Zeven

Al zeven jaar ben ik de ‘moeder van’. Dat is best een mijlpaal.

Wat eens een klein wezentje was dat vooral sliep, poepte, huilde, krampjes had, is Zef nu een jongen van zeven die leest, schrijft (iets minder goed rekent…), fietst, zwemt, knutselt, grapjes maakt, zijn zusje kliert, zijn zusje knuffelt, ons gekt maakt, ons daarna lieve briefjes schrijft en gisteren zijn kinderfeestje had met zijn tien vriendinnen.

Hij was door het dolle heen en waar ik had verwacht dat we brandjes moesten blussen of moesten ingrijpen bij gekissebis, ging het feestje zeer gesmeerd (met dank aan tante en grote nicht die meehielpen). s Middags kwamen familie en vrienden ook nog langs. Het was een lange, maar mooie dag vol cadeaus en taart en lieve mensen. s Avonds ploften we uitgeput op de bank, nadat de kinderen eindelijk in bed lagen. We schonken een glas wijn in en proostten op die zoon van ons. Toen realiseerde ik me ineens dat ik Zef nauwelijks had gezien of gesproken die dag. De dag die geheel in het teken van hem stond. Van hulpeloos wezentje is hij nu al een onafhankelijke jongen geworden. Ik ben trots en een beetje verdrietig tegelijk.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s