Spruitjes afgieten

De lange dunne man met zwarte krulletjes en pretogen zat bij mijn ouders aan de keukentafel een sjekkie te roken terwijl hij luisterde naar mijn vader die met wilde gebaren een verhaal aan het vertellen was. Ik had geen idee waar het verhaal over ging – het woord “Idiots” kwam nogal vaak voorbij – maar af en toe gaf de lange man me een knipoog en keek hij naar de tekening die ik aan het maken was, van een boom waarin huizen groeiden. Opeens stond de man op en zei: “Hold that thought. Even de spruitjes afgieten”

Ik keek op van mijn tekening. Was het al etenstijd dan? Aten we spruitjes? Dat kon ik me niet voorstellen want mijn vader kookte altijd en hij hield niet van spruitjes. Net als ik.

De man sjokte naar de wc, die feitelijk middenin de keuken stond, en deed een (zo te horen) lange plas. Ah, dat was dus de spruitjes afgieten. Ik ging weer verder met het inkleuren van de huizen.

Dag Peter Pontiac. May you rest in peace. Nu kun je spruitjes afgieten wherever you may be.

Advertenties

Niet thuis

Bij een nieuw huis neem je wel jezelf mee. Dat was ik even vergeten. Ik had zo gehoopt dat tijdens het verhuizen mijn oude gewoontes en vooral die angsten die me in de weg zaten gewoon niet door hadden gekregen dat ik was verplaatst. Het verhuisbericht niet hadden gekregen. En nu op weg waren gegaan om iemand anders lastig te vallen. Misschien moet ik doen of ik niet thuis ben? Dat helpt toch ook met deurwaarders en verkopers?

Wat ik vooral jammer vind, is dat die vervelende maar al te bekende situaties nu ook het nieuwe huis in geslopen zijn. Ik had het zo graag schoon en fris willen houden. Onbezoedeld.

 

Angst

Het zit in een klein hoekje en wacht tot alles goed gaat.

Intermezzo: ik haat de opmerking “Alles goed?” Hoe kan ALLES nou goed gaan? En wat moet je er op antwoorden? Meestal zeg ik maar: ja hoor, het meeste wel. En met jou? Ook ALLES goed? Einde intermezzo.

En dan slaat het toe. Uit het niets. Bam! Wat is dit? Zat het er al? Volgens mij niet. Wat moet ik ermee? Is er reden tot paniek? Natuurlijk is het weekend en kan er geen dokter gebeld worden en geen afspraak gemaakt.

Het werden een laaaange zaterdag en een laaaange zondag met twee kinderen die aandacht en vermaak wilden. En eindelijk eindelijk kon ik op maandag het ziekenhuis bellen voor een controle afspraak. Voor over 10 dagen. Dus moet ik nog al die dagen in spanning zitten. Hoe kom ik ze door? Zonder totaal in paniek te raken? De ergste scenario’s door mijn hoofd te laten gaan? Te denken aan toen, tien jaar geleden, ook in januari, toen The Shit Hit The Fan…
Hoewel weer aan het werk gaan wonderen deed en de angst een stuk minder werd terwijl ik notulen aan het uitwerken was.

Blijkbaar is dit mijn leven. Al bijna tien jaar. Ik vind het maar een raar leven.

Zonder gêne

Je weet dat je volwassen bent geworden, als je een scheet laat tijdens de yoga les en het je niet zo veel kan schelen wat mensen hier van vinden. De  yoga leraar zei: “Kan gebeuren. Zo weet je in ieder geval dat je lichaam zich helemaal aan het ontspannen is.” Yep. Ontspannen, volwassen en schaamteloos. Een jaar kan slechter beginnen.