Een gewone dag, maar ook weer niet.

Het is alweer de 17e oktober. Dat is een dag die bij mij voor drie dingen staat:

  • het Cinekid festival, dat altijd rond deze tijd plaats vindt (namelijk de herfstvakantie). Het geweldige kindermedia festival waar ik een paar jaar heb gewerkt en waar M nu. aan het werk is en vanmiddag zelfs zijn jeugddocu in premiere gaat!
  • de verjaardag van vriendin L. die vandaag de Jezus leeftijd heeft bereikt! Gefeliciteerd! Tot vanavond!
  • en de dag dat mijn behandeling tegen borstkanker klaar was, en wel op 17 oktober 2005.

Vandaag is een totaal andere dag van 4 jaar geleden. Vandaag heb ik doorgebracht met mijn zoon. We zijn gaan wandelen, naar de boekwinkel geweest, en hebben ergens wat gedronken. Bij thuiskomst is Zef in bad geweest en heeft hij een boterham gegeten. En nu ligt hij (eindelijk) te slapen. Ik ben kapot, maar ook heel blij dat ik er nog ben en deze bijzondere dag met mijn zoon (blijft nog steeds raar om te zeggen :-)) heb doorgebracht. Helaas moet ik m zo wakker maken want we gaan dus naar Cinekid. Naar de premiere van zijn pappa, en natuurlijk even pronken met de kleine. Wat ik zeg, het is gewoon een zaterdag. Maar dan anders.

Advertenties

Recessionasta, c’est moi

In deze tijden van recessie moet je creatief met je middelen omgaan. Vandaar dat een vriendin van een vriendin een NLP organiseerde. Een NLP, hoor ik u vragen? Wat is dat dan. Nou, gewoon, een Naked Lady Party natuurlijk. En dat heeft niks met seks of erotiek te maken. Nee, dat houdt in dat je kleding mee neemt die je niet meer draagt maar wel nog prima is, of kleding die je maar niet weg kan doen, of kleding die te klein is of te heet gewassen. En dan doe je de gordijnen dicht (had de gastvrouw in kwestie speciaal voor de gelegenheid opgehangen) en dan ga je door al die kleding heen, alsof het de Doldwaze dagen van de Bijenkorf zijn.

Zo stonden we op een zondagmiddag opeens met een kamer vol lichtelijk hysterische vrouwen (Men Not Allowed!, natuurlijk), in ons ondergoed, kleding passend en dringend voor de spiegel om te kijken hoe het stond. Het 5 jarige dochtertje van een van de dames krioelde tussen de bergen kleding en vermaakte zich met oversized hemdjes en een pruik.

Uiteindelijk ging ik met meer kleding weg, dan ik gekomen was. Allemaal stuk voor stuk leuke dingen, die ik misschien anders wel gekocht zou hebben. En een heel voldaan gevoel. Want ik had er geen cent aan uitgegeven. Crisis, schmises.