Slappe lach

Voor mijn verjaardag had ik van vriendin M. kaartjes gekregen voor Ronald Goedemondt in de Kleine Komedie. Dat kwam zo. Enkele dagen nadat Zef geboren was, keken M. (mannelijke M. in dit geval) en ik voor het eerst weer naar de televisie en daar was de voorstelling “Spek” te zien van Ronald Goedemondt.  Het zal een combinatie van hormonen, moeheid, euforie, blijdschap en echt leuke grappen zijn geweest, maar M. en ik kregen enorm de slappe lach. Echt tranen met tuiten en buikpijn van het lachen. Het was een mooi moment. Een onvergetelijk moment.

Vandaar dat ik kaartjes voor de voorstelling “Dedication” van vriendin M. kreeg. En zo zaten lief M. en ik opeens in de Kleine Komedie op een dinsdagavond, nadat we Zef aan vriendin C. hadden toevertrouwd. Ronald was goed op dreef en af en toe heb ik echt hard gelachen. Wat ik mij dan vooral afvraag tijdens zo’n voorstelling, is of de mensen lachen omdat ze hem zo raar vinden? Met zijn gekke gedachten. Of omdat ze dingen herkennen. Want ik vind hem helemaal niet raar. Juist heel normaal en herkenbaar.   

Soms kakte de voorstelling wel wat in en merkte ik dat mijn gedachten afdwaalden. Maar de boog kan dan ook niet altijd gespannen staan. Ook ging hij soms zo snel dat er geen tijd was om een gedachte of grap echt even te laten bezinken. Dat vond ik wel jammer. Maar gelukkig is er youtube. Nog geen fragmenten van “Dedication” helaas, maar wel van “Spek”.

Advertenties

1 thought on “Slappe lach”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s