APK oké

Vandaag weer bij Dr. B. geweest voor de uitslag mijn halfjaarlijkse controle en jaarlijkse mammografie en echo. Blijft toch altijd een stressvolle aangelegenheid, hoewel ik niet meer een hele dag vrij moet nemen om bij te komen. Maar toch. Buikkrampen zijn ruim aanwezig. En bij alle afspraken die ik maakte voor na deze ochtend dacht ik toch “Gaat door, tenzij de uitslag niet goed blijkt te zijn.” Die mits of maar zal denk ik altijd een beetje blijven.

Gelukkig zag het er allemaal goed uit. En aangezien ik nu vijf jaar schoon ben, hoef ik pas over een jaar terug te komen voor controle en mammografie en de hele mikmak.

Nu maar eens gaan nadenken over hoe en waar en wanneer ik mijn 5 jaar kankervrij-feestje wil gaan geven! Want het leven moet gevierd, da’s zeker!

Advertenties

Bijna

Zef is nu bijna 16 maanden en zit in de Bijna-fase. Hij loopt bijna (kruipen gaat vooralsnog namelijk veel sneller), kan bijna helemaal zelf een boterham naar binnen werken en praat bijna.

Zijn eerste woord- nou ja, kun je het een woord noemen?, meer een klank- is Us. En Us betekent: Mus. En Mus, dat is onze poes. ’s Ochtends als je hem uit zijn bedje haalt, dan is het eerste wat hij zegt: Us en dan wijst hij naar beneden. En jawel, dan komt meestal onze Mus aangesjokt om hem te begroeten. “Us, us, us!” zegt Zef dan enthousiast. En dat gaat dan de hele dag door. Wijzen en Us roepen, alsof hij haar voor het eerst ziet. Het blijft natuurlijk ook best raar, zo’n harig wezen dat in je huis leeft.

Verder worden “Ja” en “Die” veel gebruikt door Zef en natuurlijk “Nee nee nee nee nee”  waarbij hij zijn hoofd hevig heen en weer schudt om dit kracht bij te zetten.

Lopen gaat nog niet los, maar hij vindt het wel steeds leuker om aan de hand te stappen. Zeker sinds we afgelopen vrijdag nieuwe sandaaltjes voor hem hebben gekocht. Trots laat hij ze zien en stapt hij er op rond. Zou hij net zo’n schoenenfetisj als zijn moeder hebben?

Als ik zo naar Zef kijk en luister, denk ik: toch gek dat je je niet meer kunt herinneren dat je niet kon praten of lopen. Aangezien het zo’n intensieve bezigheid is, al dat oefenen met (letterlijk) vallen en opstaan. Maar misschien is het maar beter ook. Want frustrerend is het ook. Zowel voor hem als voor ons, als hij niet kan zeggen of doen wat hij wil.

Ik verheug me op de dag dat we elkaar (nog) beter begrijpen. Maar tot die tijd is dat oefenen eigenlijk ook wel heel knus.  oefenen met lopen!lopen lopen lopen