Ellen

Het winkelcentrum was in de kerstsfeer en de middenstand had vlak voor kerst flink uitgepakt om het winkelende publiek te vermaken en te verleiden.
Ik moest die zaterdag gewoon boodschappen doen en was met June niets vermoedend op weg naar de viswinkel toen ze opeens uitriep: “De ijsman! Daar is de ijsman!” En jawel hoor, daar zat de Kerstman in vol ornaat op een bankje met een backdrop van besneeuwde bergen. Je kon met hem op de foto. Gratis. Van mij had het niet gehoeven maar June fluisterde in mijn oor: “Ik wil naar de Kerstman toe.” Ze zat natuurlijk nog in de Sinterklaas sfeer. En voordat ik het wist zat ik op het bankje met een hoed op m’n hoofd, June op schoot bij de IJ/Kerstman en werd er een foto gemaakt. We moesten even wachten voordat de foto klaar was.

Op dat moment kwam Ellen het winkelcentrum binnen gelopen. Ze kwam naast we staan en vroeg wat er gaande was. “Eh, je kunt met ‘m op de foto” zei ik lacherig. “Het is blijkbaar gratis.” “Echt?” riep Ellen verheugd. En terwijl June en ik wachten op de onze, kroop Ellen lachend en met een cowboykersthoed op, bij de Kerstman op schoot voor haar eigen foto. Toen we onze foto’s kregen, overwoog ik even om te zeggen dat men wel eens denkt dat ik haar ben.¬†

Maar ik vond het toch een beetje raar. Dus hield ik mijn mond en liep even later buiten met een foto van de Kerstman in mijn ene en een zingend blij meisje van 3 in mijn andere hand. Buiten zag in Ellen in een auto wegrijden met haar eigen naam erop.

Swaan en June met de kerstman dec 2015

Amsterdam

Gesprek  in de Albert Heijn To GO tussen twee kassamedewerkers, een jongen en een meisje van begin 20:

J:”Kinderen, daar ga ik pas over nadenken als ik 35 ben of zo”
M: “Echt? Als je zo oud bent?”
J: “Ik wil sowieso niet dat mijn kinderen in de stad opgroeien. Ik ken een paar mensen die uit Amsterdam komen en die zijn echt raar.”
M: “…”
J:”En ook niet in Heerlen. Verder vind ik alles prima.”

 

 

Bye bye Spaceboy

Ik was 18 en verliefd op de jongen van de Herenafdeling. Zelf werkte ik bij het ondergoed en de kinderkleding. Eindelijk was het ervan gekomen dat we een afspraak hadden. Of nou ja, ik ging bij hem en zijn huisgenoot eten. Er gebeurde niks, want de huisgenoot was er de hele avond bij, maar wel luisterden we de hele avond naar David Bowie. Ik kende alleen “Let’s Dance” dus daarom maakte de jongen waar ik verliefd op was een mixtape voor me, met zijn lievelingsliedjes van Bowie. Avonden lang heb ik het bandje grijs gedraaid.

Het werd helaas nooit wat tussen mij en die jongen, maar Bowie was wel een liefde die bleef hangen. Ik ontdekte telkens weer een andere persoonlijkheid van deze kameleon en was steeds weer blij verrast.

In 2003 trad Bowie op in de Ahoy. Het was op een of andere manier gelukt om kaartjes te krijgen en zo zag ik The Man Himself optreden. Wat me vooral is bijgebleven is de kracht die er van hem uitging. En zijn geweldig stoere bassiste. En dat ik steeds dacht: dat poppetje daar in de verte is David Fucking Bowie!

Dank voor je muziek, je kunst en je humor Mr. Bowie.

So bye bye love
Yeah bye bye love
Bye bye love
Yeah bye bye love
This chaos is killing me
(Hallo Spaceboy – David Bowie, 1995)

Hier is de clip en het liedje.