Muurtje

Bijna een jaar geleden zijn we verhuisd. Naar een driekamer woning, waarvan één kamer de ruime open keuken is, dan hebben we een woonkamer en een slaapkamer. Zef slaapt dus bij ons op de kamer.

Maar nu is dan het moment daar: M. en zijn vader zijn vandaag begonnen met in de woonkamer een muurtje te bouwen, zodat Zef een eigen kamertje krijgt. Best een onderneming en ook spannend. Want hoe gaat het huis er dan uitzien? Gaat het allemaal passen? Hoewel ik alle vertrouwen in M en zijn pa heb, is het toch voor het eerst dat ze dit doen, en gaat dat allemaal wel lukken? En ook: wat vindt Zef er straks van? Wil hij wel op zijn eigen kamertje slapen?

Het is al met al een nieuwe stap in het Grote Proces Van Je Kind Loslaten, want hoewel ik er naar uitkijk dat Zef zijn eigen kamertje heeft (beter slapen voor iedereen, hopelijk…), vind ik het ook wel jammer dat hij dan niet meer zo dichtbij me slaapt. Dat ik ’s nachts niet meer zijn geruststellende gelijkmatige ademhaling hoor. En ’s ochtends zijn gezellige gebrabbel.

Zoals Zef zou zeggen: “Oh, oh.” And that says it all.

Advertenties

Rare week

Deze week ben ik een paar dagen alleen. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren wanneer de laatste keer was, dat ik het huis meer dan een paar uur voor mezelf alleen had. Ik denk toen M. in het ziekenhuis lag, anderhalf jaar geleden. Echt genieten van het alleen zijn kon ik toen niet, omdat het zo’n onverwachte stress situatie was.

Dit keer is het anders. Dit keer wist ik dat ik een paar dagen alleen zou zijn. En het is fijn! Om niet te zeggen heerlijk.

Het eerste verjaarsfeestje van Zef was geweldig. Hij genoot met rooie konen van de aandacht en cadeaux. Maar zondag was ik gebroken. Door al anderhalve week ziekig te zijn, door het feestje plannen en vieren en door de eeuwige korte nachten. En waarschijnlijk ook omdat ik wist dat er rust in het vooruitzicht lag.

Zef is afgelopen zondag namelijk met opa en oma mee gegaan om daar voor het eerst (!) enkele dagen te logeren, tot en met vrijdag. En M. is voor zijn werk een paar dagen in Antwerpen. Zo ben ik een paar dagen koningin in mijn eigen huis.

Het was wel even wennen. Thuiskomen in een donker, stil en koud huis. Hoewel poes Mus mij ouderwets luid miauwend bij de deur begroette. Die vindt het duidelijk wel fijn om even een paar dagen wat meer aandacht te krijgen. Alleen de dames. Net zoals vroeger.

Natuurlijk werd ik vannacht om 5 uur wakker met een onbestemd gevoel. Moest ik niet iets doen? Was Zef aan het huilen? Wat is het stil? Wie heeft er nachtdienst? Daarna viel ik weer diep in slaap.

En stipt om kwart over 7 was ik klaar wakker. Want dan is kleine Zef meestal al lang en breed de boel bij elkaar aan het brabbelen.

Rustig stond ik op en maakte me klaar voor mijn één na laatste werkdag. Een rare week zo, want als het goed is ga ik donderdag ook nog een nachtje naar Antwerpen, om M. te vergezellen. Maar dat is door de treinramp in België nu op losse schroeven komen te staan.

In ieder geval kom ik wel weer eens aan echt goed slapen toe. Dat alleen al is echt onbeschrijflijk fijn.

Die Antwoord

Dit is echt zo weird en vaag en raarrrr en tegelijkertijd ontzettend goed en leuk en cool en hilarisch: een  Zuid-Afrikaanse hiphop/rap/electro trio genaamd Die Antwoord met het nummer Zef Side. Ja, zodoende trok het mijn bijzondere aandacht, begrijpt u, vanwege de titel met de naam van mijn zoon er in. Maar echt, kijk er even naar. Ik word hier in ieder geval blij van, deze absurditeit. Vooral het stukje helemaal aan het eind: “The anwser to what?”