Vol verwachting klopt ons hart.

Ook al zijn mijn beide ouders niet Nederlands en hebben ze als kind zelf geen Sinterklaas gevierd, toen ik klein was, vonden ze het belangrijk om mij wél met dit Nederlandse volksfeest groot te brengen.

En zo zette ik als Sinterklaas in het land was mijn schoen bij de kachel met een tekening en een wortel voor het paard en zong vervolgens hartstochtelijk enkele liedjes voor de goedheiligman.

Mijn kamer was op zolder en midden in mijn kamer zat een gigantische schoorsteen.  Daar moest Zwarte Piet dus doorheen om de pakjes in mijn schoen te doen. Berespannend vond ik het. De halve nacht lag ik wakker om te luisteren of ik wat hoorde en als ik dan iets hoorde, kroop ik  trillend en  zo ver ik kon onder de dekens.

’s Ochtends rende ik de twee trappen naar beneden om snel in mijn schoen te kijken en ja hoor, er lag een pakje. En ook het paard had braaf van de wortel gegeten.

Dan was er natuurlijk elk jaar de intocht. Die praktisch bij ons voor de deur langs kwam. Ik zal een jaar of drie zijn geweest, ongeveer zo oud als mijn Zef nu is, toen ik met mijn vader bij de intocht stond. Dit was de jaren 70 en toen was de intocht meer een soort carnavalsoptocht, als ik er aan terug denk. Veel rare outfits  en vreemde poppen die meeliepen. Dat jaar liepen er ook mensen in grote poppenpakken mee. Waarom? Geen idee, maar men dacht dat kinderen dat leuk vonden, blijkbaar.

In mijn herinnering waren die poppen minstens drie meter hoog met hele gemene gezichten. Waarschijnlijk waren ze hooguit twee meter groot. Hoe dan ook, ik vond ze dood- en doodeng. Ik schijn mijn vaders hand te hebben gepakt en de volgende legendarische woorden te hebben uitgesproken: “Klaar, papa, klaar!”

Toen ik niet meer in Sinterklaas geloofde, kwamen al mijn tekeningen tevoorschijn die ik door de jaren voor de Sint had gemaakt (m’n moeder is archivaris – dan krijg je dat) en vertelde mijn vader dat hij altijd aan de wortels van het paard had zitten knauwen voor het naar bed gaan. Een ontroerend beeld. Een man in zijn pyjama die in de keuken aan een dikke winterpeen zit de knauwen, zodat zijn dochter denkt dat het paard van de Sint is langs geweest.

Dit jaar maakt Zef voor het eerst echt bewust het Sinterklaasfeest mee. Hij kijkt met grote ogen naar het Sinterklaasjournaal en noemt Zwarte Pieten  “gekke poppetjes”.  Ik vind het ontzettend leuk om nu met mijn eigen kind dit Hollandse volksfeest te vieren. Sommige ouders zeggen: “Als je Sinterklaas viert, dan lieg je tegen je kind” of “Het is discriminatie, met die Zwarte Pieten” Ik ben het daar allemaal niet mee eens. Het is een mooi, oud, echt Hollandsch gebeuren, waar iedereen: jong, oud, arm, rijk, blank, beige, donker, links en rechts aan me kan doen. Zie hoe mijn ouders het als niet-Nederlanders hebben opgepikt en aan mij hebben overgedragen. Ik verheug me nu al op de vele tekeningen en wortels.

Dit weekend logeert Zef bij zijn tante, oom, neefjes en nichtjes in Dordrecht waar hij vandaag samen met hen naar de DE Sinterklaasintocht zal gaan kijken. We denken dat het drie kanten op kan gaan. Of hij vindt het fantastisch. Of doodeng en zegt ook iets van: “Klaar! Klaar!” Of, de derde optie, hij roept: “Die poppetjes hebben gekke pakjes aan!” Maar spannend is het sowieso. Ik ga zo maar eens voor de televisie zitten en kijken of ik mijn zoon zie.