Zand filosofie

’s Ochtends met Zef bij de zandbak in de buurt. Schepjes en vormpjes mee en graven maar.

Terwijl Zef een zandtaartje voor me bakt, verbaas ik me erover dat we altijd weer andere mensen tegen komen op dezelfde plek.
Elke keer weer zijn er andere kinderen met andere ouders bij de zandbak aanwezig.
Elke keer weer kijken wij (de ouders) elkaar beleefd doch vriendelijk aan, terwijl we elkaars kinderen observeren.
En wordt standaard ‘hoe oud is jouw kind’-gesprek gevoerd. En zeg je elkaar weer gedag op het moment dat er een echt gesprek dreigt plaats te vinden, omdat onze bloedjes van kinderen honger hebben/moe zijn/elkaar geslagen hebben (doorhalen wat niet van toepassing is). Zo begin je elke keer weer opnieuw aan het zandbakavontuur.