Moederhart

Vanochtend wilde Zef me wel een kus geven maar geen knuffel. Want hij vond me “niet lief”. Ik vroeg hem waarom dat was, maar hij kon geen antwoord hier op geven en ging mokkend in een hoekje staan.

Ik probeerde hier zo neutraal mogelijk op te reageren en zei dat dat niet erg was maar dat ik het wel heel jammer vond. Maar van binnen dacht ik: “Oh nee, mijn kleine jongen is nu al jaloers op de baby in mijn buik! Hoe zal het gaan als die kleine geboren is?”

Kleine jongens worden groot. Ik weet het. En daar zal dan ook wel bij horen dat ze hun mama soms niet lief vinden. Zeker niet als deze mama een gigantische buik heeft waardoor ze van alles niet meer kan (rennen, bukken, optillen etc). En dan is straks de baby geboren en heeft hij ook nog een concurrent.En hoe zal dat gaan? Hij vindt het nu soms al lastig als hij niet bij me op schoot kan zitten omdat die grote buik in de weg zit.

Mijn moederhart heeft het zwaar de laatste tijd.

Als ik ‘m vanmiddag bij de creche ophaal, zal ik hem maar trakteren op een ijsje en kijken of zijn liefde voor mij nog te koop is. Vast niet pedagogisch verantwoord, maar je moet toch wat, als hoogzwangere afgewezen moeder.

 

Advertenties