These boots are made for walking

Gisteravond besloot ik, hoewel moe en verkouden, toch naar Literanita, de fijne literaire avond in de Nieuwe Anita, te gaan. Aangezien de Nieuwe Anita helemaal aan de andere kant van de stad is, leek mij het handig om met de tram te gaan. Zo laat wilde ik het ook niet maken, dus vol goede moed liep ik naar de tramhalte. Bijna aangekomen, zag ik net de tram wegrijden. Nu ja, geeft niet, dacht ik, er komt zo wel een nieuwe. Maar terwijl ik op de tram wachtte, bedacht ik me, dat de deur om 20.45 uur dicht zou gaan en begreep ik dat het krap zou gaan worden.

De volgende tram kwam eindelijk en het was druk. Elke halte stapten veel mensen in en uit, en ondertussen was het al bijna 20.45 uur en ik was er nog niet. Bij de juiste halte aangekomen, liep ik snel als ik kon naar de Nieuwe Anita, om er achter te komen dat ik inderdaad te laat was en ik dus voor een dichte deur stond. Door het raam kon ik zien dat het behoorlijk vol zat en de eerste schrijver van de avond al begonnen was met voordragen. Ik smste Merel, een van de organisatoren van de Literanita, of ik tot de pauze moest wachten of dat ik na deze eerste voordrager binnen mocht. Ze smste terug dat het laatste gelukkig het geval was. En zo stond ik buiten, me afvragend of ik ergens een biertje moest gaan drinken, of gewoon moest wachten. Ondertussen kwam er een man op een scooter die ook naar binnen wilde. “Oh, het is dicht.” zei hij. “Wat zijn ze aan het doen? Open podium of zo?” Ik vertelde wat er die avond gaande was. Hij keek er niet heel geinteresseerd bij. “Ze zeiden tegen me, je moet op donderdag komen, dan is de leukste avond.” Wie ‘ze’ waren, werd niet duidelijk, maar het was wel duidelijk dat hij het niet met ‘ze’ eens was. “Nou, ik kom wel weer een andere keer” en hij vertrok weer op zijn scooter.

Gelukkig was het kwartier snel om en mocht ik naar binnen. Ik werd hartelijk ontvangen door vrienden en bekenden en er bleek een plek over te zijn helemaal vooraan. Zo volgde ik de rest van de avond op de eerste rang. Er waren gedichten, fragmenten uit romans en tips uit zefhulpboeken voor op de werkvloer. Al met al, een fijne avond vol diverse literatuur. Helaas bleek de eerste voordrager het leukst geweest te zijn, volgens velen, maar die had ik dus net gemist.

Na de optredens dronken we een biertje. En nog een. Ik hield de tijd in de gaten omdat ik de laatste tram moest halen, maar toen me nog een biertje aangeboden werd, dacht ik ‘Ach, kan best nog. Ik hoef morgen niet vroeg op en ik ben er nu toch.’

Enigszins wankel op de benen, liep ik weer richting de tramhalte, om al van verre de laatste tram net weg te zien rijden…Shit……Wat te doen. Ik liep door naar de halte en inderdaad, het was de laatste. Dan maar naar het Centraal Station. Dan zou ik daar wel zien wat mijn opties waren. Dus de eerst volgende bus die op de Rozengracht langs kwam en richting het station ging, pakte ik. Hij ging heel snel en binnen een mum van tijd was ik op het CS. Maar wat nu? Bovendien moest ik ontzettend nodig plassen.

Ik liep naar de bussen en daar bleek ook de laatste bus net weg te zijn. Ik had nog nooit de nachtbus naar ons huis genomen, maar wist wel dat die er was. Maar ik kon nergens de halte vinden. Op het nachtnet kaartje stond wel het busnummer, maar niet waar die dan stopte. Ik dacht, ik loop gewoon richting huis en dan zie ik wel een halte verschijnen. Ja, zo laat op de avond en enigszins aangeschoten, denk je dat dat goeie ideeën zijn.

