andere voedselbanker legde het hele jaar door stukjes vlees in de vriezer, zodat er met kerst ge-gourmet kon worden. En ze keek hier heel zielig bij. Dat het toch zo ver had moeten komen. 

Mensen vinden maar dat ze recht hebben om elke dag vlees te kunnen eten. Dat is ten eerste helemaal niet gezond, ten tweede slecht voor het milieu en ten derde onzin. Vroeger aten mensen één keer per week vlees, of op feestdagen. De welvaartmaatschappij heeft ons allemaal doen denken dat we altijd overal recht op hebben, terwijl de realiteit gewoon niet zo is. Men wil én die breedbeeld televisie én een nieuwe auto én elke dag vlees. Soms is het gewoon kiezen en vooral prioriteiten stellen. 

Zelf ben ik opgegroeid in een gezin waar we het niet altijd erg breed hadden, maar mijn ouders hebben er altijd voor gezorgd dat ik niks te kort kwam. Met name op eten is er nooit bezuinigd. Misschien was het zelfs wel de grootste kostenpost! Want lekker eten is in mijn familie ontzettend belangrijk. Om niet te zeggen heilig. Mijn vader is een fantastische kok en weet van alles een feestmaal te maken. En daar gaat het volgens mij om. Dat je op een creatieve manier met de weinige middelen die je tot je beschikking hebt, weet om te gaan. Ga aan het eind van de middag naar de markt, dan is alles goedkoper. Trek eens een bouillon van die kippenbotten. Maak van restjes de volgende dag een ander maal. Zoals mijn vader zegt “I call this meal, a bit of yesterday, a bit of today and a bit of tomorrow.” En van deze manier met eten omgaan, heb ik nog elke dag voordeel.       

Daarom pleit ik voor een cursus “Creatief en bewust omgaan met voedingsmiddelen” voor alle mensen die een voedselpakket ontvangen. Alleen dan heeft het uitdelen van die pakketen zin, volgens mij.