32 jaar, wel een beetje raar

En zo is het maar net!
En zo is het maar net!
Ja mensen, vandaag ben ik precies 32 lentes oud, of jong, het is maar hoe je het bekijkt. In ieder geval ben ik al 32 jaar op deze aardbol aanwezig. Hoera!

Vroeger vond ik mijn verjaardag heel belangrijk. Er kon mij niet genoeg gevierd, gedronken, gedanst, geproost en gefeliciteerd worden.

Maar nu kleine Zef in mijn leven is, merk ik dat mijn eigen verjaardag een stuk minder belangrijk geworden is. Hij is het belangrijkste namelijk! Tja, zo gaat dat dus. En zoals alle mensen met kinderen steeds al tegen me zeggen: alle cliches zijn waar. Daarom zijn het ook cliches!

Dat neemt niet weg dat vandaag een dag is om het leven te vieren. In het bijzonder mijn eigen leven. Want ik ben er nog (en dat had vier jaar geleden ook anders kunnen aflopen, toen er borstkanker bij mij geconstateerd werd…) en dat moet gevierd worden. Lang zal ik leven, in de gloria! Kan iemand mij wel even vertellen waar die gloria is?

Advertenties

Allemaal nieuw

Nu beloofde ik laatst, bij mijn 1e jubileum, dat ik meer zou schrijven, maar zoals u merkt, komt het er in de praktijk toch wat minder van dan ik had gehoopt. Maar daar heb ik een goed excuus voor. Namelijk het feit dat ik sinds vorige week een nieuwe baan heb! Een tijdelijke functie helaas, maar voor de komende drie maanden ben ik in ieder geval weer onder de pannen. En daar ben ik heel blij mee, want ik raakte er behoorlijk gestressed van, dat zoeken. 

Het was erg fijn om vorige week weer aan het werk te gaan, maar ook behoorlijk wennen, moet ik zeggen. Voor het eerst sinds vijf maanden weer aan de slag, maar nu met kleine Zef er bij, in mijn hoofd. Omdat we nog geen kinderopvang hebben en M. ook niet aan het werk is op het moment, kan hij thuis bij Zef zijn. Waardoor ik met een gerust hart weg kon gaan, Zef bij zijn pappa achter latend. Maar die eerste week hakte er in. Ik was kapot van drie dagen achter elkaar werken- voor het eerst sinds heel lang. En van Zef missen. M. was moe van drie dagen Zef achter elkaar. En dan komen daar ook nog de korte nachten en het chronische slaapgebrek bij, met zo’n kleintje. Pfoe. 

Het zijn soms ook wel heel veel nieuwe dingen bij elkaar. Ik ben ‘nieuw’ moeder sinds 15 weken, we hebben een nieuw huis sinds twee maanden en dan heb ik nu ook nog een nieuwe baan. Er is weinig vertrouwds waar ik op mijn gemak in kan gaan hangen. En dat kost me allemaal heel veel energie. Gelukkig zijn M. en onze poes Mus de stabiele factoren in het geheel. Vooral Mus weet met haar kattenloomheid een rust over te brengen die ongekend is. Misschien moet ik, om rust te krijgen, me meer gaan gedragen als Mus. Beetje slapen, beetje eten, beetje rondhangen, beetje voor me uit staren. Heel zen. Het lijkt me heerlijk. Ik neem me voor om dit door te voeren, in alle nieuwe facetten in mijn leven. Miauw.

Groeien

Zef in het grasHet gaat alweer beter met Zef, qua huilen. Dank voor alle tips en harten onder de riem. Toch erg fijn, als nieuwbakken onzekere moeder. Zef vindt de Baby Bjorn inderdaad nu heel prettig (veel leuker dan de kinderwagen) omdat hij dan naar alles kan kijken. En dat doet hij erg graag, kijken.

Vandaag weer naar het consultatiebureau, onder andere voor de tweede prik. Zef was goed gegroeid en de arts vond dat hij erg sterk is en bovendien bijzonder helder uit zijn ogen kijkt. Zie, dat is nou mijn zoon! Ook kan hij al heel goed op zijn buik liggen en zijn hoofd optillen en rondkijken. Zie foto, waar het Lloyd Hotel uit zijn hoofd groeit en Zef het gras inspecteert. Ja, ik ben een trotse moeder, zoals u misschien wel begrijpt.

Cry baby

Echt, ik hou zielsveel van Zef. Ik heb alles voor ‘m over. Hij is mijn kind. Ik zou mijn leven geven voor die kleine jongen. Maar soms. Soms wil ik ‘m zo ontzettend graag achter het behang plakken…

Als hij weer eens krijsend in zijn wieg ligt en het voor de zoveelste dag achtereen niet lukt om te gaan douchen. Als hij een slechte nacht heeft gehad en ook overdag niet echt wilt slapen. Of als ik denk, hij is nu rustig, hij heeft gegeten, geboerd en een schone luier, dus we kunnen gaan wandelen en boodschappen doen. Eerst gaat het goed, hij wordt door het rijden in slaap gewiegd. We komen bij het winkelcentrum aan en alles lijkt goed te gaan. Tot ik ergens stil sta. Dan schrikt hij wakker en zet meneer zijn keel open en is het hek van de dam. Gillen, schreeuwen en piepen alsof hij mishandeld wordt. Soms haal ik ‘m even uit de wagen om ‘m te kalmeren, maar meestal wordt het daarna alleen maar erger. Dan maar weer geen boodschappen gehaald vandaag. Met een krijsende Zef probeer ik zo snel mogelijk thuis te komen, terwijl ik de meewarige blikken van de mensen die ik passeer probeer te ontwijken. Het zit natuurlijk in mijn hoofd, maar ik zie ze altijd denken: “Die vrouw gaat niet goed met haar kind om. Je laat zo’n kind toch niet huilen!”

