Boef

“Dag boef, zeg je me geen gedag meer!”
De acteur van middelbare leeftijd met lang grijs haar en een bril houdt me staande en geeft me een zoen op mijn wang, terwijl ik naar de uitgang van het café loop samen met vriendin S.
Met een verbaasde glimlach kijk ik hem aan. Ik ken hem als acteur, maar toch echt niet persoonlijk.
Hij geeft me nogmaals een dikke zoen en een omhelzing en zegt “He boefje van me” en kijkt me doordringend aan.

Probeert hij me te versieren? Wat wil hij van me? Ik glimlach vriendelijk en probeer door te lopen, maar hij houdt me stevig vast.
Dan kijkt hij verbaasd en zegt: “Maar je bent het helemaal niet! Jij bent niet Ellen! Ik ken Ellen ten Damme heel goed namelijk. Maar dat ben je niet.
Want Ellen heeft nooit zoveel make up op en jij hebt je lipjes gestift en zo. Nou ja zeg! Hoe heet je?”

“Swaan” zeg ik.

“Sjaan?”

“Nee, Swaan.”

“Wat geweldig, Swaan!” en hij balt zijn vuisten en doet een vreugde sprong.

“Dag Swaan! Tot ziens!”

“Dag!” roep ik, terwijl ik snel met vriendin S. al gniffelend naar de uitgang loop.

 

 

 

 

De Sinterklaas commissie

We zijn verhuisd en in ons nieuwe pand wordt traditie getrouw Sinterklaas gevierd met de kinderen die hier wonen. Met een echte Sinterklaas (het hoofd van de bewonersvereniging) die op een bootje aan komt varen, met Pieten (de nichtjes van de buurvrouw) en al. En daarna Sinterklaas die uit het grote boek voorleest en cadeautjes aan de kinderen geeft. Super leuk natuurlijk en toen er om hulp werd gevraagd bij de voorbereidingen, gaf ik me meteen op. Als nieuwe bewoner en moeder van twee “gelovige” kinderen.

Zo kwam het dat we op een zondagavond met de Sint commissie – allemaal moeders!- samen kwamen om het een en ander te bespreken. En natuurlijk kwam ook het Zwarte Pieten vraagstuk aan de orde. Eén van de moeders vertelde dat er vorig jaar gekleurde Pieten waren geweest. Paars en geel. We waren het erover eens dat dat dit jaar ook maar weer moest gebeuren. Het dochtertje van de buurvrouw had tegen haar gezegd: “Kijk mama, die Zwarte Piet is geschminkt!”

Nadat we de planning door genomen hadden, gingen we naar de kelder om te kijken of alles compleet was: hing de tabberd er nog, waren de Pieten pakken compleet en waar was de staf van de Sint? In een doos kwamen we ook de schmink tegen. En wat stond er op het doosje: Let op, de zwarte schmink is op! Dus geen bewust gekozen gekleurde Pieten vorig jaar, maar pragmatische Pieten.

Misschien moeten ze die dit jaar maar eens bij het Sinterklaasjournaal introduceren: Pragmatische Piet. Lost vast een hoop problemen en gedoe op. Vooral bij de felle voorstanders van de ZWARTE Piet.

Tijd

Laat ik weer eens wat leven blazen in deze blog van mij. Toch sinds 5.30u wakker door de wintertijd, waar mijn dochter van twee lak aan heeft. Zij wil spelen en eten en springen en knuffelen. Levenslust kun je haar niet ontzeggen. Nu mezelf nog wat lust geven.

Tijd heb ik nu wel. Tijd om te schrijven en laat ik die tijd eens nuttig besteden, in plaats van op facebook doorbrengen (waar ik dan weel weer dit berichtje plaats, dat dan weer wel).

Overigens wordt het schrijven van dit berichtje onderbroken door het gegil van een klein meisje dat chocopasta op haar blote buik aan het smeren is. Levenslust inderdaad! Voor mij nog wat koffie en het goede gevoel dat ik wat nuttigs met mijn tijd heb gedaan. I’m back!