Darmkrampjes en het gedoogbeleid van katten

Ja sorry mensen, ik kan het op het moment eigenlijk alleen over Zef hebben. Ik weet dat er van alles in de wereld gebeurt, erge dingen, ik ving iets op van een crisis of zo, maar daar hou ik mij op het moment zo min mogelijk mee bezig.

Nee, bij mij draait het om poepluiers, voedingen, slapen en darmkrampjes. Want Zef heeft van dit laatste nogal last helaas. Het schijnt er bij te horen, aangezien zijn darmen moeten wennen aan überhaupt voedsel verteren. Deze krampjes resulteren in soms urenlang heftig gekrijs van kleine Zef dat mij recht door mijn moederhart snijdt. We maken zijn voeding nu aan met bar le duc water, masseren zijn buikje, doen hem in bad, leggen hem in de ‘buik-op-arm’ houding maar uiteindelijk helpt het allemaal niet veel. Hij huilt zich er hartverscheurend doorheen. Na één tot vier maanden gaan de krampjes weer over, als het goed is. Ik hoop dat het al na die ene maand zo ver is.

Na het harde huilen is hij heel moe en valt meestal in een diepe slaap. Zo lag hij gisteren bij M. op schoot. En niet veel later kwam Mus de poes er ook bij liggen. Dikke vrienden zijn het. Nu ja, Mus gedoogt Zef. En dat is al veel meer dan we hadden durven hopen. Zef en Mus