Pour myself a cup of ambition

“Tumble outta bed
And stumble to the kitchen
Pour myself a cup of ambition
Yawnin, stretchin, try to come to life
Jump in the shower
And the blood starts pumpin
Out on the streets
The traffic starts jumpin
And folks like me on the job from 9 to 5”

Dolly P. verwoordt het als geen ander. En daarmee kan ik het heuglijke nieuws met u delen: ik heb gelukkig weer een nieuwe baan! Hoera! Bij één van de leukste filmhuizen van Nederland.

Gisteren mijn eerste inwerkdag gehad. Ik heb er zin in. Het belooft een mooie lente te gaan worden.

Nieuwe lente, nieuwe kookliefde

Ik ben verliefd. Hij is klein, maar niet te. Hij is compact en stevig. Hij is om te zoenen zo mooi en gaat een leven lang mee. En het allermooist is: hij is kiwigroen.

Nee, ik heb het hier niet over een kabouter met een groene puntmuts op. Of een mini-me versie van de Hulk.

Ik heb het hier over een pan. En niet zomaar een pan, want sinds deze week ben ik de trotse eigenaar van een heuse Le Creuset pan! Een wens is in vervulling gegaan.

We hadden namelijk nog een bon over van Studio Bazar en zo besloot ik dat het tijd was om een Creuset in huis te halen. Moest zelf nog wel wat geld bij leggen, maar dat leek mij al met al ruim de moeite waard. Nu ben ik aan het mijmeren welke fantastische recepten ik met mijn 22-inch kiwi Creuset allemaal kan maken. Als iemand nog tips of lekkere recepten heeft: kom maar door!

Musica

Het is tijd voor wat muziek. Want een leven zonder muziek, is voor mij een leeg leven. En daarom hier een drietal clips van muziek die mij de laatste tijd heeft geïnspireeörd, vrolijk heeft gemaakt of heeft verrast. In ieder geval muziek die mij op de een of andere manier heeft geraakt.

En wel: de Engelsen van Hot Chip met hun nummer ‘Ready For the Floor’ (stonden vorige week nog op 5 Days Off in Amsterdam). Heerlijk dansbaar, gek, originele clip.

Dan het Belgische A Brand met het “Mad Love Sweet Love” : lekkere raggende gitaren en strakke drums (zijn die Belgen goed in) met de zoetgevooisde soulstem van een Amerikaanse straatzanger.

Als laatste het Amerikaanse surferbandje The Drums met “Let’s Go Surfing”: fris, zomers, niets-aan-de-hand-liedje, gewoon fijn. En ze staan op het SXSW (spreek uit South by South West) Festival in Austin, Texas! Op dit festival, dat overigens morgen begint, staan alleen maar goeie, maar vooral aanstormende bandjes, van over de hele wereld. Zoals ze zelf zeggen op hun site: Tomorrow Happens Here. Verder spelen er ook klassiekers zoals Suzanne Vega, Billy Bragg en Mötorhead, maar voornamelijk veel obscure heerlijkheid. De afvaardiging uit Nederland bestaat dit jaar onder andere uit Elle Bandita en Lucky Fonz III. Hoe dan ook: The Drums.

Praxis teleurstelling

En zo gezegd, zo gedaan: dinsdag togen we met het hele gezin naar de Praxis.

Al snel hadden we een mooie kleur blauw uitgekozen, niet te licht, niet te donker, en drukte ik op het belletje bij de verfbalie voor assistentie. Vervolgens stond ik daar zeker 5 minuten te wachten tot er ein-de-lijk iemand kwam helpen, in de overigens verder uitgestorven winkel. Het was een jong meisje dat kordaat aan het werk ging, toen ik haar onze gekozen kleur aanwees.

Ze zette de verfmenger aan en alles ging z’n gangetje, totdat ze opeens heel hard “Kut!” zei. Ik keek haar vragend aan, maar ze reageerde niet op mijn blik en ging verder alsof ze het niet gezegd had. Huh? Had ik hier te maken met iemand met Gilles de la Tourette? Hoe doordringend ik haar ook aankeek, ze had volgens mij echt niet door, dat ze net hardop had gevloekt.

Een minuut later gaf ze me vrolijk de blik met verf en liep weg alsof er niks was gebeurd. Ik zei het je, contact gestoorde mensen daar bij de Praxis…

Maar goed, we hadden de verf, dat was het belangrijkste. Eenmaal thuis gekomen trok ik mijn verfkleding aan en het blik met verf open. Ik staarde naar de verf. Dit was niet de kleur die we hadden uitgekozen. Dit was een soort baby blauw. Dit was echt veel lichter en pastellerig dan de kleur die we wilden. Ik hou niet van pastellerig. Ik hou van duidelijke kleuren.

