Post verhuizing

  • He he, we zijn eindelijk over! We zijn kapot en doodmoe, door de korte nachten met Zef, en uberhaupt verhuizen! Maar sinds woensdag zitten we dan in ons nieuwe huisje. Tussen ontzettend veel dozen en troep, maar het voelt goed en kleine Zef en poes Mus passen zich wonderwel goed aan. Mus springt wel steeds vervaarlijk van doos naar doos en weet zich in allerlei rare hoekjes te wringen waar ze dan bijna niet meer uit komt. En Zef kijkt verwonderd om zich heen. 
  • We hebben een afwasmachine cadeau gekregen van de ouders van M.! Wat een luxe. Morgen gaan we ‘m uitproberen. Ik hou u op de hoogte.
  • Een week voor de verhuizing is de motor van ons bootje gestolen. Voor de deur. We vonden het vervelend, maar in het geheel der dingen, was het meer een geval van ‘you win some (een afwasmachine!), you lose some.’
  • Nogmaals, ik kan verhuizen 6 weken na de bevalling echt NIET aanraden.
  • Als ik wist waar het snoertje van de camera was, zou ik wat leuke foto’s (van Zef- die sinds een week pogingen tot lachen onderneemt!!! of het nieuwe huis) bij dit stukje zetten. Maar ja, geen idee in welke doos die zit…Misschien dat Mus mij kan helpen.

Huisje, kindje, beestje

Ongeveer een week voor mijn uitgerekende datum, liep ik, hoogzwanger, rond te kijken in een leeg huis. De makelaar van wie wij huren bleek opeens een groter huis voor ons in de aanbieding te hebben. We hadden ruim een jaar geleden al aangegeven dat we graag groter wilden wonen dan de 50 m2 (en dat is dan incliusief hal, badkamer en balkon) die we nu tot onze beschikking hadden. Een grotere woning had de makelaar op zich wel voor ons, maar steeds in een prijsklasse die ver buiten ons budget lag.

Tot week 39 in mijn zwangerschap. We hadden heel erg gehoopt ergens later dit jaar te kunnen verhuizen, zeker met de kleine op komst, maar nu diende zich opeens een huurhuis aan dat we konden betalen, groter was en ook nog eens in dezelfde straat! We hoefden er niet heel lang over na te denken en besloten er voor te gaan, want wanneer zou zo’n huis zich ooit weer aandienen?

Zo komt het dat wij nu, naast alle nieuwigheid van de kleine Zef in ons leven, druk bezig zijn met de voorbereidingen voor onze verhuizing volgende week. Het is niet de meest handige timing natuurlijk, 6 weken na de bevalling. Officieus zit ik nog in mijn kraamtijd namelijk en de korte nachten en constante zorg voor zo’n kleintje hakken er behoorlijk in. Maar gelukkig krijgen we veel hulp van vrienden en familie en is het huis zelf een heel fijn vooruitzicht. Eindelijk aparte kamers (ons huis nu is een grote ruimte), een balkon op het zuiden en het mooiste is wel, dit alles slechts 300 honderd meter verderop.

Nu begrijpt u misschien waarom ik niet zo veel stukjes schrijf op het moment. Ik kan best goed multitasken, maar typen terwijl ik Zef een flesje aan het geven ben en ondertussen de kat uit de diverse verhuisdozen probeer te halen, het blijft lastig.

Zef zijn eerste maand

In de wereld van Zef, en daarmee die van ons, bestaat alles op het moment uit ‘de eerste keer’. De eerste keer naar buiten (dat was toen hij 11 dagen oud was) en toen meteen de eerste keer in een cafe, de eerste keer boodschappen doen met de kinderwagen, de eerste keer ’s nachts langer dan 3 uur achter elkaar slapen (en de volgende nachten dan weer niet…) en terwijl ik dit schrijf hangt Zef voor het eerst in een draagdoek. Na wat gepruttel en gejengel vindt hij het wel fijn, geloof ik. En ik heb eindelijk mijn handen vrij. Wat een enorme luxe!  

Gisteren was Zef zijn eerste keer in Artis. Door het lente-achtige weer was het bomvol en overal waren gezinnen en kinderen. We banjerden rond met Zef heerlijk slapend in de wagen. Na het Artis bezoek dronken we nog wat in een cafeetje en daar probeerden we meteen de eerste keer ‘voeden op locatie’ uit. Met een thermoskan heet water, poeder in een doosje en een flesje spa, maakten we zijn flesje klaar dat hij vervolgens gulzig opdronk. Ook deze eerste keer was geslaagd!

Nu Zef deze week alweer een maand (!?) oud is, kan ik wel wat meer vertellen over de mens die hij is en gaat worden. Want in die maand hebben we elkaar steeds beter leren kennen. En wat opvalt tijdens al deze opgenoemde eerste keren, is dat Zef erg goed gedijt bij rumoer en muziek. Dat vind ik op zich een positieve ontwikkeling, want wij houden ook erg van muziek en reuring. Het enige minpunt dat hierbij opvalt, is dat Zef een fan blijkt te zijn van middle-of-the-road liedjes. In het café werden namelijk de meest slechte Elton John covers gedraaid en meneer Zef keek hierbij opgewekt en tevreden om zich heen. En dat baart mij zorgen. M. en ik zijn nogal muziekpuristen en middle-of-the-road meuk, daar houden wij niet zo van. Geef ons maar extremen. Tijdens mijn zwangerschap heb ik juist heel veel verschillende soorten muziek geluisterd, zodat Zef aan onze brede muzieksmaak gewend kon raken.

Natuurlijk, je houdt van je kind, en als Zef later een liefhebber blijkt te zijn vage bliepjes jazz, of van een of andere muziekstroming die nu nog helemaal niet bestaat maar dan woest populair is (“Mam, ken je dat niet? Dat is Tuppitoppitrancehop. Duh!”), dan vind ik dat allemaal prima. Als het maar geen middle-of-the-road muziek is eigenlijk. 

Ach ja, de tijd zal het leren. Ik zet zo maar even Rammstein op. Dat wordt dan Zef zijn eerste keer headbangen.