Bettie en The Beavers

We waren 16 en hadden een bandje dat slechts twee keer per jaar bij elkaar kwam: op Koninginnedag en 5 mei. We repeteerden bij de drummer thuis en op Koninginnedag stonden we op de brug voor het huis van de drummer. Onze versterkers mochten we bij de coffeeshop die op de begane grond zat, inpluggen. Ik speelde gitaar en had lang krullend haar dat voor mijn ogen hing, terwijl ik verlegen naar de grond keek. Men noemde mij ook wel Slash. Dat vond ik niet zo leuk, als meisje zijnde, maar ergens ook wel weer een compliment. We hadden elk jaar wel weer een nieuwe naam voor onze band en dit jaar was de keus gevallen op The Unbearable Bouncing Beavers. Er zat een klein beertje in de base drum ter illustratie.

Op die 5e mei speelden we ergens in de buurt van het Vondelpark. Mensen slenterden verveeld langs, toen er opeens een man met lang zwart haar en een baard bleef staan en instemmend knikte terwijl we onze covers erdoorheen ragden. Na een paar nummers sprak hij ons aan. Hij vond ons leuk en de bandnaam ook, mede omdat hij bevers op zijn t-shirt had staan. Hij speelde ook in een bandje. Als bassist. Misschien kenden we ze wel? Ze werden namelijk steeds vaker op de radio gedraaid. Bettie Serveert was hun naam. En hij vroeg ons of we een keer in hun voorprogramma wilden spelen. We kenden de band niet, maar vonden het een goed plan. Hij gaf ons zijn telefoonnummer.

En zo gebeurde het dat we enkele weken later in de bandbus van Bettie Serveert zaten, op weg naar Arnhem om daar in de Willemeen te gaan spelen. We hadden geen enkel eigen liedje, dus schreven we onderweg nog snel een nummer dat uit twee akkoorden bestond. Want het moest wel makkelijk te onthouden zijn.

Na een bak bami en biertjes in de kleedkamer samen met de Betties, betraden we later die avond, stijf van de zenuwen, het podium en al na het eerste nummer begon de zaal te joelen. Dit was niet waar ze voor gekomen waren. ‘Wat een kutmuziek!” schreeuwde iemand uit het publiek. Ik keek nog meer dan anders naar de grond terwijl ik speelde en was blij toen het eindelijk afgelopen was. De Betties staken ons een hart onder de riem en zeiden dat het hartstikke goed was gegaan. Met een biertje in ons hand, keken we vervolgens vol ontzag naar het optreden van Bettie Serveert. We voelden ons heel stoer en heel erg rock ’n roll. We werden die nacht keurig met de bandbus weer thuis gebracht door de lieve leden van Bettie.

Afgelopen zaterdag stond ik in Paradiso bij het 20-jarig verjaardagsfeestje van Bettie Serveert, waar ze integraal hun eerste album Palomine speelden. Het voorprogramma hadden we gemist maar het bleken hele jonge jongens te zijn geweest. Zo rond de 15, 16 jaar oud.

Advertenties

2 thoughts on “Bettie en The Beavers”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s