Ik dacht aan de medewerkster van de Praxis en waarom ze had gevloekt. Had ze de verkeerde kleur in de verfmengmachine ingevoerd? Had ze daarom gevloekt? Maar waarom had ze daar dan niks over gezegd?

Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Want terug naar de Praxis wilden we absoluut niet. En dus besloten we dat het zo goed was, omdat we al een week in verbouwingspuinhopen zitten en de kamer van Zef gewoon snel af moet. Dus smeerde ik de baby blauwe verf op de muur en fantaseerde over hoe we volgend jaar, voor zijn tweede verjaardag, zijn kamer gaan re-organiseren. Een traditie in wording.

HEMA teleurstelling

Ik ben boos op de HEMA. En aangezien ik zeer, echt ontzettend, groot HEMA-fan ben, moeten ze wel echt iets heel stoms hebben gedaan om dat voor elkaar te krijgen. Wat dan, hoor ik u vragen?

Het ging zo. Vanmiddag toog ik nietsvermoedend naar de HEMA op de Nieuwedijk om verf uit te zoeken voor het nieuwe kamertje van Zef. Bij de HEMA aangekomen liep ik naar de hoek van de winkel waar de verfmenger altijd staat. Maar bij deze plek aangekomen, zag ik helemaal geen verfmenger, noch verfpotten of verfbenodigdheden staan. Ik liep wat rondjes door de winkel, maar nergens zag ik de verf. Wat nu?

Vertwijfeld  ging ik te rade bij de klantenservice, waar de medewerkster aldaar mij vertelde dat men de verfmenger UIT HET ASSORTMENT heeft gehaald…Ik zeg het maar nog een keer om het nog even goed tot u door te laten dringen: uit het assortiment heeft gehaald!

“Nee, die hebben we al een tijd niet meer hoor. Al minstens twee maanden niet” zei deze mevrouw van de klantenservice doodleuk. Nu vind ik twee maanden niet zo’n lange tijd, maar misschien als je week in week uit in de HEMA staat, voelt dat als heel lang.

“Maar geen enkele HEMA heeft dus nog een verfmenger?” vroeg ik nog maar eens voor de duidelijkheid en met stomheid geslagen. “En waarom?”

“Nee, geen enkele HEMA.” zei ze nu een beetje geirriteerd. “Tja, het had iets te maken met te weinig opslag ruimte voor al die verf of zo. Ik weet het eigenlijk ook niet precies.” zei de klantenservice-mevrouw. “Blijkbaar leverde het niet genoeg geld op. Maar daar in de andere hoek staat nog wel wat verf hoor. En anders gaat u naar de Praxis of de Gamma.”

Ik bedankt haar voor de informatie en liep verdwaasd naar de hoek die ze aangewezen had. Daar bleek een mini assortiment aan verfproducten te staan. Voornamelijk witte latex, wat kwasten en afdekplastic. Hier kon ik niks mee.

Nu moet ik dus morgen naar de Praxis en dat wil ik helemaal niet. Ik word namelijk altijd een beetje depressief van de Praxis, met hun lelijke assortiment en contact gestoorde medewerkers. Toevallig zit er wel een Praxis enigszins bij ons in de buurt. Maar hoe moet dat nu met oudjes die een mooi verfkleurtje willen halen bij hun dichtsbijzijnde HEMA en niet in staat zijn naar een ver buiten de stad gelegen groothandel te gaan? Of sowieso mensen zonder auto (en dat zijn de meeste van mijn vrienden, hier in de binnenstad van Amsterdam)? Ik vind het echt niet kunnen.

Bovendien ben ik echt stom verbaasd dat ik, als grote HEMA aanhanger, niks wist van deze verf-menger-verdwijn-truc. Ik krijg hun nieuwsbrief en ga minstens om de week naar de HEMA. En toch is het mij ontgaan. Ik heb net op hun site gekeken en ook daar staat helemaal niets over het verdwijnen van de verfmengers. Ik vind het maar raar. En daarom ben ik boos.

Mijn boosheid heb ik vanmiddag maar snel weggewinkeld. En wel bij de HEMA. Want ja, ik was er nu toch en moest nog het een en ander hebben. En eigenlijk ben ik ook niet boos. Nee, ik ben teleurgesteld. En dat is veel en veel erger.