Music is my first love

Bij de eerste tonen van een country, rock of electronummer veert Zef op en schudt zijn kleine hoofdje heen en weer, terwijl zijn armen door de lucht zwaaien en zijn beentjes op de grond stampen. Muziek, daar wordt hij blij van. En ik ook.

Maar muziekles, met ouderwetse kinderliedjes en zang en dans spelletjes, lijken niet aan hem besteedt. Vandaag naar de tweede serie muzieklessen voor peuters en Zef wilde, net zoals de vorige keren, niet mee doen met de rest. Als er in een kring gedanst moest worden, dan bleef hij stug zitten. Als er met sambaballen geschud moest worden, dan gooide hij ze op de grond. Alleen de CD’s in de kasten trokken zijn aandacht en hij pakte er op een gegeven moment eentje uit, alsof hij wilde zeggen: ‘Mam, zet deze maar op, want die kinderachtige liedjes hoeven van mij niet zo.’

Ach ja. Toch neem ik hem de komende weken weer mee naar muziekles. Omdat ik vind dat het goed voor hem is. En voor mij, om al die kinderliedjes weer eens te leren. En dan dansen we thuis lekker verder op Dolly Parton, Bruce Springsteen of Hot Chip.

Advertenties

Linkse hobbies

Sinds twee maanden werk ik bij één van mooiste, oudste en kleinste theaters van Amsterdam: de Roode Bioscoop. Klein van formaat, maar groot in ambitie! Vroeger was het een socialistische bioscoop (vandaar de naam- het is dus geen sexbioscoop, wat veel mensen denken…dat was The Movies – overigens om de hoek van de Roode Bioscoop), nu is het een theater voor kleinschalige muziek, theater en literaire voorstellingen. Hoe dan ook,  een zeer inspirerende en fijne (werk)plek waar altijd wat interessants gebeurt.

Zoals de komende maand, de nieuwe voorstelling van Theatergroep Flint-  sinds jaar en dag de vaste bespeler van de Roode Bioscoop: Klaarlichte Nacht, gebaseerd op het werk van de Vlaamse dichter Herman de Coninck (1944 -1997).

“De titel ‘Klaarlichte Nacht’ heeft van doen met de wijze waarop de toegankelijke poëzie van Herman de Coninck tot stand kwam: ’s nachts in zijn werkkamer, naar muziek luisterend en bier of whiskey drinkend. Buiten heerst stilte en duisternis.

De voorstelling volgt het verloop van de Coninck’s leven, samengebald in een imaginaire pikzwarte nacht, die geleidelijk overgaat in een glorieuze klaarlichte ochtend.

De samenwerking met Ernst Reijseger en Wolfert Brederode, twee muzikanten van wereldformaat, laat het werk van de Coninck in al zijn schoonheid schitteren.”

Zie hier voor de data en hoe te reserveren.

Dus wat belet u? Komt allen naar dit prachtig mooie theater om deze bijzondere voorstelling te zien! En niet alleen omdat ik er werk. Gewoon, omdat u uzelf dit gunt, zo aan het begin van het nieuwe jaar. En u zich niet schaamt voor uw linkse interesses en hobbies. Zegt ’t voort!

Feedback

Bijzonder om van zo veel mensen, uit zo veel verschillende fases uit mijn leven en ook volslagen onbekenden, reacties te krijgen op de uitzending van de documentaire OMARS SCHULD. Het is dan ook niet zomaar een documentaire. In eerste instantie voor mij en Michiel, maar ook voor mensen om ons heen en heel veel anderen.
Zie ook het stuk van Hans Beerekamp, de nestor aller filmrecensenten!, gisteren in het NRC handelsblad:

Voor wie nog geen gelegenheid heeft gehad om OMARS SCHULD te bekijken: dat kan nog via uitzending gemist en Hollanddoc.