Stel

Eigenlijk is het maar weinig dat ik vraag. Iets kleins. Iets minimaals. Iets dat zo makkelijk en simpel in te voeren is en voor zo veel compassie, wederzijds begrip en empathie zal zorgen. Een onrecht dat feitelijk zo gemakkelijk op te lossen is, dat je zult zeggen: waarom hebben we daar niet eerder aan gedacht?

Goed. Dit is mijn voorstel: één dag per jaar moeten alle mannen ‘s ochtends verplicht hun hoofd tien keer tegen de muur aan bonken. Vervolgens moeten ze een kilo gedroogde pruimen eten en daarna zetten ze een bril op waardoor ze enorm wazig zien.
Ondertussen moeten ze natuurlijk wel gewoon hun dagelijkse werkzaamheden blijven uitvoeren. Verder moeten ze op deze dag elk uur twee keer naar de wc (elk heel en elk half uur), ongeacht wat er op dat moment gaande is.

Let op, dit is het belangrijkste: tijdens al deze dingen mogen ze niet zeuren, moeten ze gewoon doorgaan en vooral niet rekenen op enig begrip van hun collega’s, partners en in het bijzonder van vrouwen. Want hoofdpijn zullen ze hebben, en vast ook buikpijn en ongemak en een troebele blik. En dat is niet fijn. Maar dan moeten ze er maar aan denken dat ze dit maar één dag per jaar meemaken. En dat vrouwen ELKE maand ongesteld zijn. Ik zeg het nog maar eens een keer: ELKE maand.

Het schijnt dat je, als je ongesteld bent, maar op 80% van je energieniveau zit. En die mannen zijn toch wel wat gewend, qua uithoudingsvermogen en afzien? Het zijn toch MANNEN? Nou dan. Dat kunnen ze makkelijk. Het is maar een dag. Kom op zeg.

U denkt misschien: waar moeten we deze ene onproductieve dag van betalen? Gaat dat de samenleving niet te veel geld kosten? Want dat is natuurlijk wel het geval, want denk je nou echt dat de mannen op die dag nog iets zinnigs met hun tijd gaan doen. Precies. Dat dacht ik ook.

Het antwoord is heel simpel. Aangezien mannen standaard meer verdienen dan vrouwen, wordt deze dag betaald uit het beetje (of heel veel meer) extra dat er op hun salarisstrook staat. Je moet het niet zien als betalen. Het is meer een donatie. Voor het goede doel.

Oh ja, dat zullen de mannen dan vast wel een lichtpuntje vinden: ze mogen op die dag dan wél zo veel chips eten als ze zelf willen. Aan het eind van de dag dan. Als beloning. Dat is dan alvast een fijn vooruitzicht, niet? Nou, volgens mij is het haalbaar. Wanneer zullen we beginnen?

 

 

Advertenties

De wetten van het water

Onbeschreven en leeg. Het gladde oppervlak is roerloos.
Mijn pen is de vleugel van een zwaan, die rimpels in het water maakt.

Ik ben de zwaan – ik ben Swaan.
Die door het water glijdt.
Regels in het water.
Mijn pen in het water.
Druppels inkt op het blad.

Verraderlijk is de blauwe bovenkant.
Kalm lijkt het aan de oppervlakte, maar daaronder bruist,
borrelt, sputtert en kolkt het.

De wind is mij goed gezind en blaast mij waar ik heen wil gaan.
Rimpels worden deiningen en deiningen worden golven.
Dichtbij en tot ver aan de randen.
Mijn vleugels schrijven regel na regel na regel. Het water en ik zijn één.
Ook al verlies ik de controle, het water wijst me de weg.

Twee kleine vogeltjes.
Ze volgen me, overal waar ik ga, zijn zij ook.
Ze zijn me lief. Ze zijn m’n leven.
Als ik naar de overkant zwem, springen ze op mijn rug en varen met me mee.

Ik wil alleen zijn met de golven.
Me mee laten voeren door de stroming naar onbekende oorden.
Alle tijd hebben om kopje onder te gaan, omhoog te duiken en kijken waar ik uitkom.

Het water is geduldig.
Als de kleintjes groot zijn, kunnen ze zelf leren zwemmen.
Eén vleugel tegelijk.
Maar eerst moet de moeder de golven leren bedwingen.

Druppel voor druppel.
Woord voor woord.