Koningsdag 2016

Ik had al een jaar lang spullen in een doos gegooid dus weer of geen weer: we zouden proberen te gaan verkopen. Na naar de Koning en gevolg te hebben gekeken onder het genot van een tompouce (J. – bijna 4 jaar – huilend: ‘Ik kan niet prikken in mijn taartje! Hoe moet ik dit eten?’ Tja schat, dat weet niemand… En Z. de televisie probeerde omhelzen omdat hij de Koning een knuffel wilde geven!?) alles ingepakt en in de bakfiets gegooid en op naar het pleintje in de buurt, waar nog veel plek was. We stalden de spullen uit en de zon begon zelfs te schijnen. We kwamen bekenden uit de buurt tegen en dit beloofde een mooie verkoopdag te gaan worden. Ik zette mijn zonnebril op en de kinderen drentelden rond samen met M. Al snel wilde J. geschminkt worden en Z. kon maar niet kiezen wat hij wilde kopen met zijn €2,- die hij van ons kreeg om te besteden. Het werd een zakje snoep. Toen had hij nog €1,50 over. J. was ondertussen in een roze vlinder veranderd en huppelde over het pleintje.

‘Mama, waarom koopt er niemand iets bij ons?’ zei Z. chagrijnig na een uurtje. Ik zei dat het wel zou komen. Dat men laat wakker werd en dat het weer niet meehielp. Maar toen het na twee uur toch echt weer begon te regenen, pakten we alles in en gingen terug naar ons warme huis. Opbrengst: €0,80. Uitgaven: rond de € 8,- Want ja, er moest tenslotte ook gegeten worden (hotdogs) en s middags dan ook nog een ijsje, want het is tenslotte maar een keer per jaar Koningsdag. Bij thuiskomst zei Z.: ‘Ik wil noooooit meer verkopen!’ Volgend misschien toch de good old pissenbeddenrace van stal halen?

Advertenties

Eerlijk duurt het langst

We lopen de Bruna in samen met een vriendinnetje uit zijn klas dat hij na school is tegen gekomen. ‘We gaan niks kopen hoor! Alleen even kijken.’ roep ik Z. toe. Hij knikt om te laten merken dat hij me gehoord heeft.
Uitgebreid en gretig worden er knuffels en boekjes en tijdschriften bekeken.
Dan komt de moeder van het vriendinnetje binnen, die buiten heeft staan bellen. Opeens staat het vriendinnetje blij voor mijn neus: ‘Ik mag wat uitzoeken van mijn mama. Omdat mijn ene tand eruit is, heb ik 10 euro gekregen en daarom mag het.’ en ze rent vol enthousiasme naar de hoek met de duurste spullen. Z. kijkt me vragend aan en ik schud mijn hoofd.

Het vriendinnetje heeft een dagboek met een digitaal slot uitgekozen, a €18,99. Het mag van de moeder. Ik blader ondertussen in allerlei boeken en Z. drentelt om zijn vriendin heen. ‘Nou, fijn weekend en tot maandag he!’ zegt de moeder en haar dochter huppelt blij achter haar aan.
Z. probeert het nog een keer: ‘Ah toe, mag ik niet een klein dingetje? Alleen een stickervel?’ Bijna zwicht ik maar ik besluit voet bij stuk te houden. Een nee is een nee en is dat niet het allerbelangrijkste? Consequent zijn. Ik probeer Z. uit te leggen dat niet iedereen altijd geld heeft om alles maar te kunnen kopen wat je wilt. ‘Maar je hebt toch een pa-a-asje?’ snikt hij.

Ik fiets naar huis met een huilend jongetje achterop. Nee, het leven is niet eerlijk.