Buiten spelen

Wij zijn geen gezin dat goed buiten kan spelen. Elke keer weer doen we een poging maar die eindigt altijd in gehuil van de kinderen en irritatie van onze kant. Zucht.

Zo proberen we Zef (over drie dagen 6 jaar oud!) al een jaar te leren fietsen, maar het schiet totaal niet op. Hij ziet er het nut simpelweg niet van in. Bovendien is hij bang om te vallen bij elk takje dat op de weg ligt en geeft hij heel snel op. Ook kwamen we erachter dat de fiets die hij voor zijn 4e (!!) verjaardag had gekregen echt alweer veel te klein was. Dus een nieuwe (2e hands) fiets op de kop getikt en vol goede moed deden we zo enthousiast mogelijk over het leren fietsen. Zef zag er naar uit om op zijn nieuwe fiets te rijden en vroeg dus de hele tijd: “Wanneer gaan we fietsen? Ik wil zo graag fie-ie-ietsen! Wanneer gaan we fietsen?”

Zondag aan het eind van ochtend was het eindelijk zo ver. Met June op haar driewieler en Zef op zijn fiets togen we naar buiten. Maar ja, het ging natuurlijk niet snel genoeg – want om te kunnen fietsen moet je oefenen – en na twee pogingen was meneer er wel weer klaar mee, ook al ging het best redelijk. Hij vertikte het om nog meer te oefenen. Daarna stapte hij van de fiets, verstapte zich en schoot er iets mis bij zijn knie. Waardoor hij huilend en strompelend weer naar huis wilde. June wilde steeds JUIST op de grote fiets van Zef maar viel er vanaf omdat deze veel te groot is voor haar. Dus uiteindelijk gingen we maar weer naar binnen met twee huilende kinderen. Zucht. Nee, buiten spelen en wij, het is geen goede combinatie.