De dame van de kringloopwinkel

Voorheen kwam ik zeker een keer per week bij deze kringloopwinkel langs.  Die met de wat mooiere spullen. Daarvoor had ik dan net mijn hart uitgestort bij mijn psych en was het vervolgens tijd voor wat ‘retail therapy’ bij dit fijne, kleine winkeltje. Algauw herkende een van de medewerksters me en we hadden grappige gesprekjes over hoe je krullerig haar (zij ook) het beste kon verzorgen, hoe het met haar ex ging, van welke muziek ze hield en alles wat er verder in haar opkwam. Ze bleek nogal een flapuit met ook nog eens een harde stem maar wel duidelijk met een groot hart. Ik ging er altijd weer blij vandaan met meestal een nieuwe schat die ik in de winkel had gevonden.

Nu was ik er al meer dan een jaar niet geweest, bij deze kringloop. Ik kwam niet meer in de buurt en als ik dat wel was had ik haast (kind 2 wegbrengen of kind 1 ophalen). Maar nu had ik opeens een paar extra uurtjes voor mezelf, zomaar op de vrijdagmiddag! Beide kinderen waren onder de pannen en ik was zowaar in de buurt van de winkel dus hoog tijd om weer eens langs te gaan.

De medewerkster was er zoals gewoonlijk en herkende me meteen en riep enthousiast: “Lang niet gezien zeg!” We kletsten wat over dit en dat en na een minuut of tien zei ze: “Mag ik je wat vragen?” Het bleek dat ze na twee en een half jaar daar gewerkt te hebben, nu weg bezuinigd werd. Van hogerhand. En of ik een, door haarzelf op een A4 met de hand getekende, lijst wilde tekenen zodat ze kon laten zien met hoeveel vaste klanten ze contact had. Natuurlijk wilde ik dat. Terwijl ik tekende viel haar collega haar bij met hoe belachelijk dit was en wat een puinhoop het bij het UWV is. De medewerkers bij deze kringloop zitten namelijk in een re-integratie project maar degene die hen hiermee zou moeten helpen bij het UWV had gezegd: “Ik werk hier al tien jaar en heb nog nooit iemand aan een echte baan kunnen helpen.” Tja.

Ondertussen rekende ik mijn gevonden vondsten (een bordje met een kreeft erop en een paars wollen rokje) af en kreeg ik ook nog korting van de medewerkster. “Weet je op wie jij lijkt?” riep ze ineens uit. “Die zangeres, die op een boot woont. Ellen ten Damme!” Ik glimlachte en zei: “Dat heb ik vaker gehoord. Niet vervelend om met haar vergeleken te worden.”

Ik wenste haar veel succes met de handtekeningenactie, maar heb er een hard hoofd in. Instanties, beslissingen van bovenaf. Ik vrees dat ze de volgende keer dat ik er kom, niet meer zal werken. Hopelijk brengt ze dan ergens anders wat zonneschijn.

Advertenties

One thought on “De dame van de kringloopwinkel”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s