Aanspraak

Nog maar een week werken en dan gaat mijn zwangerschapsverlof in. Vanwege de feestdagen heb ik namelijk eerder vrij. Ik kan echt niet wachten… Er was veel stress op mijn werk de laatste tijd, waar ik weinig aan kon doen, en dat zorgde voor gedoe. Gedoe waar ik niet op zat te wachten, gezien mijn zwangere toestand.

Ik voel ook steeds meer dat ik klaar ben om me terug te trekken, mijn nestje te bouwen en me mentaal en lichamelijk voor te bereiden op het kleine wezentje dat in ons leven gaat komen. Wat ik nog steeds een zeer bizar idee vind. Ik voel Kruimeltje (onze benaming voor de kleine totdat deze het levenslicht ziet) schoppen, porren en friemelen in mijn buik en dat is een fijn en geruststellend gevoel. Maar om dan te bedenken dat dat een  mensje is, die dat doet…M. en ik kijken elkaar vaak in verwondering aan, als mijn buik weer eens op en neer beweegt.

Maar als ik verlof heb, heb ik ook meteen minder aanspraak, en dat vind ik wel weer jammer. Dus ik dacht, als ik nou zo veel mogelijk stukjes probeer te schrijven tijdens mijn verlof, komen jullie, lieve lezers, dan regelmatig langs? En laat vooral een berichtje achter. Ik zal dan proberen het niet ALLEEN maar over zwangerschap en aanverwante zaken te hebben.

UPDATE: Het is echt goed dat ik niet meer ga werken binnenkort, want mensen beginnen rare dingen aan me te vragen op m’n werk, nu ik zwanger ben. Zo kwam er net iemand naar me toe, die zei dat een collega van hem ook zwanger is en gisteren plotseling bloed verloor en of ik wist wat er aan de hand zou kunnen zijn! Ja hallo, ik ben toch geen arts! Dat zei ik dan ook. Dat ze haar verloskundige maar moest bellen en dat ik geen enge verhalen wilde horen. Kom op zeg.

Advertenties