En wat ik me dan afvraag: waarom ben ik altijd de enige met een huilend kind in de wagen? Waarom zie ik nooit andere moeders met huilende babies? Hoe doen die mensen dat toch? Hoe lukt het hen toch om ’s ochtends de deur uit te komen, iedereen gewassen en aangekleed en ook nog eens kalm te blijven? Het is mij een raadsel.

Terwijl ik dit schrijf, ligt Zef natuurlijk poeslief in de box te spelen. Lachen en kirrend. Want hij kan ondertussen al ontzettend goed lachen, waardoor je hem meteen alles weer vergeeft.  En wat ik zeg, ik hou met heel mijn hart van die jongen, maar soms. Soms zou ik willen dat hij inclusief volumeknop uit mijn buik was gekomen. Een knop met “mute” als optie.

Zef in de box
Zef in de box

Slechte ontvangst RTL4

In ons vorige huis kwam RTL 4 niet zo goed door. Je kon er op zich nog wel naar kijken, maar het beeld was behoorlijk gruizig. Niet dat ik nu heel vaak naar RTL4 kijk, maar Boulevard of X-factor vind ik op z’n tijd toch wel erg leuk. Het was te doen.

Totdat we verhuisden naar 300 meter verderop. De eerste avond dat we televisie keken, bleek RTL4, zo mogelijk, NOG slechter door te komen. Eigenlijk komt het er op neer dat je er niet naar kunt kijken zonder enorme hoofdpijn te krijgen. Het is alsof je naar een sneeuwstorm kijkt, waar soms wat mensen door heen aan het dansen zijn. Gezichtsuitdrukkingen kun je helemaal vergeten.

Toch probeerde ik elke vrijdagavond naar X-factor te kijken. En na een tijdje raak je best gewend aan het beeld en weet je ook wie je eigenlijk zou moeten zien (helemaal rechts zat Gordon, dus helemaal links moet Eric van Tijn wel zijn…)

De finale van X-factor kwam in zicht en ik had het erover met vriendin M. ,die zei dat je misschien wel online kon kijken. Ja, wat stom, dacht ik, dat ik daar niet eerder aan had gedacht! Ik checkte de website en toen bleek dat je alle uitzendingen van X-factor online kon bekijken inderdaad. Wat handig! Maar live was de uitzending niet te zien. Dus zo zag ik de finale geheel gruizig en grauwig en had ik het idee dat er heel veel aan mij voorbij ging. Vooral omdat ik niet kon zien of iemand nu aan het huilen was of niet. Toch erg belangrijk bij zo’n finale.

Ach ja, zo erg is het ook weer allemaal niet. Maar wat ik vooral heel irritant vind, is dat ik de overbuurvrouw steeds naar RTL4 zie kijken, en bij haar komt het beeld prima door! Hoe kan dat nou?

Camel Toe verleden tijd

Er is een geweldig nieuw product ontwikkeld om de Camel Toe te verbergen, namelijk de Cuchini. Ik hoor u denken: een kamelenteen, waarom moet die verborgen worden? Wel, het gaat hier niet letterlijk om de teen van een kameel, maar om de situatie wanneer er bij een vrouw lip gelezen kan worden. Dat wil zeggen, de lippen in haar broek. Dames, we kennen dit allemaal en hoewel het niet echt rampzalig is, vervelend en irritant is het soms wel, die kamelenteen. Vandaar nu dus de Cuchini! Check de website en het melige liedje.

Beter laat dan nooit: 1 jarig jubileum!

Ja, zoals u al had gemerkt, ben ik helaas niet zo actief hier, de laatste tijd. Dat komt onder andere doordat ik moeder ben van de kleine Zef, die volgende week alweer 3 maanden oud is!? en bijna al mijn aandacht en tijd opeist. Daarnaast waren we afgelopen week met de familie van M. een paar dagen weg, zitten we nog stééds tussen de dozen door de verhuizing én ben ik ook nog op zoek naar een nieuwe baan. Dus u kunt zich misschien wel voorstellen dat ik aan schrijven niet zo toe kom op het moment.

Dat vind ik zelf ook jammer, want in alle drukte ben ik ook helemaal mijn 1-jarig jubileum van Swaan’s Wereld vergeten! Dat was op 24 april jl. namelijk. Wow, alweer 1 jaar aan het bloggen. Een jaar waarin heel veel gebeurd is. 

Ik neem me bij deze voor om vaker te schrijven de komende tijd. Ik hoop dat dat ook gaat lukken. Dus: op naar het 5-jarig jubileum! Allemaal dank voor het meelezen en reageren. Dat is waar ik het uiteindelijk toch voor doe 🙂