DE TUIN

Het was weer een ochtend waarop Alice lang in bed bleef liggen. Het was toch vakantie?
Waarom zou ze dan überhaupt voor 9 uur haar bed uit komen? Ze hoefde niet naar school, haar ouders waren op reis en ze had nergens zin in. Nou dan!

Oma was al sinds vroeg in de moestuin bezig geweest met schoffelen en onkruid wieden en riep nu of Alice ook even mee kon helpen omdat Oma last van haar rug kreeg.

“Pff, nu al?” riep Alice terug. “Ik moet nog douchen.”
“Dat doe je dan straks maar” riep Oma Dora terug. “Ik heb je nu nodig liefje!”

Zuchtend en steunend trok Alice haar lievelings T-shirt (die witte met de kersen erop), haar tuinbroek en haar groene laarzen aan en sjokte richting moestuin. Nu ze toch op was gestaan, kon ze net zo goed haar record oefenen.

De zon scheen fel en brandde in haar gezicht. Met haar hand boven haar ogen zocht ze waar Oma was.

“Joe-hoe! Hier! Ik ben hie-ier!” hoorde ze van achter de bessenstruiken.
“Pak maar een mandje uit de schuur en pluk even wat tomaatjes, wil je lieverd?” hoorde ze vanuit de struiken.

“Ja oma, ik kom zo. Ik moet eerst nog m’n record verbreken!”

Ze haalde de stopwatch uit de zak van haar tuinbroek en ging met ingehouden adem, haar ogen dicht en haar rug tegen de deur van de schuur staan en telde af van 10 naar 0. Bij nul ademde ze uit en drukte op het knopje van de stopwatch in haar hand. De eerste vijf stappen kon ze met haar ogen dicht makkelijk zetten zonder ergens tegen aan te lopen. Maar dan werd het lastig. Er lag een steen vlak naast de ingang van de moestuin om het hekje goed dicht te houden tegen de konijnen, maar daar liep ze eigenlijk altijd tegenop als ze deze oefening deed.
Au, ja daar was de steen al. Ze deed één oog voorzichtig open en stapte naar rechts. Als ze tegen de steen aanliep, dan was ze dus te veel naar links afgebogen. Ze kneep haar beide ogen weer stevig dicht en zuchtte diep. Ze moest en zou haar record halen van drie minuten en 55 seconden. Rustig maar vast beraden liep ze verder terwijl ze goed probeerde te luisteren waar ze was. Als de schapen nog ver weg klonken dan was ze nog niet op de helft. Maar zodra de schapen goed te horen waren wist ze dat ze goed liep en ook op moest passen voor de wollige medebewoners van het eiland.

“Lukt het lieverd?” hoorde ze Oma vanachter de struiken roepen. “Ik heb wel zo de tomaatjes nodig.”

“Ja-haa, laat me nou” riep Alice geïrriteerd terug. Oma snapte niet dat ze elke dag moest oefenen. Alleen dan zou haar record op drie minuten en 55 seconden vol kunnen houden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s