Praxis teleurstelling

En zo gezegd, zo gedaan: dinsdag togen we met het hele gezin naar de Praxis.

Al snel hadden we een mooie kleur blauw uitgekozen, niet te licht, niet te donker, en drukte ik op het belletje bij de verfbalie voor assistentie. Vervolgens stond ik daar zeker 5 minuten te wachten tot er ein-de-lijk iemand kwam helpen, in de overigens verder uitgestorven winkel. Het was een jong meisje dat kordaat aan het werk ging, toen ik haar onze gekozen kleur aanwees.

Ze zette de verfmenger aan en alles ging z’n gangetje, totdat ze opeens heel hard “Kut!” zei. Ik keek haar vragend aan, maar ze reageerde niet op mijn blik en ging verder alsof ze het niet gezegd had. Huh? Had ik hier te maken met iemand met Gilles de la Tourette? Hoe doordringend ik haar ook aankeek, ze had volgens mij echt niet door, dat ze net hardop had gevloekt.

Een minuut later gaf ze me vrolijk de blik met verf en liep weg alsof er niks was gebeurd. Ik zei het je, contact gestoorde mensen daar bij de Praxis…

Maar goed, we hadden de verf, dat was het belangrijkste. Eenmaal thuis gekomen trok ik mijn verfkleding aan en het blik met verf open. Ik staarde naar de verf. Dit was niet de kleur die we hadden uitgekozen. Dit was een soort baby blauw. Dit was echt veel lichter en pastellerig dan de kleur die we wilden. Ik hou niet van pastellerig. Ik hou van duidelijke kleuren.

Ik dacht aan de medewerkster van de Praxis en waarom ze had gevloekt. Had ze de verkeerde kleur in de verfmengmachine ingevoerd? Had ze daarom gevloekt? Maar waarom had ze daar dan niks over gezegd?

Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Want terug naar de Praxis wilden we absoluut niet. En dus besloten we dat het zo goed was, omdat we al een week in verbouwingspuinhopen zitten en de kamer van Zef gewoon snel af moet. Dus smeerde ik de baby blauwe verf op de muur en fantaseerde over hoe we volgend jaar, voor zijn tweede verjaardag, zijn kamer gaan re-organiseren. Een traditie in wording.

Advertenties

2 thoughts on “Praxis teleurstelling”

  1. Wij hadden zo’n grote fotoposter op 1 muur van Merlijn’s kamertje. Een prachtige zonsondergang op een tropisch strand. Het gaf zo’n fijne sfeer dat ik het liefst op zijn kamer was šŸ™‚
    Nu heeft meneer een drie-kleuren-muur, dat wou hij graag, en als hij vraagt draaien wij šŸ™‚

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s