Spruitjes afgieten

De lange dunne man met zwarte krulletjes en pretogen zat bij mijn ouders aan de keukentafel een sjekkie te roken terwijl hij luisterde naar mijn vader die met wilde gebaren een verhaal aan het vertellen was. Ik had geen idee waar het verhaal over ging – het woord “Idiots” kwam nogal vaak voorbij – maar af en toe gaf de lange man me een knipoog en keek hij naar de tekening die ik aan het maken was, van een boom waarin huizen groeiden. Opeens stond de man op en zei: “Hold that thought. Even de spruitjes afgieten”

Ik keek op van mijn tekening. Was het al etenstijd dan? Aten we spruitjes? Dat kon ik me niet voorstellen want mijn vader kookte altijd en hij hield niet van spruitjes. Net als ik.

De man sjokte naar de wc, die feitelijk middenin de keuken stond, en deed een (zo te horen) lange plas. Ah, dat was dus de spruitjes afgieten. Ik ging weer verder met het inkleuren van de huizen.

Dag Peter Pontiac. May you rest in peace. Nu kun je spruitjes afgieten wherever you may be.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s