Maar first things first. Dus stapte ik de eerste de beste vage kroeg op de Zeedijk binnen om gebruik te maken van de sanitaire voorzieningen. Aan de bar zat één man, die duidelijk de barkeepster probeerde te versieren. Opgelucht en een plas en 50 cent lichter, liep ik verder richting bushaltes aan de Prins Hendrikkade. Ondertussen kwam ik op het luminieuze idee, dat ik natuurlijk ook een taxi zou kunnen nemen. Dus al lopend probeerde ik er eentje aan te houden, maar dit lukte geenszins. En hoe verder ik liep, hoe onwaarschijnlijk het leek dat er een taxi voor me zou stoppen. Bovendien had ik nu een halte gevonden waar de nachtbus op werd aangegeven, en die zou pas over een half uur komen. Daar wilde ik niet op wachten. Dus het enige wat er op zat, was om verder naar huis te lopen.

Ik versnelde mijn pas en wandelde door bladeren en plassen, kwam langs feestende studenten en mannetjes die om onduidelijke redenen met deuren aan het zeulen waren. Al lopend, prees ik mijzelf gelukkig om de volgende redenen: 1) het regende niet. 2) ik had laarzen aan waar ik goed op kon lopen 3) ik was in de gelegenheid om te lopen 4)ik had geen haast. En zo kwam ik uiteindelijk, na ruim drie kwartier flink doorlopen, compleet afgepeigerd,  toch weer met een volle blaas en veel later dan gepland thuis. Ik was van plan geweest om de volgende dag te gaan sporten, maar besloot dat ik wel genoeg aan sportieve activiteiten had gedaan voor de komende tijd. Volgende keer gewoon weer met de fiets.

Advertenties

Work in progress

En zo zijn we ruim een maand verder, waarin weer ontzettend veel gebeurd is. En neem ik me voor de triljoenste keer voor meer te schrijven hier. Maar ja, beloven is een ding…Ik wijt het aan facebook dat ik hier zo weinig schrijf. Sinds ik daar actief ben (december vorig jaar) stop ik de schaarse vrije tijd die ik heb daarin. Jammer eigenlijk, want langere stukken schrijven vind ik veel leuker en de reacties op mijn blog waardeer ik ook meer!

Wat ik dan allemaal op facebook zet? Ach ja, dat sommige mensen hamsters niet van cavia’s kunnen onderscheiden (daar kwam ik van het weekend achter in Artis) en dat ik even inviel bij mijn oude werkgever en daar een vakantiekaart van mezelf vond, van drie jaar geleden!? Dat soort dingen. En leuke en interessante links, zoals deze over groente verbouwen voor je raam . Of deze, waarop heel erg mooie, bijzondere en inspirerende foto’s te zien zijn.

Maar wat echt belangrijk is, dat staat er niet altijd op. Namelijk dat Zef ondertussen al behoorlijk veel woorden kan, zoals kaas, woef, auw, bah, boven, die, en kijkeenss. Naast natuurlijk mama en sinds kort ook papa (hoewel hij dat uitspreekt als baba). En dat ik dus weg ben bij mijn werk, op een heel erg stomme manier die heel kinderachtig was. Maar ja, leeftijd heeft niks met volwassenheid te maken, heb ik weer eens geleerd. Of nou ja, dat wist ik eigenlijk al, maar het werd weer bevestigd.

Maar, ik ga wel allemaal leuke nieuwe dingen doen! Wat, dat kan ik nog niet precies vertellen, maar ik ben druk bezig met plannen, dus er wordt aan gewerkt. Ja, ik weet het spannend te houden.

En vooral goed nieuws, is dat de eerste lange documentaire van mijn lief voor het IDFA geselecteerd is! Heel cool en heel spannend, aangezien de docu ook een beetje over mij gaat, want het onderwerp is het ongeluk dat Michiel kreeg toen ik net zwanger was. De film heet Omars Schuld en draait dus op het IDFA. Wanneer precies, dat is nog niet bekend, maar ik zou zeggen: ga ‘m zien! En als dat niet lukt: hij komt waarschijnlijk in januari op tv, bij NCRV dokument.

Zo. Nu weer even mijn facebook checken. Maar ik ben snel weer hier terug! Dat beloof ik!