Badkamergeheimen

UPDATE 29-01: Bedankt voor alle tips! Uiteindelijk heb ik de dichtsbijzijnde opvanglocatie van het Leger des Heils opgebeld met de vraag of ik ze blij kon maken met een tas vol ongebruikte toiletartikelen. Nou, dat was zeer zeker het geval. Dus gisteren de tas daar gebracht en me hier vervolgens de hele dag goed over gevoeld. 🙂

Elke dag probeer ik wat op- of uit te ruimen in ons kleine huis. Een combinatie van nestdrang en noodzakelijkheid, want al voor mijn zwangerschap begon het aardig dicht te groeien op de kleine 50 m² die we bewonen.

Ik geef het meteen toe, ik ben erg slecht in weggooien. Opruimen duurt bij mij daardoor ook langer dan misschien nodig is, want alles wat ik tegenkom wordt grondig geïnspecteerd voordat het in een doos of vuilniszak belandt.

Nu kwam ik tijdens mijn opruimtocht in de badkamerkastjes allerlei flessen en flacons deo en douchegel tegen, ongebruikt en ongeopend. Zaten allemaal ooit in C1000 pakketten (van die boodschappendozen die je met zegeltjes kunt sparen en waar dan allemaal gesponsord spul in zit ) van de afgelopen jaren. Ik ga deze flessen en dergelijke niet gebruiken, maar vind het zonde (en bovendien zeer slecht voor het milieu!) om ze zomaar weg te gooien.

Dus nu is mijn vraag: wat te doen? Weet iemand waar ik ongebruikte deo, shampoo en douchegel heen kan brengen? Ik heb er op gegoogled, maar kon niks vinden qua “Douchegel-inzamel-depot-terrein” Wat ik best raar vind eigenlijk.  Wel voedselbanken, maar geen verzorgingsproducten-banken.  Er zit veelal spul bij van Dove en Sanex.  Misschien kan ik hier iemand heel blij mee maken? Laat maar weten.

Sport versus kunst

Recentelijk las ik “Zoals dat gaat met wonderen” Dagboeken 2000-2007, van Arthur Japin. Ik vind de boeken die ik van hem gelezen heb allen erg mooi, ontroerend, herkenbaar en intrigerend. Het was dan ook  erg interessant om door middel van die dagboeken een tijdje in zijn hoofd te kunnen vertoeven. Bovendien waren het veelal korte fragmenten, en dat was prettig lezen, aangezien mijn concentratie te wensen over laat de laatste tijd.

Al lezend, vond ik sommige passages zo treffend opgeschreven, dat ik ze aan ging strepen. Bij deze wil ik de volgende overpeinzing van Japin graag met jullie delen, omdat er voor mij heel veel waarheid in zit. Ik ben zelf namelijk helemaal niet van de sport en ook niet van de competitie. Bij alle sporten die ik als kind uitgeprobeerd heb (zoals judo, badminton en roeien. ja, heel divers inderdaad) haakte ik standaard af als het competitie-element aan de orde kwam.

Hier het fragment:

“Sport is het tegenovergestelde van kunst. Sport impliceert competitie. Competitie kan alleen bestaan in de omgang met anderen. Sport veronderstelt dat iemand de beste kan zijn zodat de rest van hem kan verliezen. Kunst gaat uit van het individu. Een eenling schept iets en hoeveel mensen die schepping vervolgens ook waarnemen, ieder zal die op zijn eigen wijze zien. Daarbij kan de ene perceptie onmogelijk beter zijn dan de andere.”  

Ik moest aan deze passage denken toen ik van de week De Wereld Draait Door keek en zwemmer Maarten van der Weijden aan zanger Huub van der Lubbe vroeg of het voor hem belangrijk was of De Dijk de Popprijs had gewonnen. Maarten was oprecht verbaasd dat het Huub niet zo veel uit scheen te maken. Het is natuurlijk makkelijk praten als je de prijs daadwerkelijk op zak hebt, maar ik denk dat Huub het echt meende. Hij is dan niet die eenling, waar Japin het over heeft, maar onderdeel van een gezelschap. En op dat punt ben ik het dan ook niet met Japin eens. Kunst wordt ook vaak in groepsverband gecreëerd. Maar het was wel een mooi voorbeeld van twee werelden die elkaar ontmoeten en proberen te begrijpen.

