2010 is het nieuwe 2009

2009, het was me wel weer een jaar. Moeder geworden, Zefje in ons leven, verhuisd, een (tijdelijke) nieuwe baan  en ondertussen de nasleep van het ongeluk van M.

Hopelijk wordt volgend jaar wat rustiger. Hoe dan ook, als iedereen maar gezond is. Dat is het allerbelangrijkste! En dat wens ik jullie, lieve lezers, ook toe! Gelukkig nieuwjaar allemaal! Zoals je ziet kijkt Zef kijkt er al naar uit, dat nieuwe decennium.

Controle

Van de week moest ik weer voor een tietencheck naar Dr. Borgstein (a.k.a. the Borg).  Handmatig (dat betekent dat hij alleen voelt) dit keer. Dus geen foto’s of wat dan ook. Meestal ben ik wel zenuwachtig en kan ik in ieder geval moeilijk in slaap komen en heb ik de volgende dag last van m’n maag.

Maar dit keer niks van dat alles. Want dit keer was ik meer met Zef bezig dan met mezelf. Zef had namelijk de dag ervoor de 2e Mexicaanse grippriek gekregen en bleek die woensdagochtend 38.8 graden koorts te hebben. Wat nu? We besloten dat hij niet naar de creche ging en dat M. thuis zou blijven.

En dus ging ik, voor het eerst sinds 4 jaar, ALLEEN naar een controle afspraak. Al de honderden keren hiervoor had ik altijd iemand meegenomen. Want straks zou er iets zijn, en dan zat ik daar, alleen. Zoals die allereerste keer, bijna 5 jaar geleden, toen bleek dat die knobbel in mijn tiet toch niet goedaardig was.

Ik sprong op de fiets en kwam een beetje te laat aan op de Prinsengracht. Gelukkig was ik heel snel aan de beurt (want dat is het voordeel van de depandance van het OLVG op de Prinsengracht: geen lange wachttijden!) en Dr. Borgstein was als immer zijn vriendelijke zelf. Hij vroeg hoe het met de kleine was, checkte mijn bombonella’s en zei dat het goed was, waarna ik een nieuwe afspraak maakte voor volgend jaar en we elkaar fijne dagen wensten. En binnen 5 minuten stond ik weer buiten, in de kou, alleen. En dat was prima. Een kleine overwinning op mezelf en op de gebeurtenissen van (in 2010) 5 jaar geleden.

Ik belde naar huis om te vertellen dat alles goed was gegaan. M. zei dat Zef zijn koorts was gedaald en dat ze samen gezellig sufjes op de bank zaten. Met een goed gevoel fietste ik naar mijn werk, waar ik mijn collega’s op kerstkransjes trakteerde. Vanwege de goede controle. En ook, zonder dat zij het wisten maar ik wel, vanwege de overwinning van het alleen gaan.