Oy vey, ik groei!

Howdy!
Howdy!

Na het stukje van Merel gelezen te hebben, realiseerde ik me dat ik hier al weer veel te lang geen foto van Zefje geplaatst heb. Dus bij deze. Hoewel deze foto ook al weer een maand oud is, zag ik net bij het uploaden. Zef is namelijk over een paar weken alweer een half jaar!

En het is bijna niet bij te houden hoe snel die jongen groeit en verandert. Sinds een paar dagen probeert hij te kruipen, wat meer neer komt op zijn kontje omhoog duwen en tegelijkertijd zijn gezicht in de grond duwen. Het ziet er erg grappig uit, maar het frustreert hem zelf enorm, waarna er door meneer flink gepiept en gekreund wordt. Boos, dat iets niet de eerste keer meteen al gelukt is. Soms lijkt hij zijn moeder wel…

Eten & hormonen

Hier een filmpje over een interessant onderzoek, dat gaat over hoe onze smaak mede door onze hormonen wordt bepaald. En op een gegeven moment zie je in het filmpje een leuke zwangere vrouw een kopje thee drinken. Dat ben ik! 

Was zelf bijna helemaal vergeten dat ik hieraan mee had gedaan, enkele maanden geleden, toen ik nog zwanger was van ons kleintje. Moest destijds een uurtje in een kappersstoel zitten en thee drinken. Kreeg er een klein bedrag voor, dat ik toen, hoe toepasselijk, meteen heb opgemaakt aan lekker eten – het was rond kerst dat dit werd opgenomen namelijk. Voor wie geinteresseerd is in smaakbeleving en tevens wil zien hoe ik er uit zie: 

Yes Man & band “Munchausen By Proxy”

Vorige week de film “Yes Man” op DVD gekeken, met Jim Carrey die dus, zoals de titel al wel enigszins aangeeft, op alles “Ja” moet zeggen. Was eigenlijk best een leuke film.  Met name actrice Zooey Deschanel stal wat mij betreft de show, als ‘love-interest’ van Jim Carrey. Ze speelt namelijk in de film in een fictieve band (en ik heb een zwak voor fictieve filmbands, zoals u weet) genaamd “Munchausen By Proxy”. En die band is super cool!  

Ten eerste is er de naam van de band: Munchausen By Proxy. Dat is een aandoening. En niet zo’n leuke. Namelijk, volgens wikipedia, “een psychiatrisch syndroom waarbij iemand herhaaldelijk medische hulp zoekt voor bewust gefingeerde stoornissen of ziektes bij een derde.” Niet echt een naam die je aan je band zou geven dus, maar daarom des te grappiger.

Verder zijn de bandleden allemaal uitgedost in fantastische glitteroutfits en hebben ze geweldig slechte songteksten, zoals “Don’t call me after 11. You can call me at 9 or 10, but just don’t call me after 11” of zoiets.

Naast Zooey D. blijkt deze fictieve band uit de echt bestaande drie-vrouws-formatie Von Iva uit San Francisco te bestaan. Ik ben instant fan, van zowel MbP en Von Iva!

Kijk en oordeel zelf maar even:

London Calling

Alweer een week terug na drie dagen Londen. How time flies. Het was geweldig daar! Wat is Londen toch een fantastische stad. Vond het vooral heel fijn om weer even “Swaan” te zijn en niet alleen “Mama Swaan”. Korte samenvatting:

Londen + eten: Wat zijn er toch onnoemlijk veel lekkere, ‘organic’, en orginele eettentjes in Londen!  Heerlijke pizza met gegrilde groente gegeten en ook de moderne versie van fish & chips (namelijk: keuze uit de soorten vis en met salade!). Vriendin J. wist, als inwoner van London, gelukkig “the places to be.” En zo kwam ik er weer eens achter dat ik toch een echte “Foodie” ben, zoals dat heet.  

Londen + mode: Amsterdam is niks vergeleken bij de überhippe types die Londen bevolken. De ene creatieve outfit na de andere zag ik voorbij komen lopen. Soms enorm ‘over the top’, soms zo uit een modeblad weg gelopen. Vriendin J. en ik verbaasden ons over de vele zwarte leggings, die ondanks de zengende hitte , steevast onder een jurkje gedragen werden. Heb zelf supercoole blauwe leren hakjes gekocht, met in de hak een plastic boompje! Hoe cool is dat!

Londen + muziek: Bruce, Bruce, Bruce! What can I say? Het was bloody hot en benauwd, die zondag in Hyde Park en dat was zowel voor Bruce als voor het publiek zwaar. We hadden dan ook het idee dat Bruce het een beetje op de automatische piloot deed. Maar dan nog is dat 90% beter dan een gemiddeld concert. Hij begon met “London Calling”, klaagde halverwege over de vele trapjes naar het podium (waardoor hij uitriep: “Give me an elevator, I’m fucking 60!”) en het eindigde zoals altijd in een groot Bruce-saamhorigheids-feest.

Het was al met al een fantastisch weekend. Het enige jammere was, dat ik er te  laat achter kwam dat op 30 juni Spinal Tap themselves in Wembley speelde! Hoe had ik dat, als Spinal Tap-kenner, kunnen missen? Ach ja. Na voor het eerst twee nachten bij Zefje weg te zijn geweest, kwam ik maandagmiddag thuis en lachte kleine Zef mij breeduit vanuit zijn bedje toe. Dat is toch veel leuker dan een stelletje ouwe ‘nep-rockers’ in strakke leggings en getoupeerd haar…Toch?