This Land Is My Land

Wat een hoopgevend en goed produceerd spektakel was het concert voor Obama gisteravond. Mijn half Amerikaanse hart (ja, dat is echt waar. mijn vader is Amerikaans namelijk) vulde zich vooral met trots toen bleek dat mijn held Bruce S. als eerste op mocht treden. Daar stond hij, met zijn gitaar, koukleumend, zijn nummer “The Rising” te zingen, bijgestaan door een gigantisch gospelkoor. Kippenvel. Hij van de kou, ik van de muziek.

Maar het hoogtepunt van het concert kwam later, toen Bruce samen met de legandarische Pete Seeger himself het folknummer “This Land Is Your Land” van Woody Guthrie ten gehore bracht. Die oude broze Pete, heel erg diep in de 80, met een zelf gebreid mutsje op, waarschijnlijk zo doof als een kwartel, spoorde het volk aan om mee te zingen. Zoals hij dat al decennia lang heeft gedaan. Links naast hem zijn kleinzoon, rechts naast hem Bruce. Toen hield ik het echt niet meer droog.

Voor wie het gemist heeft, hier de clip:

Prenatal principe

Ik zie het als een uitdaging om gedurende mijn zwangerschap NIET naar de Prenatal te gaan. Of misschien om er wel nooit heen te gaan. De Prenatal boezemt mij angst in namelijk. Al die zwermen zwangere vrouwen met hun in het rond vliegende hormonen, hun hulpeloze partners, gillende kinderen en goedbedoelende verkoopsters. Van het idee alleen al zakt de moed mij in de schoenen. De spullen die ik daar zou moeten kopen, kan ik ook elders verkrijgen of lenen.

Om toch echt zeker te weten dat ik naar mijn gevoel moest luisteren om er niét heen te gaan, voor de research eigenlijk, checkte ik de website van Prenatal. En toen bleken ze Opruiming te hebben. En zo kwam het dat ik online bij de Prenatal bestelde, voordat ik er erg in had.

Zo ben ik ben in letterlijke zin trouw gebleven aan mijn voornemen om niet naar de Prenatal te gaan. Want ik ben er lijfelijk niet geweest. Lang leve het internet, lang leve het online winkelen, lang leve mijn principes!

Artis in de kou

Wat is een Artis jaarkaart toch geweldig! Zo liep ik vandaag door een vrijwel uitgestorven dierentuin, afgezien van de dieren natuurlijk. Die door de kou voornamelijk binnen op een kluitje zaten. Zo ook de giraffen, die in hun binnenverblijf gezelschap werden gehouden door een harig vriendje, dat het duidelijk erg fijn vond dat de verwarming zo hoog stond.

jan 09 ArtisFoto gemaakt met mijn telefoon, dus niet heel scherp helaas. Maar, you get the picture

🙂

Balieleed

Wie kent het niet, het eindeloze wachten met een nummertje bij een of andere instantie of het ophalen van een bestelling. En als je dan eindelijk aan de beurt bent, blijkt dat je tóch bij een andere balie moest zijn, of je order verkeerd is afgeleverd.

Vanochtend nog ging M. naar de Praxis om de door ons bestelde schuifdeur inclusief rails op te halen. De deur zelf is 80 cm, dus daar moet dan een rails bij van 160 cm, anders valt er weinig te schuiven natuurlijk. Alsof je een trein hebt op rails die precies even lang is als die trein. Waar moet die trein anders heen? Zelfs ik, met mijn weinige technische inzicht, begrijp dat. We hadden dit dan ook correct op het bestelformulier ingevuld. Maarrrr, je voelt m al aankomen, bij de Praxis vonden ze dit blijkbaar niet heel logisch en is er iemand zelf gaan nadenken (nooit doen!), en dus zat er een rails bij van maar 80 cm. Nu kan het nog 2 weken gaan duren voordat de nieuwe rails er is, terwijl vandaag een vriend langs zou komen om deze deur te installeren. Bovendien is deze deur best belangrijk omdat het er voor moet zorgen dat de kat niet meer in de slaapkamer kan komen, aangezien daar de hangwieg boven ons bed komt te hangen. De enige plek waar we een wieg kwijt kunnen in ons kleine huisje. Maar ja, daar hadden ze bij de Praxis niet zo’n boodschap aan, dus moeten we geduldig wachten op de nieuwe rails.    

Nu is er over dit soort frustraties en andere ambtelijke tragedies een mooie en vooral grappige voorstelling gemaakt, die nú te zien is in het hele land.   Namelijk de voorstelling “Balieleed”, door gezelschap Golden Palace. Gaat dat zien! En niet alleen omdat mijn vriendin Suzanne hierin speelt en de show steelt. Het is gewoon erg leuk. Vanavond staan ze in Venlo, morgen misschien wel bij jou in de buurt.

Golden Palace