Angst is een slechte raadgever

Deze wereld. En al die angst…Vooral voor de wereld waarin mijn kinderen groot gaan worden. Wat moeten we ermee? En waarom komt zo’n aanslag in Brussel harder bij me aan dan al die aanslagen in Turkije en de rest van de wereld die in brand staat? Ik kan me vandaag slecht concentreren. Daarnaast is het ook zo zoals een collega zei:
Nu voelen we een heel klein beetje de angst die mensen in Syrie elke dag ervaren. Daar voel ik me dan vervolgens weer schuldig over: dat ik daar niet bij stil heb gestaan. Naar het nieuws kan ik bijna niet meer kijken. Ik word er te verdrietig van. Vooral als er kinderen in beeld komen.

De enige remedie is denk ik gewoon doorgaan. Je niet laten kisten.En vooral niet in angst gaan leven maar juist er wat van maken. Dus: bloemetje gekocht, muziekje aangezet en denken aan de leuke dingen. Het is bijna lente, Zef is blij dat hij deze week zijn paasontbijt heeft op school en June verheugt zich op eieren zoeken. Een nieuwe lente en een nieuw geluid: laat ik eens proberen optimistisch en positief te zijn. Tegen mijn angstige natuur in. Wie weet helpt het in deze tijden. Zucht.

 

 

Uit de luiers

Wat ik de afgelopen zeven jaar als moeder heb geleerd: met kinderen weet je eigenlijk nooit wanneer iets de laatste keer is. Opeens willen ze niet meer de hele tijd aan je hand naar buiten lopen of doen ze de deur van de wc voor je neus op slot, waar je voorheen met de deur open kon communiceren. Zo gaat dat nou eenmaal. Maar omdat het vaak onverwachts komt, is het soms lastig voor de ouder omdat je geen afscheid hebt kunnen nemen van iets dat voorheen zo vanzelfsprekend was.

Zo is June sinds een week opeens geheel luierloos en hoewel dat natuurlijk geweldig is, moet ik ook wennen merk ik. Ze was al meer dan een jaar overdag zindelijk gelukkig, maar nu dus ook s nachts. De nachtluier ging uit en vervolgens geen enkel ongelukje! Ze was er zelf niet eens verbaasd over en vond het meer dan logisch. Over drie maanden wordt ze alweer vier, dus het komt zeker goed uit (om het maar niet te hebben over hoeveel geld we nu wel niet besparen! Zef was pas s nachts zindelijk toen hij zes was!? nog drie jaar luiers zijn ons dus bespaard gebleven!) maar het is ook het eind van een fase. Een fase van verzorgen, verschonen en ook van een bijzondere intimiteit. Nu begint het echte opvoeden geloof ik. Waarbij ik steeds een beetje minder nodig ben. En dat is goed. Want dat is wat opvoeden is natuurlijk: zorgen dat je kind op eigen benen kan staan. Slik. Ik kan dit. Ik kan dit. Dit kan ik. Echt, het is oké. Ik denk wel dat het tijd is voor een nieuwe kat in ons huis. Dan kan ik me uitleven op het opruimen van zijn/haar drolletjes. Nu al zin in!