De eerste prik

Gisteren moest ik met Zef naar het consultatiebureau voor zijn eerste prikken. We hadden er allebei geen zin in. Ik omdat ik voor het eerst sinds 11 maanden weer ongesteld was geworden (pfoe…) en Zef omdat hij stiekem wel wist wat er boven zijn kleine hoofdje hing. Maar het moest.

Het vorige bezoek aan het bureau was nog enigszins in de buurt geweest, maar de bureaucratie had recentelijk besloten dat ons postcode gebied te groot was geworden en dat we ergens anders ondergebracht moesten worden.  Ergens totaal uit de buurt. Zo kwam het dat ik nu een flink eind verder moest reizen met bus en benenwagen en door smoezelige straten liep, waar ik nog nooit eerder was geweest.

Bezweet en gestressed kwam ik aan, gelukkig wel op tijd, de kinderwagen het tijdelijke gebouwtje in duwend. Ik meldde dat we er waren, kleedde Zef uit en wikkelde hem in een doek terwijl we wachtten tussen de andere moeders en baby’s. De verpleegster die ons kwam halen, was een lieve Surinaamse. Ik ontspande alweer een beetje en Zef werd gewogen en opgemeten. Hij was gelukkig goed gegroeid. Toen vond Zef het geduw en getrek niet leuk meer en kreeg bovendien last van krampjes en zette het op een huilen. De verpleegster zei dat ik er goed mee om ging. Dat was fijn om te horen, want af en toe kan het gehuil me flink naar de keel grijpen.

Maar nu moest wel het Grote Prikken nog plaats vinden. De verpleegster zette in beide bovenbenen een naald en Zef moest nog harder huilen. Het was voorbij. Al troostend liep ik met hem terug naar de wachtkamer, waar weer nieuwe moeders en baby’s aan het wachten waren.

Terwijl ik een nieuwe afspraak bij de balie maakte, was Zef aan het huilen, terwijl ik naar de bushalte liep, was hij aan het huilen, in de bus was hij aan het huilen, terwijl ik boodschappen deed, was hij aan het huilen en op weg naar huis, was hij aan het huilen. Als een baby huilt, dan bemoeien mensen zich er mee, ben ik achter gekomen. Veel ongevraagd advies wordt naar je hoofd geslingerd. In de winkel zei een mevrouw dat ik een liedje voor ‘m moest zingen en bij de bushalte zei een mevrouw dat hij misschien wel honger had. Ja hallo, waar bemoei je je mee! Ik antwoordde dat hij net geprikt was, dus dat het daardoor kwam.

Eenmaal thuis was ik kapot en moe. En Zef ook, want die viel eindelijk in slaap.

Advertenties

2 thoughts on “De eerste prik”

  1. Leuk voor z’n eigen kinderen later die dit stukje kunnen teruglezen en denken:”Prikken!? Ik wist niet dat de Middeleeuwen doorliepen tot 2009!? Kreeg je nog geen iChip in je hoofd die op de juiste momenten de juiste stofjes aanmaakt in je hersenen met ingebouwd GPRS-systeem, telefoon en mp8-speler? Wat barbaars zeg! En is het echt waar dat niet alle vrouwen van Nederland precies gelijk elke maand van de 18e tot en met de 21e ongesteld waren? Ongelooflijk! Hoe moest een werkgever daar dan rekening mee houden? Ze konden toch moeilijk voor alle vrouwen in het bedrijf kruisjes op de iCalendar zetten. Hoe deden ze dat dan?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s