IJburg

Zowel lopen als fietsen gaat steeds moeilijker op het moment, met mijn zeer topzware buik. Ik ben namelijk aanstaande vrijdag al uitgerekend! Dit vind ik zelf ook een heel erg raar idee…

Toch probeer ik iedere dag een luchtje te scheppen. Dat is goed voor lijf, leden, de aanmaak van Vitamine D, mijn bloedsomloop en obstipatie en daarom dus ook voor het kind. 

Afgelopen zaterdag was het best lekker en helder winterweer, dus leek het mij een goed plan om mijn horizon te verbreden en de tram naar IJburg te nemen. Je bent er dan eigenlijk zo.

M. en ik stapten uit bij het eindpunt en dwaalden door de straten van IJburg. Een enorm Oost Duits gevoel bekroop mij. Veel beton, hoge gebouwen, weinig groen. Omdat we allebei niet heel veel kunnen en willen lopen op het moment, hoopten we ergens te kunnen zitten en drinken. In de tram hadden we gezien dat er allemaal nieuwe horeca gelegenheden bij waren gekomen in de ‘hoofdstraat’ dus dat moest lukken. Maar de meeste café’s die we tegen kwamen bleken dicht. Al lopend werden we steeds moedelozer en de troosteloze gebouwen hielpen ook niet echt.

Uiteindelijk kwamen we uit bij het winkelcentrum, waar we bij de visboer een broodje aten en ik eindelijk naar de wc kon.

Destijds heb ik bij het referendum voor IJburg vóór gestemd. Het was, geloof ik, de eerste keer dat ik mocht stemmen, wat ik toen heel spannend vond, en ik dacht: Misschien wil ik daar later wel wonen. Dus daarom ben ik voor.

Maar elke keer als ik op IJburg kom, word ik zo moedeloos en verdrietig. Er zit zo weinig karakter in het geheel. Er staan nergens bankjes om op te zitten, er is zo weinig groen (oke het is winter, maar toch), de mensen die er rondlopen kijken gedeprimeerd. Het heeft ook eigenlijk nog zo weinig met Amsterdam te maken. Het zou willekeurig waar kunnen zijn. Door de jaren heen geef ik IJburg steeds weer een kans, maar kom er ook steeds teleurgesteld vandaan. Er zit geen ziel in, dat is het. Op dezelfde stempel namen we de tram terug.

Advertenties