Rock ’n roll kent geen leeftijden

Vandaag staat in het teken van de krasse knarren. Zowel dood als levend.

Het is natuurlijk de sterfdag van André Hazes. Arme André. Vijf jaar geleden alweer zong hij voor het laatst live.

En vandaag is Julio Iglesias jarig. Hij wordt 56. En er dan nog zo fris uit zien. Hoe doét hij t toch.

Maar de allerallerbelangrijkste krasse knar van vandaag is The Boss! Of te wel, mijn grote held Bruce S.  Hij bereikt vandaag namelijk de gedenkwaardige leeftijd, van *ahum* 60!!! 

Bruce: Happy Birthday baby! Keep on rockin’. En nou ja, hieperdepiep en zo. En lang zal hij leven. En meer van dat soort dingen. Als ik op mijn 60-ste zo fit en energiek ben als Bruce nog is, nou, daar teken ik voor. Amen.

Happy-Birthday-Let-s-Rock-and-Roll-

PMS I guess

Was deze week chagerijnig en onrustig. Het ziet er namelijk misschien naar uit dat ik toch eerder weer naar werk zal moeten gaan zoeken dan ik dacht. En daar heb ik noch zin in noch echt de energie voor.

Daarnaast pas ik 7 maanden na de bevalling van Zef nog steeds de meeste van mijn broeken niet en heb ik me vandaag (serieus) 6x omgekleed omdat wat ik aan had niet lekker zat of toch niet de gewenste kledingcombi opleverde die ik voor ogen had.
Zucht. Al met al zit ik even letterlijk en figuurlijk niet lekker in mijn vel.
Daar zijn wat mij betreft drie oplossingen voor.
1: Sporten. Maar daar heb ik geen zin in en voornamelijk ook geen tijd voor. Was van plan om te gaan zwemmen maar het zwembad bleek niet open op de tijden dat ik wilde en kon. Nog een zucht.
2: Met vriend(in)en hierover praten, vervolgens zuipen en dansen. Dansen! Wat is dat ook al weer? Jemig, al sinds mensenheugnis niet meer gedaan…
3: Heel hard muziek draaien en dan meezingen en dansen. Toch weer dat dansen.
Oh ja, ik moet ook nog ongesteld worden. Daar zal het allemaal wel door komen (nou niet dat van mijn baan dan). Nogmaals diepe zucht. Soms zou ik heel even (een week per maand) een man willen zijn. Want die vrouwelijke hormonen, wat moét je er ook mee.

Slappe lach

Voor mijn verjaardag had ik van vriendin M. kaartjes gekregen voor Ronald Goedemondt in de Kleine Komedie. Dat kwam zo. Enkele dagen nadat Zef geboren was, keken M. (mannelijke M. in dit geval) en ik voor het eerst weer naar de televisie en daar was de voorstelling “Spek” te zien van Ronald Goedemondt.  Het zal een combinatie van hormonen, moeheid, euforie, blijdschap en echt leuke grappen zijn geweest, maar M. en ik kregen enorm de slappe lach. Echt tranen met tuiten en buikpijn van het lachen. Het was een mooi moment. Een onvergetelijk moment.

Vandaar dat ik kaartjes voor de voorstelling “Dedication” van vriendin M. kreeg. En zo zaten lief M. en ik opeens in de Kleine Komedie op een dinsdagavond, nadat we Zef aan vriendin C. hadden toevertrouwd. Ronald was goed op dreef en af en toe heb ik echt hard gelachen. Wat ik mij dan vooral afvraag tijdens zo’n voorstelling, is of de mensen lachen omdat ze hem zo raar vinden? Met zijn gekke gedachten. Of omdat ze dingen herkennen. Want ik vind hem helemaal niet raar. Juist heel normaal en herkenbaar.   

Soms kakte de voorstelling wel wat in en merkte ik dat mijn gedachten afdwaalden. Maar de boog kan dan ook niet altijd gespannen staan. Ook ging hij soms zo snel dat er geen tijd was om een gedachte of grap echt even te laten bezinken. Dat vond ik wel jammer. Maar gelukkig is er youtube. Nog geen fragmenten van “Dedication” helaas, maar wel van “Spek”.

Een nieuw seizoen, een nieuwe fase

Radiostilte de afgelopen weken want we waren op vakantie. Voor het eerst met z´n 3-en. We bleven gewoon in eigen land, eigen provincie zelfs, want dat is goed voor de crisis- je eigen economie spekken- en hadden enorme mazzel met het heerlijke weer. Het was bijzonder fijn. Bij terugkomst voelde ik wel meteen de herfst in aantocht. Het licht was anders, het weer, de bladeren aan de bomen. De zomer is nu echt voorbij. Deze week ook weer vol aan de slag. En hoe. Ik aan het werk, M. binnenkort ook voor een klus op kantoor en daarom ging Zef gisteren voor het eerst naar de creche!

Ik vond het best wel spannend. Het is toch het begin van het ‘loslaten’ van je kind. Wat hielp, voor mijn eigen gemoedsrust, was dat Zef terecht kon bij de creche leidster waar ik ook bij heb gezeten, 31 jaar geleden. Erg bijzonder natuurlijk. Het was dan ook voor het eerst dat ze een kind van een kind op de creche heeft. 

We brachten Zef samen naar de creche, ik ging daarna naar mijn werk, en M. bleef er bij. Na niet al te lange tijd, kreeg ik een smsje van M. dat Zef het allemaal prachtig vond. Hij had goed gedronken, was zonder een kick gaan slapen en lachte naar iedereen. Vandaag was dag 2 en het leek echt of Zef er naar uit keek om te gaan. Ik bleef weer even maar Zef vermaakte zich wel, dus ging ik maar. Leidster T. zou me bellen als er iets was. In de uren er na dwaalde ik doelloos door de stad. Dronk een koffie hier, shopte wat daar. Steeds mijn telefoon goed in de gaten houdend. Maar er werd niet gebeld. Toen het tijd was om hem op te halen, lag Zef vrolijk kirrend op de grond, met stukjes nectarine in zijn mondhoek. De creche is een groot succes dus. Volgende week weer. Als hij het kon, zou Zef “Joepie!De creche is leuk” zeggen. Voor nu houdt hij het op “Gggghhhkkrrrr!Aaahpffff.”  En dat mag ook wel eens gezegd worden.